Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… sprookjes

Als het zou kunnen, dan zou ik in een sprookje willen wonen. In een villa in een boom, met ramen met houten luikjes met een hartje eruit gekerfd. Waar dan ’s morgens de zonnestralen me laten ontwaken en de vogels de gordijnen voor me openschuiven.

En dat ik dan zingend het bed uitstap (geloof me, de dag dat dat in het echt gebeurt ga ik definitief in sprookjes geloven. En in elfjes. En kabouters) en me met mijn wespentaille in een dansende jurk laat zakken.

Omdat ik duidelijke aanwijzingen heb dat sprookjes niet bestaan, is wonen in de Efteling ook goed. Het huisje van vrouw Holle lijkt me wel wat. Net groot genoeg voor mij en meneer Boonzaayer en onze plaatjes van kuikens. Die dan ook zingend - in canon - een voor een uit hun stapelbed springen en al dansend de tafel dekken met de borden die ik ze nonchalant toewerp.

Natuurlijk gaat heel af en toe iets mis. Valt er een bord, wordt iemand met een ieniemienie klein smetje op zijn zonnige humeur wakker of doet iemand zich een klein ietsiepietsie zeer. Maar geen nood. De hertjes helpen met het aanvegen van de vloer, en ook de scherven van het humeur vegen we zo - hup - onder de mantel der liefde. En voor het zere plekje hebben we altijd nog het kusje van mama.

Want de kusjes van mama, die zijn serious shit. Die zijn in zowel de sprookjeswereld áls de Efteling áls in real life nog altijd het beste medicijn tegen ongemakken, klein zeer en ander leed.

En als het kusje van mama niet helpt (wat dus eigenlijk een contradictio in terminis is), dan is er altijd nog Neerlands hoop in bange dagen. Een geneesmiddel dat de kracht uit de natuur haalt. Met een moeder die op de radiocommercial een werkelijk sprookjesachtig gezin heeft.

Lagen mijn kinderen namelijk de hele dag monotoon te jengelen bij het doorkomen van de eerste tanden, haar baby kirt alsof het net een fruithap heeft gegeten. Dacht ik, afgaand op het gehuil, minstens dat er botsplinters uit wonden zouden steken, schampert haar kind dat er een schaaf op haar knie zit. Waar ze dan dus een drieletterige zalf op smeert. En het is over! En dan lachen ze met elkaar. In koor. Oprecht blij en zo. Ik vermoed dat ze daarna een lied zingen met elkaar. Je zou er bijkans chagrijnig van worden. Heeft iemand daar een zalfje voor?