Staphorst zwaait clubicoon uit

Staphorst - Van heinde en ver waren ze gekomen. Vijftien jaar eerste elftalspelers van Staphorst kwamen naar het Noorderslag om afscheid te nemen van Rob Mijnheer.

Genoeg om vier teams mee te vormen. Vier generaties Staphorst. De captain deed in elk team nog een keertje mee. Een reünie rond Rob Mijnheer.

Bij de één waren er wat meer kilo’s bijgekomen dan de ander. De ene speler had ook iets meer ruzie met de bal dan de ander. Zelf voetbalde Rob als vanouds. Dirigeerde op het middenveld. Af en toe een handje schuddend. Of een dolletje makend met een tegenstander. Zo was het een gemoedelijk sfeertje op het sportpark.

Waar Mijnheer zelf tekende voor de eerste goal, omdat Alfred Knol even dacht dat zijn oude maatje bij hem in het team zat. Nummer 86 zo bleek, want voorzitter Benny Miggels had uitgerekend dat Rob er 85 gemaakt had in competitieverband voor Staphorst. Knol gunde Mijnheer zijn eresaluut aan de club.

 

Vier generaties voetballers waren er. Met namen als Hajo van der Helm, Anton Bijker, Niklas Hof, Martijn Bakker, Edmund Mijnheer, Roy Stroeve en Dirk Jan van der Meulen. Het plezier stond voorop. De twee laatste teams bestonden uit spelers die onlangs nog samen met Mijnheer speelden. Omvang maatje minder, tempootje hoger, meer doelpunten ook. Totdat de drie kleine nichtjes van Rob met een scheidsrechter fluit en rode kaart lieten zien dat het genoeg was. Vanaf dat moment geen doelpunten, maar louter mooie woorden voor ‘ome’ Rob.

Schipper

Voorzitter Benny Miggels nam als eerste de microfoon. ‘Het einde van Rob in Staphorst 1. Het zal raar zijn: geen captain Mijnheer met rugnummer 9. Vele jaren maakte je deel uit van het vlaggenschip. De laatste jaren was je schipper. Met verve droeg je de aanvoerdersband’, karakteriseerde Miggels.

De voorzitter had nog enkele mooie data als herinnering. Zoals de memorabele bekerduels tegen Vitesse en PEC Zwolle. Maar ook de gewonnen bekerfinales. ‘Zaterdag 23 mei Staphorst – Flevoboys, 2-0.  16 Juni: Staphorst – Noordwijk, de landelijke bekerfinale, 6-3 en 20 mei 2017 Staphorst – Genemuiden 0-1. Persoonlijk is de terugreis van Genemuiden naar Staphorst bij gebleven en de foto die we maakten voor jouw zwager bij het bord in Rouveen.’

Echte aanvoeder

Na de mooie woorden van Klaas Kamerling (‘groot voetballer, prachtig persoon en geweldige regelaar’) nam Rob Mijnheer zelf de microfoon in de hand. Hij blikte terug op zijn carrière en dankte iedereen voor waar al die jeugdjaren ‘blokjesvoetbal en grasplekken in de broek’ toe geleid had.

Vervolgens ging de blik naar het matrixbord, waar talrijke video’s van spelers werden afgespeeld. Niet alleen medespelers, maar ook collega spelers van andere clubs waar Mijnheer dikwijls de degens mee gekruist had. ‘Echte aanvoerder’, ‘Altijd voorop in de strijd’, ‘Winnaarstype’ en bovenal ‘Een fijn mens’, waren kernachtige typeringen die nogal eens voorbijkwamen.

Mooie woorden over een beeldbepaler van Staphorst in de afgelopen jaren. Als cadeaus kreeg Mijnheer zijn ingelijste nummer 9 shirt van Staphorst en een grote ingelijste actiefoto van fotograaf Wilbert Bijzitter.

Meer tijd

Materiaalman Matthijs Strik bekeek alles van een afstandje. Ook voor hem is het nog moeilijk voor te stellen hoe Staphorst 1 zonder Rob Mijnheer zal zijn. ‘Hij heeft in ieder geval meer tijd over. Binnenkort brengt hij mij naar Schiphol, zo helpt hij mij vaak. Ik heb nog geprobeerd hem om te praten toen hij besliste te stoppen met voetballen, maar dat is me niet gelukt. We hebben dit jaar weer een goed team hoor. Maar Staphorst 1 zonder Rob? Ja, we krijgen het wel écht moeilijk.’