Voorzet
Door Flip Vellinga

Respect voor collega Stefan Klomp

Hoe sterk is de eenzame fietser? Deze vraag schoot regelmatig door mijn hoofd toen we maandagmiddag op de redactie de livestream bekeken van het NK wielrennen voor journalisten.

Uiteraard ging onze belangstelling uit naar collega Stefan Klomp. We wisten dat hij de afgelopen maanden keihard had getraind om goed voor de dag te komen in Boxmeer en natuurlijk hoopten we dat hij een sterke koers zou rijden.

Sinds de overname door NDC Mediagroep heeft Stefan zich op de redactie opgeworpen tot alleskunner en daarom waren de verwachtingen van de collega’s voor deze sportieve uitdaging hooggespannen. ‘Misschien zit er wel een podiumplek in’, sprak ik vorige week hoopvolle woorden, toen we over zijn kansen speculeerden. Stefan ging er niet in mee. Hij had zich in het deelnemersveld verdiept en wist dat hij als outsider van start zou gaan.

Prestaties

Het past bij zijn karakter. Hij is geen jongen die hoog van de toren blaast. Liever wordt hij beoordeeld op zijn prestaties. Die liegen er op de redactie niet om, want naast een uitstekend journalist beheerst hij als geen ander de systemen, die andere collega’s soms nog slapeloze nachten bezorgen. Hij heeft bovendien een geweldig arbeidsethos. Het liefst werkt hij zeven dagen per week.

We gingen er daarom eens goed voor zitten nadat het peloton was weggeschoten. De saamhorigheid deed bijna lang vervlogen tijden herleven. Stefan reed in de gele trui, dat gaf direct een goed gevoel. Zou hij voor een stunt kunnen zorgen? Bij de eerste doorkomst werd echter al duidelijk dat het tempo te hoog lag voor de ambitieuze Meppeler.

Hij moest direct terrein prijsgeven en het gat met de voorste groep werd naarmate de koers vorderde alleen maar groter. We zagen Stefan strijden, we zagen Stefan lijden. Maar waar veel andere journalisten afstapten, bleef onze collega in koers. We zagen hem finishen en hadden enorm veel bewondering voor zijn doorzettingsvermogen.

Klasbak

In de groepswhatsapp van de redactie verscheen om half vijf een berichtje van onze collega. De uitslag was bekend en Stefan was als laatste geklasseerd. ‘Toch knap dat je niet hebt opgegeven, klasbak’, stak Rob Striethouldt de moegestreden wielrenner een hart onder de riem. ‘Respect Stefan, voor ons ben je een winnaar’, mengde ik mij in de discussie.

Ook Peter Nefkens tikte bemoedigende woorden. ‘Ik heb er jaren geleden een keer aan meegedaan, in Rotterdam op het parcours van de proloog van de Tour de France. Ik schrok haast van de snelheid die journalisten kunnen ontwikkelen, dus ik reed ook ergens achteraan in de bloedhitte. Tig keer de Eramusbrug op, pfff. Deelnemen is belangrijker dan winnen, Stefan. Petje af.’

Voldoening

We hebben Stefan nog niet gesproken over zijn avontuur, maar na de eerste teleurstelling zal nu – zo vermoed ik – toch de voldoening overheersen. ‘Het ging veel en veel te snel’, liet hij in een eerste reactie weten in de app. ‘Ik had gehoopt ergens in de middenmoot te eindigen. En toen schoten ze met 40 km/uur weg van de start. Arrogant en egoïstisch volk, die journalisten…’

Gelukkig is Eelco Kuiken er altijd voor de nuance: ‘De eersten zullen de laatsten zijn en andersom.’ Met die wijze woorden in het achterhoofd kan Stefan straks met de borst vooruit de redactieruimte betreden. Je moet weten wat verliezen is om uiteindelijk een keer te kunnen winnen.