‘Optimisme heeft ons hier gebracht’

Kolderveense Bovenboer - Waarom hij het boerenbedrijf van zijn vader niet heeft overgenomen? ‘Mijn vader zei altijd: dat doet Johan Mark niet, want er zitten geen wielen onder koeien. Hij is een machineman,’ lacht Johan Mark de Boer (46), jongste uit een gezin met vier jongens.

Voortzetting van een leven tussen het vee aan de Bramenweg op de grens van Drenthe en Overijssel werd het niet. Maar de touwtjes in handen heeft hij wel. ‘Ik heb altijd een eigen onderneming willen hebben.’

En zo is Johan Mark na 12 jaar loondienst bij jachtbouwer Vitters Shipyard in Zwartsluis (‘klopt, onder boten zitten ook geen wielen’) nu mede-eigenaar van Evenhuis Machines in Giethoorn. ‘Ik ben op een dag gewoon binnengestapt bij Nanno Evenhuis. We kenden elkaar niet. Dus als ik iets wilde, moest ik naar hem, want hij kwam niet naar mij.’

Natuurlijk is het achterom, aan de Kolderveense Bovenboer 64. ‘Vreemden drukken weleens op de bel, maar anders is het altijd via de achterdeur. Zo gaat dat hier hè,?’ beschrijft Eelkje (42) de sfeer van de woonomgeving van familie De Boer. Qua ligging is er voor Johan Mark eigenlijk niet zoveel veranderd vergeleken met zijn jeugdjaren. Wie zijn best doet en over de landerijen in de richting van Steenwijkerland tuurt, kan de Bramenweg zien liggen. En de grens van Drenthe en Overijssel is hij alleen maar verder genaderd. Vanuit de in 2005 fors verbouwde woning (‘dit hele stuk is bijgebouwd, waar we zitten was het schuurtje’), is het witte bord met blauwe letters van de Overijsselse buurtschap De Klosse te zien.

Vrijheid

In de woonkeuken loopt de koffie en komt de kruidkoek op tafel. Ook dochter Anne Roos (14) is aangeschoven. Straks nog even naar Meppel voor de boeken, verder zit het schooljaar op CSG Dingstede erop. Eelkje: ‘Tja, vanaf hier is het wat verder fietsen, maar dat is niet anders. Je krijgt er ook wat voor terug. De vrijheid, de grote tuin. In de zomer staat het zwembad buiten en springt iedereen uit de buurt in het water.’

Rutger (11) en Anne Roos fietsten allebei al vrij vroeg alleen naar de basisschool in Nijeveen. ‘Terwijl de Kolderveense Bovenboer druk is en er hard gereden wordt. Eerst fietsten we mee tot aan de kruising met de Schuurmansweg. Op een gegeven moment weten ze het. Dat is loslaten, hè?,’ lacht Eelkje.

Op 14-jarige leeftijd verhuisde Eelkje met haar ouders vanuit Friesland naar Nijeveen. Haar vader werkte bij Agrifirm en hem werd verzocht dichter bij het bedrijf te gaan wonen. Ze ontmoette de geboren en getogen Nijevener Johan Mark de Boer en zo is het allemaal gekomen. In 2001 betrok het stel de woning aan de Kolderveense Bovenboer, in 2010 zegde Johan Mark zijn vaste baan bij Vitters Shipyard op.

‘Bij Vitters heb ik ontzettend veel geleerd. Ze gaven me alle vertrouwen. In een groeiend bedrijf werd ik van tekenaar manager. Wat een bedrijf,’ spreekt hij nog steeds met veel ontzag over zijn voormalige werkgever. ‘Ik voel en zie Vitters nog steeds als mijn bedrijf.’ De drang naar een eigen onderneming bleef. ‘Het had ook een tuinbouwbedrijf of fabriek voor wasknijpers kunnen zijn.’ Maar het werd Evenhuis, nadat Johan Mark eens flink om zich heen had gekeken in de regio. ‘Na die eerste ontmoeting, kwam ik geregeld bij Evenhuis. We spraken over van alles. Ik won zijn vertrouwen en op een gegeven moment zei hij: ik heb een vaste baan voor je. Ik zei: dát wil ik niet, ik wil me inkopen.’

Ook daarvoor kreeg hij op een gegeven moment genoeg vertrouwen van Nanno Evenhuis. ‘Hij is nu 68 en de man in de werkplaats gebleven. Ik ben de ondernemer, de strateeg.’ De stap had ook gevolgen voor Eelkje en de kinderen. Eelkje zegde haar vaste baan in de zorg op (en ging meewerken in het bedrijf) en papa was vanaf dat moment niet meer standaard en op vaste tijdstippen thuis.

Vorm van waardering

Eelkje: ‘Natuurlijk is het jammer dat hij veel weg is. Ik eet ‘s avonds vaak met de kinderen alleen. Ik leer de kinderen dat het wat oplevert. We eten ervan. Het is een vorm van waardering. Je moet er beiden helemaal achter staan. Ik kan een waslijst voor Johan maken wat hij moet doen als hij thuiskomt, maar als hij dat doet, kan hij niet in Giethoorn zijn. Eén dag in de week is voor het gezin, dat is de zondag.’

Evenhuis Machines bloeit nu, maar florissant zag het er de eerste twee jaar niet uit. Johan Mark: ‘Er kwamen allemaal lijken uit de kast, maar je moet door. We hebben het echt zwaar gehad. Er liggen nog tranen op mijn kussen. Er zijn flinke woorden en beslissingen gevallen. Maar ijzer gaat glimmen, als je het af en toe flink poetst. Wrijving geeft glans. Na twee jaar kon de vlag uit. Ik ben ongelofelijk trots op ons en ons hele team op het feit waar we nu staan met het bedrijf. Ik ben blij dat ik die twee jaar heb meegemaakt, maar ik wil ze niet overdoen.