‘Je hebt het leven te nemen zoals het komt’

Meppel - Een leeg huis, helemaal klaar voor de verkoop. In de woonkamer stonden een half jaar geleden nog kooien voor gestrande vogels, katjes, konijnen, eekhoorns en andere zuigelingen, maar dat is verleden tijd.

Willy Zantingh gaat stoppen met de dierenambulance, die ze 10 jaar geleden startte met haar partner Jan Kroezen. Ze ruilt het huis aan de Prins Hendrikkade in Meppel -samen met katten Prins, BeBe en Ollie- in voor een camper. ‘Het is tijd voor een nieuwe start, een volgende stap in het leven.’

Willy (65) was afgelopen september nog te zien in het programma van rechter Frank Visser. Strijdbaar, samen met haar partner. De Vereniging van Eigenaars (VVE) was erop tegen dat ze gestrande dieren in huis namen, ook al was het in de meeste gevallen maar voor een aantal dagen. Visser sprak een advies uit in het voordeel van Willy en Jan, maar kort daarna kregen ze erg slecht nieuws. ‘Jan kreeg van de dokter te horen dat hij kanker had. Het zou nog wel twee jaar kunnen duren, maar ze konden niets meer voor hem doen. Alleen nog een beetje uitstel geven doormiddel van chemo’, vertelt Willy. ‘Hij reed 22 september nog op de dierenambulance, maar een maand later was het al ‘op’. Het is allemaal erg snel gegaan.’

Dag en nacht

Willy leerde vroeger op de boerderij al met dieren omgaan en begon ooit bij de dierenambulance van Menno Koster. ‘Ik heb bij Menno ervaring opgedaan, maar daar ging zoveel mis. Ik heb daar vooral gezien hoe het niet moest. Maar ik vond het leuk en vooral erg dankbaar werk.’ Haar partner Jan kwam met het idee om het zelf te gaan proberen. Dus besloten de dierenliefhebbers in januari van 2009 de Stichting Dierenambulancezorg Zuidwest Drenthe op te richten. Ze kochten een bus en deden alles op vrijwillige basis. Dat betekende ook dat veel uit eigen portemonnee betaald moest worden. ‘Je moet niet vragen hoeveel geld het allemaal gekost heeft in die jaren, maar het was het voor ons meer dan waard.’

Tien jaar lang rinkelde de telefoon dag en nacht en stonden Jan en Willy op alle tijden paraat voor de meest uiteenlopende oproepen. ‘De dierenbescherming reed alleen overdag, dus we moesten wel 24 uur per dag bereikbaar zijn. Zo zijn we eens opgeroepen voor een blaffende hond in het midden van de nacht. Het baasje was overleden en de politie durfde de hond niet mee te nemen. Dan kun je die toch niet tot de volgende dag laten zitten.’ Dat de Dierenambulance nodig is blijkt wel uit de hoeveelheid ritjes die ze maken. ‘We zouden iedere dag wel vijf keer naar de vogelopvang kunnen rijden, maar dat kan niet uit. Het moet ook allemaal betaald worden en het kost allemaal geld. We zijn dan ook veelal afhankelijk van giften en donaties. Zo hebben we inmiddels twee bussen in bruikleen gekregen van Stichting DierenLot.’

Gemis

De vrijwilligers van de dierenambulance moeten het nu dus zonder hun Willy gaan doen. En dat wordt een groot gemis. ‘Willy is als een tante voor ons, een moederfiguur’, vertelt vrijwilligster Astrid Versluis. ‘Ze heeft zoveel kennis van dieren, maar ze was ook een steun en toeverlaat. Als een diertje overlijdt is dat nog wel eens moeilijk. Op zulke momenten kon ik haar altijd even bellen en wist ze altijd de juiste dingen te zeggen.’ Het wordt daarnaast ook een opgave om de diensten te vullen nu de spoedlijn niet meer naar het huis van Willy en Jan wordt doorverbonden. Ook de tijdelijke opvang in het huis is moeilijk te vervangen. ‘Jan en Willy waren altijd te bereiken en altijd beschikbaar, 24 uur per dag. Ook namen ze vaak dieren mee naar huis voor een dag of twee. Je kunt niet voor alles direct naar de opvang rijden, dat is te duur en kost te veel tijd. We blijven nu met 12 vrijwilligers over, maar het gaat niet makkelijk worden om dit gemis op te vullen.’

