Voorzet
Door Flip Vellinga

Racisme

Het is twintig jaar geleden dat ik mijn eerste sportcolumn schreef voor deze krant. Het onderwerp was snel gevonden: discriminatie.

In mijn vrije tijd trainde en coachte ik een jeugdelftal in Meppel en vrijwel wekelijks werden de donkere spelers uit dat team vijandig bejegend. Ik zag de pijn en het verdriet in hun ogen wanneer ze weer het doelwit waren geworden van beledigingen, die alles te maken hadden met hun huidskleur. Ze konden er zich niet tegen wapenen. Machteloosheid en boosheid vochten dan om voorrang.

Getekend

Het waren getalenteerde voetballers, die positief in het leven stonden. Getekend door de gebeurtenissen in hun geboorteland, in sommige gevallen met hun families gevlucht en in Nederland op zoek naar een toekomst en geluk.

We spraken er veel over en ik probeerde de jongens uit te leggen dat het een maatschappelijk probleem was. Ze begrepen het niet. Het valt ook bijna niet uit te leggen. In een vrij land mensen tegenkomen die de beschaving allang voorbij zijn. De haat, de waanzin, de vernederende opmerkingen.

Incident

Ik moest terugdenken aan de gesprekken met deze spelers na het voorval afgelopen zondag in het stadion van FC Den Bosch, waar de wedstrijd tegen Excelsior werd stilgelegd, omdat Excelsior-speler Ahmad Mendes Moreira vanuit het publiek racistisch werd bejegend. Het incident heeft veel stof doen opwaaien.

Politiek, KNVB, de clubs, justitie: iedereen valt nu over elkaar heen, dat de grens is bereikt. Ongetwijfeld worden op korte termijn maatregelen afgekondigd (stadionverboden, celstraffen, puntenaftrek, meldingsplicht tijdens wedstrijden van hun club), maar het probleem is daarmee niet opgelost.

Tweespalt

In dat opzicht raakte Meppeler Danny Pol de kern met zijn tweet dat de verharding in het debat, waarin sommige partijen allochtone Nederlanders wegzetten als een bedreiging van onze cultuur, steeds meer tweespalt in de samenleving veroorzaakt. Het gebeurt dagelijks. Op de werkvloer, in de klas, op straat.

Pol refereerde aan een interview dat hij had met Wubbo Ockels. Op de vraag wat hem zoal opviel aan de aarde, gezien vanuit de ruimte, antwoordde Wockels: „Je ziet geen grenzen, behalve tussen water en land.” De zaal was muisstil.

Mentaliteitsverandering

Laat het voorval in Den Bosch de opmaat zijn tot een brede maatschappelijke discussie. De grens is inderdaad bereikt. We moeten de verschillen vieren en daarin niet een probleem zien. Dat vergt een zeer grote mentaliteitsverandering, ook bij onze volksvertegenwoordigers in de Tweede Kamer.

Maar het begint aan de basis: de opvoeding. Kinderen moeten ervan doordrongen worden dat ze mensen niet in een hoek mogen drukken. Het zal een langdurig proces worden om vooroordelen en racisme uit te bannen, maar we moeten ons allemaal sterk maken om culturen te vermengen. Daarin schuilt ook een taak voor alle trainers en begeleiders van voetbalteams. Samen maken we deze maatschappij. Er is altijd een grens om over te gaan. Of zoals Stef Bos dat zo mooi heeft verwoord in het nummer Jou en mij.

Het is niet de taal die je spreekt

Het is niet de kleur van jouw huid

Het zijn niet de verschillen die tellen

Aan het einde zijn we allemaal gelijk