Leef je leven als een try-out

Steenwijk - 'Ik zie de bui al hangen' van Marjolijn van Kooten (1971) is het vervolg op haar eerste show 'Geen paniek', waarin ze samen met haar voormalige psychiater Bram Bakker voor uitverkochte zalen speelde.

Locatie: De Meenthe (Vestzaktheater), Steenwijk
Aantal bezoekers: 140
Waardering: ****

Ook met deze voorstelling trekt de Amsterdamse veel toeschouwers. 'Het taboe op psychische stoornissen is eraf,' geeft ze in het Vestzaktheater in De Meenthe als verklaring voor dit succes.

Van Kooten heeft het podium sober ingericht met een piano en parasols aan het plafond. Ze is snipverkouden en excuseert zich dat ze regelmatig even haar neus moet snuiten. Haar geluidstechnicus levert precisiewerk door telkens even het geluid weg te drukken. De cabaretière staat er ontspannen bij. 'Vanaf het moment dat ik mocht mislukken, ging alles beter,' is haar levensfilosofie die dat mogelijk maakt. Haar voorstelling en ook haar hele leven beschouwt ze sinds de behandeling die ze voor haar angststoornis onderging als een grote try-out. Wel ligt nog steeds een terugval op de loer. Van Kooten bezoekt daarom haar huisarts en blikt meteen terug op alle therapieën die ze in het verleden heeft gevolgd. Ze maakt een rondgang langs de groepstherapie in het psychiatrische ziekenhuis tot fysiotherapie, paranormale beurzen en haaktherapie aan toe. Ze neemt haar therapeuten, maar ook zichzelf daarbij telkens op de hak. Met deze zwarte humor, maakt ze de toeschouwers met en zonder psychische stoornissen, telkens aan het lachen.

Van Kooten wisselt haar monologen af met liedjes, waarbij ze zichzelf op piano begeleidt. Alleen bij het openingslied 'Levenslust' vraagt ze om de participatie van het publiek. Met haar mimiek en lichaamsexpressie laat ze de depressieve gemoedstoestand goed zien, die ze wil uitbeelden. Knap is ook hoe ze in een lied over de Hema tientallen woorden rijmend op -eerd inlast, die ze ook al eerder zonder hakkelen opsomde. Verrassend zijn de dierengeluiden die ze laat horen bij haar uitstapje naar natuurgebieden bij Amsterdam. Het helpt om depressieve gevoelens te bestrijden, door je hond uit te laten, leert de cabaretière zo aan het publiek. Ondanks de hete drollen die ze in een zakje op moet rapen, zorgt zo'n beest immers voor buitenlucht en structuur. Ook gaat ze te rade bij haar moeder, haar echtgenoot en zelfs de tips op de labels van theezakjes.

Op haar concertflyer staat dat Van Kooten een combinatie is van Kaandorp en Dorrestijn. Daarmee is niets te veel gezegd, het is een rake typering. Ze heeft de onhandige uitstraling van Kaandorp en het mistroostige van Dorrestijn. Veel diepgang heeft de voorstelling 'Ik zie de bui al hangen' niet. Van Kooten ontroert niet, maar kan wel uitstekend relativeren en humoristisch vertellen over beladen onderwerpen. Haar zelfspot is ook een goed wapen om die gevreesde terugval te voorkomen. En zelfs als het even minder gaat, is er geen man overboord. Leef je leven alsof het een try out is, fouten maken mag dan altijd. Met die wetenschap verlaat zelfs iemand met een zwaar gemoed de theaterzaal een stuk lichter.

Hilda Knol