Tuigje

Willy zal nog vaak aan de Dierenambulance terug denken, en dan ook vooral aan het opvangen van de dieren. ‘Ik zou het eigenlijk niet meer doen maar begin deze week had ik nog een kitten in huis. Ik denk dat ik dat toch wel erg ga missen, het opvangen van die kleintjes.’ De drie katten die in huis lopen zijn dan ook allemaal blijven hangen. ‘Prins werd gebracht door twee politiemannen, vandaar de naam. Ollie zat onder de olie, en BeBe heet eigenlijk Belle Blanche. Zij zat van donderdag tot maandag in een vrachtwagen vanuit Frankrijk naar Nederland in de laadruimte. Ik denk dat het voor hun nog wel even wennen wordt in de camper. Maar ik ben al aan het oefenen door ze aan een tuigje mee naar buiten te nemen.’

Kinderopvang

Een gedurfde stap, in je eentje in de camper de wereld bekijken, maar Willy heeft al veel meegemaakt in het leven en is niet zomaar uit het veld te slaan. Samen met haar man uit een huwelijk voor Jan, zorgde ze vaak voor kleine kinderen uit het buitenland. ‘Vroeger heb ik samen met mijn man veel jonge kinderen in huis gehad. Soms kwamen ze in de luiers bij ons en vertrokken ze al Nederlands babbelend uit de luiers weer richting huis. Ze kwamen dan drie maanden en gingen vervolgens weer drie maanden terug. Tot ze de schoolleeftijd kregen, dan kwamen ze ook vaak in de vakanties.’

Een van die kinderen, een Algerijnse jongen uit Frankrijk, heeft ook heel wat jaren bij Willy en haar man in huis gewoond. ‘Karim was een bijzondere jongen. Hij kwam uit een andere cultuur, dus dat zorgde wel eens voor conflicten. Hij kwam toen hij wat ouder werd alle schoolvakanties naar ons toe. Toen hij zestien was vroeg zijn moeder of hij niet bij ons kon komen wonen.’

Toen de man van Willy verongelukte besloot Karim om weer naar Frankrijk te gaan. Hij belandde daar op het slechte pad en kreeg ‘foute vrienden’. ‘Er zijn hem daar verschrikkelijke dingen overkomen. Zo werd één van zijn vrienden vermoord. Hij zou hulp krijgen en worden opgenomen, maar drie jaar geleden maakte hij een einde aan zijn leven’, vertelt Willy met veel emotie. ‘Het leven zit vol met ups en downs en het heeft mij één ding geleerd: als je je morgen zorgen gaat maken is het nog vroeg genoeg. Je hebt het leven te nemen zoals het komt.’

Volgende stap

Willy begon de afgelopen maanden weer aan een oude droom te denken. Het huis verkopen en gaan rondtrekken in een camper. ‘Ik zat hier in huis en dacht: moet ik hier nou de komende twintig jaar in mijn eentje gaan zitten. Het is veel te groot voor mij alleen, ik ben niet meer dan een paar vierkante meter nodig. Daarnaast heb ik geen kinderen, dus ik kan wel op de centen gaan letten en blijven betalen voor de hypotheek, maar ik kan het huis ook verkopen en gaan genieten van het geld.’

Het rondtrekken en leven in een kleine ruimte is voor Willy niets nieuws. Samen met haar man uit haar huwelijk voor Jan reisde ze veel rond op een boot. ‘Met mijn man heb ik vroeger ieder weekend op de boot gezeten. We sloegen geen week over. Eerst op een speedboot waar net genoeg ruimte was voor twee luchtbedjes. Wanneer je jong bent maakt dat allemaal niets uit. Later kregen we een grotere boot die we zelf in elkaar hadden gebouwd. We grapten altijd dat we wilden gaan wonen in een camper als we oud en volwassen waren.’

Toen Willy de knoop had doorgehakt om het huis te verkopen, besloot ze haar internetprovider te bellen met de vraag wanneer het contract kon worden opgezegd. ‘Ze vertelden dat het contract op 8 juli ontbonden kon worden. Noem het toeval, maar dat is de dag dat Jan jarig zou zijn. Dat gaf mij ook de mooi aanleiding om voor die datum te kiezen als laatste dag bij de Dierenambulance. Het liefst zou ik de volgende dag al in de camper stappen.’

Nieuwe start

Vanuit het raam van de woning van Willy kijk je uit op de op de gracht. Ook kun je nog net de overnachtingsplekken voor campers zien. ‘Daar ga ik mijn eerste nachten doorbrengen. Even de tijd nemen om te wennen aan het rijden met de bus en aan alle knoppen die er tegenwoordig inzitten. Ik heb daarna nog niet echt een plan. Ik ga in ieder geval richting het zuiden, richting Spanje. Het is tijd voor een nieuwe start, een volgende stap in het leven.’