‘Het is nog steeds één groot avontuur’

MEPPEL - Hij twitterde 15 juni nog euforisch de volgende tekst: ‘Een gele trui met @AstanaTeam hier in Frankrijk en een NK-finale voor @DOS46 daar in Nederland, mooie sportdag zo!’ In één tweet kwamen de twee favoriete sporten van Sven Jonker (27) samen.

Hij zag bijna twee weken geleden ‘zijn’ DOS’46 landskampioen worden, afgelopen dinsdag is deze perschef van het Astana Pro Team naar België vertrokken, alwaar zaterdag de Tour de France van start gaat.

Sven Jonker heeft het de laatste dagen, aan de vooravond van het grootste wielerevenement ter wereld, heel druk gehad. ‘Ons team presteert momenteel dan ook als een malle’, stelt hij. ‘Jakob Fuglsang won eind april Luik-Bastenaken-Luik en hij heeft ook de Dauphiné gewonnen. Dat betekent voor mij dat er enorm veel media-aanvragen uit allerlei landen binnenkomen. Eigenlijk staat mijn telefoon niet stil, sinds bekend is gemaakt met welk team wij aan de Tour deelnemen. Ik kan veel mediawerkzaamheden inplannen, zoals persconferenties en perspraatjes. Daarnaast ben ik ook verantwoordelijk voor de gasten die in de Tour komen.’

Communicatie

Het voltallige Astana-team is woensdag samengekomen. Jonker: ‘Gisteren was een aantal mediamomenten gepland en morgen begint het. Vorig jaar beleefde ik mijn eerste Tour als perschef, toen wonnen we twee etappes. Nu zijn we bijna elke dag in het nieuws en hebben we met Fuglsang een kanshebber voor het podium, dus ik ben echt wel druk, ja. Wanneer ik terugkijk op een geslaagde ronde? Als we goed presteren en de communicatie loopt ook goed... al vind ik dat laatste nét even belangrijker.’

Hoe is de Meppeler perschef bij het Astana Pro Team geworden? ‘Eigenlijk een beetje toevallig. Ik werkte bij SportVibes, een sportmarketingbureau in Den Haag. Ik had het daar goed naar mijn zin en had een vast contract. Ik was voor het wielrennen in China en kwam viavia in contact met iemand van Astana. Ze zochten een perschef. Of dat iets voor mij was. Zo ben ik er eigenlijk in gerold. Dat was eind 2017, vorig jaar ben ik officieel begonnen. Ik houd mij bezig met alles wat met communicatie en marketing te maken heeft. Het mediabeleid staat echt nog een beetje in de kinderschoenen. Dat komt omdat Astana het eerst niet zo heel belangrijk vond. Alles staat of valt namelijk met presteren. Daar draait het allemaal om. Het sportieve staat voorop, daar willen ze ook echt alles voor doen. Het mag de renners werkelijk aan niets ontbreken. Ik merk nu dat ze ook het belang van de media wel meer gaan inzien. Maar neem je nu merchandising: daar denken ze helemaal niet aan, dus ik heb laatst telefoonhoesjes van Astana geregeld, die we kunnen weggeven. Dat levert wat op en dat vinden ze dan toch wel interessant.’

Toch heeft niet iedere renner van Astana zin in de pers. ‘Ik beperk het wel een beetje. Ik zeg dus ook wat vaker nee tegen een journalist. Soms neem ik na een koers of etappe zelf even een interviewtje op in de bus. Een gewoon gesprekje, maar dan met camera. En dat zet ik dan weer op social media. Dat scheelt weer een perspraatje. Ik doe dat overigens niet alleen. In de Tour hebben we een videoredacteur en er is nog een perschef. Die zie ik eigenlijk nooit, want hij doet de periode van de Vuelta tot en met de Giro. Ik doe dan weer de voorjaarsklassiekers, de Dauphiné, de Tirreno-Adriatico en de Tour. We hebben bij Astana verreweg het kleinste mediateam. Dat betekent dat je veel zelf kunt initiëren. Dat is wel prettig. Wel merk ik dat ze in Kazachstan meer waarde hechten aan een goede relatie, dan aan een plan. Dat was soms wel even wennen, maar daar heb ik mijn weg inmiddels wel in gevonden.’

Jongensdroom

Wat vindt Sven Jonker zo mooi aan zijn werk? ‘Ik ben iemand van doelen stellen en heb ooit een lijstje gemaakt. Daar stond ook werken in de Tour de France op. Dat wilde ik als klein jongetje al. Ik ben een echte sportliefhebber, maar dat hele circus eromheen... Het is een jongensdroom om daarvan deel uit te maken. Ik zie het ook nog steeds als één groot avontuur. Het reizen en toch wel flexibel zijn, ervaar ik ook als pluspunten.

Dit jaar was ik in Oman, België, Italië, Amerika en ging ik door naar Zwitserland. Dat betekent wel dat ik niet veel thuis ben. Gelukkig kon ik mijn vriendin en mijn broertje (Nienke Hintzbergen en Jelmer Jonker, ER) met DOS’46 wel landskampioen zien worden. Ik ben dit voorjaar één weekje weggeweest met mijn vriendin. Meteen na de Tour gaan we met z’n tweetjes op vakantie. Als ik dan terugkom, moet ik meteen weer weg, onder meer naar Canada, wellicht nog naar China en dan door naar Duitsland. Dan ben ik tot september misschien één weekje thuis.

Of ik nog korfbal? Ja, in het derde team van DOS’46, alleen kan ik heel vaak niet. Ik heb ook gezegd van: houd maar geen rekening met mij als jullie de teams gaan indelen. Het is allemaal hectisch, maar ik heb geleerd om mij niet meer zo druk te maken, dat doen ze bij Astana eigenlijk ook niet. Iets dat ik bij de vorige Tour de France juist nog weleens deed. Ik wilde alles onder controle hebben. Nu weet ik inmiddels dat alles op z’n pootjes terechtkomt.’