Bien Blogt
Door Jacobien de Haan

Hoop

Het is weer een zonnige dag, de zoveelste. Na een schitterend paasweekend schijnt ze vrolijk door. Ik doe wat ik denk te moeten doen. Stofzuigen, hond uitlaten, praatje maken met mensen die met de boot voor ons huis liggen, thee zetten én op de klok kijken. Dit alles met een steeds strakker wordende knoop in mijn maag.

Man komt op tijd thuis om mij bij te staan. We hebben het er niet over. We praten niet over het grote ‘als’.

Tijdens de rit naar het ziekenhuis verwonder ik mij over de groen wordende bomen. Was dat vorig jaar rond deze tijd ook zo? Ik weet het niet meer. Vorig jaar rond deze tijd had ik nog twee chemo’s te gaan. Hoe anders sta ik er nu voor.

Hoop ik.

Als we de auto parkeren, kijk ik ook hier om me heen. Alles komt binnen. De zon, het fluiten van de vogels, de geur van de bloesem, het jonge blad aan de bomen, pratende mensen en stille mensen. Wij zijn, op het oog, een gezellig pratend stel. Niets is wat het lijkt.

In de wachtkamer op de mammapoli zitten dames zwijgend in tijdschriften te bladeren. Wachten op wat komen gaat.

Als we na de mammogram gevraagd worden bij de arts te komen, voel ik niets. Ik ben leeg. Niet bang, niet boos of verdrietig, niet nerveus, niet vol vertrouwen. Gewoon niets. Wanneer blijkt dat er op de foto ook niets is gezien, stroom ik weer vol. Vol geluk, leven, liefde én zin. Zin in het leven. Nu hebben we het wél over ‘als’. Als we thuis zijn, gaan we de vakantie regelen! Buiten schijnt nog steeds de zon en het lijkt nóg groener.

Reageren? www.by-bien.nl