Voorzet
Door Flip Vellinga

Het einde van een tijdperk

Vorige maand had ik een ontmoeting met Stef Bos. Dat was heel bijzonder. In het Engels zegt men ‘never meet your heroes’, maar in dit geval was er al snel een klik. In het knusse theatercafé in Nijverdal onthulde Bos dat hij aan zijn laatste grote tour met de band was begonnen.

De zanger is van plan om volgend seizoen minder te gaan spelen, waardoor meer tijd ontstaat voor kortere projecten. „Ik kan dit nog rustig tien jaar volhouden, maar dan blijf je altijd in een gebied dat je al kent”, zei Bos. „Ik wil nog een nieuwe ruimte in.”

Ik had me, zoals wel vaker, door zijn teksten kunnen laten inspireren, maar in dit geval was dat niet nodig. Ook ík ga een nieuwe ruimte in. Dat besluit had ik al genomen vóór het gesprek met Stef Bos. Dit is mijn laatste column voor de Meppeler Courant. Onze wegen scheiden.

Daar zaten we dan, twee mannen uit hetzelfde geboortejaar, filosoferend over de toekomst. „Het einde van iets is altijd het begin van iets nieuws”, sprak de zanger. Hij legde uit waarom hij tot deze beslissing was gekomen, ik vertelde hem wat mij zover had gebracht.

De schoonheid van het leven 

Bos ontroerde daarna met een paar prachtige verhalen uit de Italiaanse literatuur, verhalen van Luigi Pirandello, die als een rode draad door zijn nieuwe theatertour lopen. Zijn boodschap is míjn boodschap: zie de schoonheid van het leven. Wat is hier nu wezenlijk belangrijk?

Ik legde hem uit dat het een weloverwogen besluit is geweest na een proces, waarbij ik misschien wel te lang de wegen van de twijfel heb gevolgd. Hij knikte. „Moedig dat je dit hebt gedaan.”

Het boek gaat, na 39 jaar, dicht. Het is het einde van een tijdperk. Natuurlijk laat mij dat niet onberoerd. Ergens op zolder staan een paar dozen, met daarin vergeelde krantenknipsels. Ze herinneren aan lang vervlogen tijden en zijn een blijvend aandenken aan een mooie journalistieke carrière.

Ik durf het op mijn voorlaatste werkdag rustig te schrijven: de Meppeler Courant was niet een déél van een leven, de Meppeler Courant wás mijn leven. Ik ben wijlen Jan Russchen en John Boom sr. nog altijd dankbaar voor de kans die ze mij hebben gegeven.

Johan Cruijff

Het kan bijna geen toeval zijn dat ik in mijn beginjaren bij de krant tot twee keer toe het genoegen had tegenover mijn idool Johan Cruijff te zitten. Wát een inspirerende gesprekken waren dat. En dan, in de nadagen bij de krant, die minstens zo bijzondere ontmoeting met Stef Bos. Het maakt de cirkel rond. „Er komt een moment dat je inziet wat écht belangrijk is”, doceerde de zanger. „Dan kun je makkelijker keuzes maken.”

Met die wetenschap begin ik aan een nieuwe fase in mijn leven. Waar een deur dichtgaat, gaat altijd een nieuwe deur open. Iedereen bedankt voor de prettige samenwerking, het vertrouwen, het getoonde respect. Ik trek de deur straks niet alleen met gemengde gevoelens, maar ook met een glimlach achter mij dicht. Het is goed zo. De ruimte is oneindig zolang je maar je grens verlegt.