Oud-beachvolleybalster Jolien Sinnema uit Meppel woont tegenwoordig in Nunspeet.

Toppers van Toen: beachvolleybalster Jolien Sinnema vindt het fijn om nu uit de sport te zijn

Oud-beachvolleybalster Jolien Sinnema uit Meppel woont tegenwoordig in Nunspeet. Foto: Leo de Harder

In deze ‘sportluwe’ periode staan we wekelijks stil bij de ‘Toppers van Toen’. Het gaat daarbij om succesvolle, aansprekende en bekende sporters uit Zuidwest-Drenthe en Noordwest-Overijssel. Hoe kijken ze terug op hun actieve sportcarrière? Vandaag deel 18: beachvolleybalster Jolien Sinnema (29).

In augustus 2019 werd je ook geïnterviewd voor de Meppeler Courant. Toen zette je een spreekwoordelijke ‘punt-komma’ achter je carrière als beachvolleybalster. „Eigenlijk ben ik voorlopig gestopt en om eerlijk te zijn, weet ik het gewoon even niet. Wel vind ik het spel nog veel te leuk om nu te zeggen dat ik definitief stop. Want als ik nu stop, dan kan ik ook niet meer beginnen. Tenminste, zo voelt het”, zei je toen. Is de punt inmiddels helemaal gezet?

„Ik ben nog steeds gestopt en sta ook nog steeds achter dat besluit. Alleen... ik ga niet zeggen van ‘ik ga nooit meer beachvolleyballen’. De deur is nog steeds niet definitief dicht, ik ben nu 29 jaar en kan best nog wel een paar jaar mee. Het klinkt misschien gek, maar als ik naar de timing kijk van mijn genomen besluit - dat is nu zo’n anderhalf jaar geleden - kwam dat goed uit. Er zijn geen grote beachvolleybaltoernooien geweest en alles lag stil, ook in de zomermaanden. Ik heb dus nog niet echt een moment gehad dat mijn beslissing mij rauw op m’n dak is gevallen.”


Wat doe je tegenwoordig?

„Toen ik in de zomer van 2019 besloot om direct te stoppen, heb ik eerst mijn studie sportmarketing op de Johan Cruyff University afgerond. Dat ging best snel eigenlijk en vorig jaar heb ik mijn diploma behaald. Ik vond het leuk en weet je waarom? Ik kon mij nu eindelijk eens écht focussen op mijn opleiding. Door het beachvolleyballen moest ik de studie er altijd bij doen en ging de sport iedere keer voor. Na mijn afstudeerstage ben ik blijven werken voor sportevenementenbureau Sportworx. Dat is de organisator van King of Court, een beachvolleybalevenement in Utrecht, dat in september wél door mocht gaan. Dat was best bijzonder. Jarenlang speelde ik en werd alles voor je geregeld. Nu was ik juist bezig met de organisatie en bekeek ik het van de andere kant. Interessant om te zien wat zich achter de schermen allemaal afspeelde. Heel leerzaam ook, maar ik wilde niet in de sport blijven werken. Per se niet echt eigenlijk. Ik heb altijd interesse gehad in kleding, maar ook in inrichting en interieur. Nu werk ik als online-marketeer bij Trendiy raamdecoratie in Nunspeet.”


Toch weer even terug naar je beachvolleyballoopbaan. World Tourwedstrijden over de gehele wereld, Europese kampioenschappen en WK’s: je bent overal geweest, maar wat springt er nu écht uit voor jezelf?

„Ik heb laatst gezien dat ik in totaal in 37 landen over de gehele wereld ben geweest. Dat is best wel veel, maar er zijn dus ook genoeg landen waar ik niet ben geweest, ha ha. Wat mij meteen te binnen schiet, is het winnen van de Continental Cup in juni 2016 in Stavanger, samen met Rimke Braakman. Daardoor mocht Nederland een extra team afvaardigen naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, later dat jaar. Het was ook heel dubbel, want wij wisten al een jaar dat we daarvoor niet in aanmerking zouden komen, omdat we te weinig punten hadden. Mentaal moest er toen bij ons echt wel een knop om, maar de gedachte dat wij Nederland geholpen hadden aan een extra team, maakte toch wel heel veel goed. En nu we het toch over Nederland hebben: het WK in 2015 en het EK in 2018 in eigen land. Dat is en blijft toch wel speciaal. Familie en vrienden op de tribune en al die volle stadions. Echt heel mooie herinneringen. Wat mij ook is bijgebleven, is dat de regionale media mij altijd zijn blijven volgen en verslag deden, terwijl ik helemaal niet vaak in Meppel was. Dat vind ik vooral heel mooi voor mijn moeder, want ze houdt alles nog steeds bij. Toen ik zelf nog speelde, werd aan de hand van de speelkalender gekeken van ‘waar kun je op dat moment het beste spelen’. Dat waren vaak de toernooien in het buitenland, die keuzes werden voor je gemaakt. Daardoor speelde ik bijna nooit in Nederland, terwijl ik daar juist heel veel energie van kreeg. Een trainer geeft aan wat hij denkt dat goed voor jou is, maar dat hadden achteraf gezien dus ook meer wedstrijden hier kunnen zijn.”


Zie we je ooit nog terug in een andere functie in de sport. Als trainer bijvoorbeeld?

„Nee, dat denk ik niet, maar wat ik al eerder zei: zeg nooit nooit. Ik volg het allemaal nog wel hoor. Laatst mocht er in Qatar worden gespeeld en dat toernooi heb ik bekeken. Eigenlijk lukt het mij niet om het niet te volgen, zeg maar. Er komt ook nog eens een nieuwe generatie aan, dat vind ik interessant om te zien. Het is en blijft een heel leuke sport, maar niet meer voor de volle 40 uur. Datzelfde geldt voor het gewone volleyballen, wat ik inmiddels doe in mijn huidige woonplaats Utrecht. Ik speel in ‘dames 1’ bij vv Utrecht in de overgangsklasse, als passer-loper. Ooit begon ik bij Meppel AZ, daarna een jaartje bij Landstede in Zwolle en later bij Lycurgus in Groningen. Op een gegeven moment moest ik een keuze maken: om eredivisievolleybal te spelen in Groningen of in Sneek óf juist te gaan beachvolleyballen in Scheveningen. Ik koos toen voor het laatste. Utrecht heeft de ambitie om hogerop te komen. Ik vind het mooi om aan een doel te werken, maar als de eredivisie wordt bereikt, stop ik wel, denk ik. Dan wordt het toch weer vaak trainen, de gehele wedstrijddag onderweg en een kwestie van móeten. Ik vind het fijn om nu uit de sport te zijn en ben blij om tegenwoordig op meerdere vlakken ook eens wat anders te doen.”