Koen Bloemen wil slágen in Frankrijk

Meppel - Voor rugbyer Koen Bloemen uit Meppel was het een seizoen van uitersten. Hij werd geopereerd, keek maanden lijdzaam toe en debuteerde - in zijn eerste wedstrijd na z’n blessure - officieel voor het grote Oranje. In de Franse competitie verkaste hij van de jeugd van Montpellier naar Bourg-en-Bresse, om daar in het eerste van USBPA te gaan rugbyen.

‘Ik wil het hier gaan waarmaken’, stelt de 21-jarige Meppeler. Bloemen was vorig jaar nog vol goede moed om het bij topclub Montpellier te gaan maken. Hij speelde toen in het jeugdteam tot en met 23 jaar. In de Franse volksmond espoirs geheten, hetgeen staat voor hoop. Hoop op een plek in de hoofdmacht. Het was zijn tweede seizoen, maar het werd een soort rampjaar.

Contract

Door een aantal tragische gebeurtenissen in de landelijke jeugdcompetitie overleden vier jonge rugbyers. De Franse rugbybond besloot daarna om de leeftijdsgrens in die competitie te verlagen naar 21 jaar, om zo het risico van ernstige fysieke ongevallen te beperken. Dat betekende ineens wel dat er voor veel jonge, talentvolle rugbyers geen plek meer was. ‘Dat gold ook voor mij. Bovendien liep mijn contract af bij Montpellier. Ik mocht wel blijven, maar dan zonder contract. Samen met mijn agent ging ik op zoek naar een nieuwe profclub in Frankrijk. Ik kwam terecht in Bourg-en-Bresse en dat klikte meteen’, stelt Bloemen, oud-lid van The Big Stones uit Havelte.

Inmiddels staat hij onder contract bij USBPA (Union Sportive Bressane Pays de l’Ain). Die ploeg komt deze jaargang uit op het tweede Franse niveau. In Frankrijk heb je de top veertien - waartoe Montpellier ook behoort - en daaronder de Prod 2. UBSPA degradeerde uiteindelijk met één punt verschil uit die divisie en komt in het nieuwe seizoen uit in de Fénéral 1.

Voet gebroken

Zijn debuut in het eerste van Montpellier (’Echt een grote club in Frankrijk’) is er dus niet van gekomen. Wat er wél kwam, was veel blessureleed. ‘Ik heb ooit op het jeugd-EK in een wedstrijd tegen Roemenië mijn voet gebroken. Dat was in maart 2018. Alleen... dat wist ik niet. In eerste instantie werd gedacht dat het iets met mijn spieren te maken had. Ik heb daarna nog drie maanden gerugbyd met een gebroken voet. Daardoor is die opnieuw gebroken, omdat de breuk slecht hersteld was. Vervolgens ben ik in september geopereerd. Er was ook sprake van artrose. Dat is weggeschraapt en vanuit mijn heup is een gedeelte van het bot in mijn voet gezet.’

Emotionele tijd

‘Daarna mocht ik de eerste twee maanden haast niet bewegen, vervolgens weer voorzichtig lopen en pas na een halfjaar mocht ik weer rugbyen. Dat was een heel moeilijke periode. Ik wilde zó graag, deed er alles voor en was goed voorbereid. Ineens kon en mocht ik niks meer doen. Daar heb ik heel veel moeite mee gehad en dat was ook best een emotionele tijd.’

Nota bene in zijn eerste wedstrijd na z’n herstel debuteerde Bloemen in het grote Oranje, in en tegen Litouwen. ‘Echt heel mooi, het was een wedstrijd met een aantal debutanten. Zelf viel ik in. Het was een hele ervaring en een hele eer. Nog mooier is het als ik een keer met Oranje in eigen land speel. Wat mijn status is in Oranje en of ik er nou bij hoor? Dat is moeilijk om te zeggen. Er komt een nieuwe bondscoach en dan is niemand zeker van een plaats in de selectie. Ik kan alleen maar hard blijven trainen en mijn kansen pakken.’

Passie

Bloemen is naar eigen zeggen geen rugbyer die ver vooruitkijkt. Daar heeft zijn blessure ook aan bijgedragen. Geen vergezicht voor hem. ‘Een ongeluk zit een klein hoekje en veranderingen kunnen ook ineens komen. Ik ben nu druk met verhuizen. Het pre-season is al een aantal weken aan de gang en ik train nog maar een week mee. Het bevalt mij erg goed in Bourg-en Bresse. Het is een ambitieuze club, die gauw weer hogerop wil. En er is een professioneel sportklimaat. We trainen de hele dag samen, we gaan dit weekend de bergen om verder te werken aan de teambuilding en er wordt heel veel gekeken naar wat jouw rugby-skills zijn. Dat spreekt mij erg aan. Door mijn blessure kon ik niks doen. Toen ben ik nog meer gaan beseffen dat rugby écht mijn passie is en dat ik het hier in Frankrijk wil gaan waarmaken.’