Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… shit

Al vanaf het moment dat Jambers op tv kwam, realiseer ik me dat er werelden zijn waar ik geen weet van heb. Of in het beste geval een flauw vermoeden. Soms probeer ik me dat, terwijl ik lekker in mijn eigen wereld zit, voor te stellen.

Dan vraag ik me bijvoorbeeld af wie toch die semi-zinnige teksten op het label van een theezakje bedenkt. Of in hoeveel handen mijn bloemkool is geweest voor ik hem op tafel heb staan. 

Soms ben ik, door bepaalde omstandigheden, ineens ín zo’n wereld. Zit ik in een zaal vol met mensen die zich bezig houden met het aardappalcystenaaltje. Wat voor mij niet meer was dan een beauty van een woord voor wordfeut, maar voor deze mensen hun dagelijks werk. Want terwijl ik op elk denkbare plek mijn mobiele kantoor houd, zitten zij de hele dag achter een microscoop in het laboratorium, op zoek naar het aardappelcystenaaltje.

En dat vind ik mooi. Ik kan nu werkelijk geen prakkie meer eten zonder me te bedenken dat dankzij deze mensen mijn aardappel geen aardappelcystenaaltje heeft bevat. Terwijl ik ren van toetsenbord naar schoolplein naar supermarkt naar kinderfeestje naar de wc weer naar toetsenbord, zitten zij achter de microscoop mij te behoeden van allerlei narigheid.

Want die wc, die speelt een belangrijke rol in mijn leven. Nu ik bekend heb ik dat een westerling ben, kan ik dit ook wel uit de doeken doen: ik heb nogal last van een dwingende stoelgang. Nogal instant, zeg maar. Wat laatst toevallig ter sprake kwam bij de huisarts. Die voorstelde om de boel maar eens te sturen naar mensen die de hele dag in een laboratorium op zoek gaan naar allerlei narigheid.

Of ik dus even mijn shit wilde delen. Geen eenvoudige opdracht, aangezien ik meestal érgens ben op het moment dat mijn darmen alle aandacht opeisen. En niet altijd per se in de gelegenheid om mijn shit in een potje te lepelen. Of op de juiste wc. Want als het zo’n wc is zonder plateautje, dan verzuipt het al voor je het kunt scheppen.

Enfin, er kwam een moment waarop ik met piepende banden naar het lab scheurde. Met mijn shit in mijn tas, wat ik best een gek idee vond. Maar er zijn dus mensen die de hele dag in een laboratorium zitten, scheppend in mijn shit, op zoek naar narigheid.

Dan is het bedenken van semi-zinnige teksten voor op het label van een theezakje nog helemaal niet zo’n schijtbaan.