Doodgaan kan gezellig zijn

Voorstelling: Moeder mag niet dood. Idee en tekst: Minou Bosua. Spel: Minou Bosua, Jopie Bosua. Choreografie: Ireen Kurvers. Sterren: 2

Meppel - Minou Bosua vertelt in Moeder mag niet dood over haar moeder van 89, die op haar oude dag nog Sanskriet heeft geleerd en iedere dag begint met anderhalf uur ochtendgymnastiek. Op een scherm tegen de achterwand zien wij ondertussen de oude vrouw bezig met haar ‘levensverlengende’ oefeningen. Terwijl Minou ons, mensen in de zaal, probeert iets duidelijk te maken van de verwarde en wispelturige relatie die zij met haar moeder heeft. Dat lukt niet al te best, zelfs niet als zij vertelt over hoe haar moeder stierf: haar broers wisten precies wat te doen, waarna zij niks anders kon bedenken dan puur ‘kopieergedrag’. Daarna stokt het verhaal en keert Minou terug naar het heden waarin haar moeder nog leeft en zelfs in eigen persoon op het toneel verschijnt om daar de mantra’s te reciteren, die haar in haar leven door moeilijke periodes heen hebben geholpen.

De bedoeling van deze springerige constructie is om de grote tegenstelling tussen moeder en dochter tegen het licht te houden. De moeder is oud, bedaard en maakt zich niet druk, de dochter is jong, energiek en maakt zich voortdurend druk, vooral over haar moeder. Jammer genoeg blijft zij daarbij aan de buitenkant. Wat zij doet is stempels zetten, dingen een naam geven en dan weer verder stormen op weg naar nieuwe constateringen. Ook met het publiek gaat zij zo om. In het begin van de voorstelling werpt zij de ene na de andere vraag in het publiek, zij vraagt naar leeftijden, naar wat iemand doet, wat iemand heeft gedaan om zo oud te kunnen worden. Onvermijdelijk komt zij dan aan bij de bekende paradox, dat iedereen oud wil worden, maar niemand oud wil zijn. De voorstelling krijgt op deze manier een hoog cabaretgehalte. Tegen het slot haalt zij de oer-Hollandse gezelligheid in huis, als de Meppeler Gouden Dansers, die al meerdere malen een dansje op het toneel hebben gemaakt, weer ten tonele verschijnen en een onschuldig gezelschapsdansje uitvoeren, waarbij zij mensen uit het publiek plukken, waarna zowat alle toeschouwers zich in dit Hollandse gezelschapsspel mengen.

Ondanks al het gepraat over oud worden en over de dood raakt de voorstelling zelden een gevoeliger snaar. Minou Bosua speelt met veel energie, maar qua dramatisering komt zij meestal niet verder dan de sfeer van een gezellige afternoon tea.