Gerard Kooiker voetbalt al 50 jaar

Nieuwleusen - Zijn streven om 50 jaar actief spelend lid van de voetbalvereniging S.V. Nieuwleusen te halen is voor Gerard Kooiker (59) uitgekomen. Zijn laatste officiële competitie wedstrijd heeft hij in mei gespeeld. Zijn ploeggenoten hadden hem in de spits gepositioneerd en niet zonder succes; drie maal wist hij het net te vinden.

Gerard Kooiker is op 9 jarige leeftijd lid geworden van de vereniging. ‘Ik wilde wel eerder maar dat mocht toen der tijd niet. Je moest negen jaar zijn. De keuze SV was niet zo moeilijk. Terugkijkend zegt hij daar over: ‘Ik ging naar de basisschool De Zaaier en al mijn klasgenootjes gingen naar de S.V. Nieuwleusen en ook een paar van mijn ooms speelden daar.’ De keuze was vanzelfsprekend. Zijn eerste leider bij de pupillen was Gerrit Klompjan. Tijdens het gesprek komen allerlei herinneringen naar boven. Het oude clubhuis naast het zwembad, de kleedruimtes; nu het clubgebouw van de postduivenhouders. Belangrijke conclusie is dat tijden veranderen maar ook de omgeving en de situatie voor de spelers: de S.V.Nieuwleusen beschikt over een prachtig sportpark met een geweldig mooi clubgebouw cq tribune.

Een jeugd moment springt er voor Gerard na al die jaren nog steeds speciaal uit: het kampioenschap van het B elftal. Onder leiding van de leiders Bé Harke en Roel Terhorst behaalden we de titel.

Huldiging

Heel bijzonder vond ik de huldiging. In de Vierspring kon iedereen ons feliciteren. Van alle spelers kwamen de ouders , vrienden en supporters. Ik heb dat als iets heel unieks ervaren. In de jeugdperiode gingen de leiders ook vaak ieder jaar met hun elftal mee. De leiders waren in die tijd ook onze trainers. Na het spelen in het A elftal kwam Kooiker in het eerste. In totaal heeft bij 118 wedstrijden in de hoofdmacht gespeeld. De keuze van de trainer was er de oorzaak van dat hij naar de 2e selectie werd verwezen. Zijn voetbalkwaliteiten omschrijft hij zeer duidelijk: ‘ik was een stofzuiger, van de bal afnemen met een perfecte conditie en tussen de oren zat het altijd goed. Over blessures is hij ook duidelijk: ‘mijn manier van spelen kan gemakkelijk reden zijn voor veel blessures maar in de praktijk is dat niet het geval geweest. Alleen in 85/86 heeft de toenmalige verzorger Jan Otten me vaak moeten oplappen. Over kampioenschappen behalen heeft hij ook geen klagen: ‘met het eerste en het tweede zelfs tweemaal, een keer met het derde, de B‘s en in de pupillen.

Naast het zelf spelen is Kooiker binnen de vereniging ook actief geweest als leider en jeugdtrainer. Hij noemt ook alle andere voorkomende verplichtingen van schoonmaak ploeg tot kantinediensten. De laatste is duidelijk niet zijn favoriet. Over de vele werkzaamheden binnen de vereniging is hij duidelijk. Ondanks dat hij de kracht van de vereniging saamhorigheid noemt stelt hij: ‘de druk op de vrijwilligers wordt te groot en is te zwaar. Er wordt soms roofbouw op deze groep gepleegd. Dan maar iets meer contributie betalen voor de inzet van betaalde krachten.’

Het idee om de 50 jaar vol te maken ontstond zo langzamerhand en is gelukkig tot uitvoer gekomen met een laatste wedstrijd thuis in het zesde team tegen Lutten. Niet er bij hangen maar als volwaardige speler, benadrukt hij. Niet dat hij stopt met zijn voetbalactiviteiten wel als speler maar niet als scheidsrechter. Dat blijf ik ook doen, anders heb ik geen fijn gevoel. Ik moet wat doen, stil zitten kan ik niet. Verder help je daar de vereniging en de elftallen mee.

Mijn afscheid was prachtig stelt hij: ‘ik werd opgehaald met een bakwagen, een versierde kleedkamer, een minuut voor het einde in de spelers haag het veld verlaten en ik kreeg een prachtige karikatuur. Tot slot: ‘het plezier hebben is het aller belangrijkste’.