Dorpsdominee Georg vindt de liefde in Ruinen

Ruinen - Ruinen was waarschijnlijk de meest bijzondere plek waar Georg Naber (56) predikant mocht zijn. Dorpsdominee tussen de mensen. De vrijgezel vond er nota bene de liefde van zijn leven. Als vijftiger hoteldebotel. Samen met Anne-Marie vertrekt hij in oktober naar Lemelerveld. Van het Drentse zand naar Salland, met een vriendin. Het kan verkeren.

Bijna tien jaar was Naber dominee van de Protestantse Gemeente van Ruinen. Als een vis in het water voelde de van oorsprong Duitser zich. Net over de grens bij Hardenberg zag hij het levenslicht. Na zijn studie theologie besloot hij aan de ‘andere kant’ van de grens te gaan werken. ‘Ik sprak eerst Nederlands als prins Bernhard, dat is gelukkig enorm verbeterd’, glimlacht Georg. Gewoon Georg. ‘Ik wil een dorpsdominee zijn, naast de mensen staan of ze gelovig zijn of niet.’ Dan opeens belt zijn moeder. Georg schakelt moeiteloos over op de taal der oosterburen. De lacht breekt door. ‘Het is altijd leuk als ze belt.’

Op de vraag wie zijn schapen zijn, hoeft de dominee niet lang na te denken. ‘Het hele dorp en iedereen die mij nodig heeft. Gewoon er zijn, dat is het. Ik hou van keuvelen, dat is een mix van kletsen en echt praten. Hoe is het? “Toe maar”, zeggen ze dan soms. Toe maar betekent, het overkomt ons allemaal ook maar. Vaak kan je wat betekenen voor de mensen of ze betekenen wat voor jou. Er is iets, wat werkt in ons bestaan. Dat is God. God is groter dan ikzelf kan bedenken. Ik zie Hem in andere mensen, in de natuur in mezelf, overal.’

Georg vertrekt en – toe maar- het overkwam hem eigenlijk ook maar. ‘Ik zag een advertentie en ik liet op de laatste dag voor sluiting weten dat ik wat meer informatie wilde; het was niet eens een echte sollicitatie. Van het een kwam het ander en nu ga ik dus weer op pad naar Lemelerveld. Samen met mijn vriendin. Wie had dat kunnen bedenken? Niet trouwen, maar samenwonen in de pastorie. Hahaha, dat was vroeger ondenkbaar.’ Een warme lach vult de woonkamer van de mooie pastorie die hoort bij de nog fraaiere Mariakerk, een middeleeuws juweel aan de Brink in Ruinen.

Naber is geen man van het klassieke geloof, van Jezus als Gods zoon die op een troon in de hemel zit en die voor onze zonden stierf. Zo werd hij wel opgevoed. ‘Maar ik redeneer dit ook zeker niet weg. Integendeel. Ik vind het ook mooi en soms heb ik er ook behoefte aan. God is groter dan ik kan bedenken Hij heeft ons te pakken en wij Hem ook. De mensen op het zand in Drenthe zijn niet zo van de dogma’s, maar ze zijn zeker spiritueel en vooral nuchter. Er is zeker een verticale lijn. Ik geloof dat er Iets is dat werkt in ons bestaan. God is als een grote diamant met veel facetten. Als je net even anders kijkt, is het weer anders’, zegt Georg Naber.

God is volgens de dominee een open concept. ‘Ik zeg altijd: we zoeven op onze aarde met duizenden kilometers per seconde door het heelal. Veel dingen gaan goed. Alles doet het, er moet Iets of Iemand zijn die het goed met ons voorheeft. God schiep niet in den beginne de aarde, maar in beginsel. De schepping gaat door. Elke dag word ik wakker en denk ik: wat ga ik vandaag weer meemaken, wie spreek ik vandaag weer. Hoe ervaar ik God vandaag? De diamant die God is, openbaart zich elke dag anders. Vroeger zou ik zeggen: Jezus is Heer. Nu zeg ik Jezus is een goddelijk mens die voortleeft in onze geesten. Hij gooide een steen in de vijver en de trillingen ervaren we nog steeds luid en duidelijk en soms gooit Hij nieuwe stenen.’

De dorpsdominee die naast de mensen wil staan, reist verder om samen met nieuwe dorpsgenoten weer andere facetten van de grote Diamant te ontdekken. Na Neede, Sliedrecht en Ruinen is Lemelerveld zijn vierde gemeente, maar nu met vriendin. ‘Ook de liefde is een facet van die diamant. Geloven is ontgrenzen. Ga op pad, laat het benauwde verdwijnen en ontdek. Ontdek.’