Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… pedicure

Ik ben heel blij dat er luizenouders zijn. Mensen die op vrijwillige basis tussen het haar van kinderen van een ander spitten, op zoek naar ongedierte. Ik heb bewondering voor ze. Ik zeg altijd dat ik niet kan - te druk, past niet in mijn schema, ik zit precies op dat tijdstip ander vrijwilligerswerk te doen - maar de waarheid is dat ik hét niet kan.

Net zoals voor je werk kalknagels behandelen en eksterogen verwijderen. Welke rijkdom het me ook zou opleveren, ik ben er simpelweg niet voor gemaakt. Hoezeer ik mezelf ook zou inprenten dat ik mensen help, ik blijf steken bij het idee dat ik met mijn vingers zit te prutsen tussen de tenen van wildvreemden.

Dus ben ik blij dat er mensen zijn die voor deze beroepen hebben gekozen. Ik waardeer ze, ik koester ze, ik omarm ze met 1000 armen. Want zij hebben een beroep dat zou uitsterven als de wereld afhankelijk was van mij. Ik zou met liefde hun teksten schrijven, dat maakt mij dan weer gelukkig.

Gesteund door die gedachte, probeer ik mijn kuikens te stimuleren om hun best te doen op school. Niet in de categorie ‘je moet de hoogste cijfers halen’, maar in de categorie ‘je moet je talent ontdekken’. Ok, dat klinkt een beetje alsof je je chakra’s moet stimuleren of zo, maar wat ik bedoel is dat ik hoop dat mijn kinderen terechtkomen in een beroep waar ze gelukkig van worden. Waar ze elke dag met plezier naartoe gaan. En dat ze daar zorgeloos van kunnen leven. Een leuk huisje van kunnen kopen, en af toe met vakantie kunnen gaan.

Zoals wij laatst deden. We gingen een week weg. Naar de zon. Met het vliegtuig.

Alleen daarom al waren wij in opperste staat van verrukking. Met een luikende zon rolden wij onze koffers richting het vliegveld. Met stijgende spanning checkten we in en togen we naar de douane.

En daar stond ze. De Douane Mevrouw. Alleen al haar blik boezemde ontzag in. De klap waarmee ze de bakken op de rolband pootte donderde boven alles uit. Ik weet niet wie ze verwijtender aankeek, mij of mijn puber, toen ze in haar tas een fles met 60 ml vloeistof vond. Ze blafte nog iets naar dochter en zoon en toen mochten we door. Met knikkende knieën door de poortjes. Mijn kinderen troostend met de woorden dat deze mevrouw waarschijnlijk veel liever pedicure had willen worden.