Voorzet
Door Flip Vellinga

Gemiste kans

Een trainer is zo goed als zijn materiaal. Het is een gevleugelde uitspraak in de voetbalwereld en in veel gevallen zit er natuurlijk een kern van waarheid in.

Dat het niet altijd opgaat, bewijst Dick Lukkien dit seizoen bij FC Emmen. Het is onbegrijpelijk dat hij niet is genomineerd voor de ‘Rinus Michels Award’, de bokaal die komende vrijdag wordt uitgereikt tijdens het trainerscongres in Zwolle aan ‘de beste trainer’.

De prijs is een initiatief van het vakblad ‘De Voetbaltrainer’ en de verkiezing wordt georganiseerd in samenwerking met de KNVB, CBV en de VVON. De hoofdtrainers uit de eredivisie mogen zelf bepalen wie met de prijs naar huis gaat. Nu Ajax zich vanavond - normaal gesproken - laat kronen tot landskampioen, zich inmiddels heeft verzekerd van de beker en furore heeft gemaakt in de Champions League, ligt het voor de hand dat de onderscheiding ten deel valt aan Erik ten Hag.

De andere genomineerde trainers zijn Mark van Bommel (PSV), John van den Brom (AZ), Maurice Steijn (VVV) en Adrie Koster (Willem II). Vooropgesteld dat elke verkiezing arbitrair is, wil ik op deze plek graag een lans breken voor de oefenmeester van FC Emmen.

Het is de kunst om de geleverde prestatie in het juiste perspectief te plaatsen. Wat Lukkien heeft bereikt met de club uit Emmen had vrijwel niemand vooraf voor mogelijk gehouden en getuigt van groot vakmanschap. Hij beschikt over een modaal elftal dat niettemin regelmatig verraste met verzorgd voetbal. Daarin was duidelijk de hand van de trainer zichtbaar.

Bouwen

Lukkien heeft zich in de eredivisie niet direct in de ‘overlevingsstatus’ laten manoeuvreren, maar is verder gaan bouwen op het fundament dat hij de afgelopen jaren zelf heeft gelegd onder de club uit Drenthe. Waar mogelijk heeft FC Emmen naar voetballende oplossingen gezocht. Ook in mindere tijden heeft Lukkien de rust bewaard. Hij is geen opportunist die zich laat leiden door de waan van de dag. De oefenmeester houdt vast aan zijn visie. De handhaving van FC Emmen in de eredivisie kan voor een belangrijk deel op het conto van de coach worden geschreven. De ontlading in Tilburg was groot, afgelopen zondag.

Het was mooi om te zien hoe de geblesseerde sterkhouder Anco Jansen zijn trainer na afloop van de wedstrijd in de armen vloog. Dat moment getuigde naast blijdschap van veel respect. De gebalde vuisten bij de trainer, de brede lach op het gezicht van Jansen. Onvergetelijk.

Gentleman

Dick Lukkien is de gentleman onder de trainers. In een wereld waarin uiterlijk vertoon het dikwijls wint van innerlijke beschaving, is dat een prettige constatering. Langs de lijn maakt hij geen ruzie met de vierde man, maar observeert hij. Zoals elke trainer dat zou moeten doen.

Hij is de architect van het sportieve succes en heeft de club daarnaast op een geweldige manier verkocht in de publiciteit. Altijd een goed en duidelijk verhaal. Goed was goed, slecht was slecht.

Dick Lukkien heeft dit seizoen geschiedenis geschreven met FC Emmen. Dat was op z’n minst een nominatie waard geweest. Dat de voetbalwereld hem over het hoofd heeft gezien, is een gemiste kans.