‘Mijn home blijft mijn castle’ (dagboek van Jan Oldebesten)

Meppel - Inwoners van Meppel geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week Jan Oldebesten, hij is voorzitter van Stichting Joods Monument.

Vrijdag 1 mei

Vandaag werd ik gebeld door de redactie van de Meppeler Courant, met de vraag of ik een dagboek wilde bijhouden. „Ik kom al sinds 8 maart de deur niet meer uit”, was mijn reactie en ik heb een vrij eenvoudig bestaan. De reden was echter dat ik 4 en 5 mei heel anders zou beleven dan gewoonlijk, nu vanuit huis en anders ter plekke bij de gebeurtenissen.

Zaterdag 2 mei

In de ochtend heb ik de kranten opgepakt en zoals gewoonlijk ben ik op zaterdag begonnen met de twee puzzels uit de Volkskrant .Een uitgebreide mixsudoku en mijn favoriet: een calsudoku, een rekenpuzzel. Vervolgens ben ik overgegaan tot lezen, waarbij de kop van de NRC opvalt: ‘Discipline begint te versloffen’. Het binnen blijven begint te knellen bij velen, mensen gaan de straat op. Dat betekent ongetwijfeld over drie á vier weken weer meer besmettingen.

Zaterdag heb ik ook de kippen in de tuin gevoerd en een enkel eitje opgepakt. Volgens informatie leggen kippen zo’n 300 eieren per jaar. Die vijf kippen van mij leggen alleen van april tot september al twee eieren per week per kip. We zullen de kostprijs per ei maar niet berekenen, het gaat om de gezelligheid. Wat ik heel erg mis, zijn de voetbalwedstrijden op de televisie. ’s Avonds tussen de nieuwsuitzendingen door heb ik naar een Zweedse detective gekeken via NPO-start.

Zondag 3 mei

‘s Ochtends heb ik de kerkdienst van de Protestantse Gemeente gevolgd via YouTube. Daar is wekelijks heel veel belangstelling voor: zo’n 1200 mensen kijken mee. Een reden was ook dat (meestal) op de zondag voor 4 mei, aan het eind van de dienst, de omgekomen gemeenteleden van de destijds Gereformeerde Kerk worden herdacht. Achterin de kerk is een gedenkplaat met daarop de 24 namen van de veelal jongemannen die hun leven voor de vrijheid hebben gegeven. 24 Slachtoffers uit een kerkelijke gemeenschap van nog geen 2000 leden Bij toeval ben ik in het bezit gekomen van de afscheidsbrieven van een aantal van hen die op de Waalsdorpervlakte zijn gefusilleerd. Het lezen ervan is heftig en ontroerend.

‘s Middags een indrukwekkende gedramatiseerde documentaire gezien van de bevrijding van Limburg. Alle facetten van jodenvervolging, verzet en een heel moeizame bevrijding kwamen aan de orde. Lichtbeelden op de gebouwen rondom het plein met veel bezoekers, ontroerende interviews van getuigen en authentieke filmopnames gaven een volledig beeld van de verschrikkingen van de oorlog. Onbekend was ook voor mij dat Venlo zwaar gebombardeerd is vanwege de maasbrug naar Blerick met honderden burgerslachtoffers en een stad in puin. Een bombardement door de geallieerden. Datzelfde was de vorige avond te zien omtrent de verwoesting van Goor.

Maandag 4 mei

De vlag heb ik vandaag al vroeg halfstok gehangen, in plaats van om 18.00 uur. De reden van het verzoek zal geweest zijn dat overdag op veel plaatsen al kransen worden gelegd, zo ook in Meppel. In Het Dagblad van het Noorden staat een reportage over Nieuwlande waar veel joodse onderduikers waren ondergebracht. Arnold Douwes deed dat. Het bijzondere is dat Douwes zijn dagboekaantekeningen in jampotjes - die hij overal in de grond begroef - heeft bewaard. Pas na de oorlog heeft hij die weer opgegraven en er later een boek over geschreven, dat ik onlangs heb gelezen.

Later op de middag gaan de gedachten naar de joodse slachtoffers uit Meppel. Als voorzitter van de Stichting Joods Monument ben ik hier altijd bij betrokken, tijdens de Stille Tocht, bij de kranslegging in het Slotplantsoen. Dit keer gebeurt dat om 16.00 bij het monument. De Stille Tocht eindigt normaal bij het monument op de Algemene Begraafplaats. Voor het eerst volg ik de herdenkingen op de televisie. Het is toch wel anders. Twee uitzendingen geven bijzondere informatie: het verbergen van joodse onderduikers op de zolders van een kerk in Rotterdam en de Oorlog in honderd foto’s met de bijbehorende achtergrondverhalen.

Dinsdag 5 mei

Vandaag gaat de vlag in de top. Bevrijdingsdag, een dag die altijd een apart tintje heeft vanwege de verjaardag van mijn jongste zus. Dit keer ga ik voor het eerst niet op bezoek. Vroeger was het jeugdappel in het Rosarium altijd op de ochtend van 5 mei. Je kreeg er van school het eerste lesuur vrij voor.

Ook heb ik vandaag een interessant verslag gezien over Hotel de Wereld in Wageningen waar de capitulatie is getekend. ’s Avonds gekeken naar 75 jaar Bevrijding. Een prachtige uitzending met mooie muziek en illustraties. Goed om Frieda Veenman uit Meppel hierin te zien optreden. Een waardige afsluiting van bevrijdingsdag.

Woensdag 6 mei

‘s Ochtends heb ik op History Channel gekeken naar een aflevering van the Curse of Oak Island. Een fascinerende zoektocht naar een mogelijk verborgen schat op dit eiland. Een aanrader.

Verder de persconferentie van de regering bekeken. De aangekondigde maatregelen gaan naar mijn mening te snel, met grotere risico’s.

Donderdag 7 mei

‘Het land gaat weer open’, kopt de krant. Voor mij nog lang niet, mijn home blijft mijn castle. Ik vertrouw het virus nog voor geen cent, noch de zelfdiscipline van de bevolking, noch het tekortschietende testbeleid (wie betaalt de test?), noch het gebruik rondom de mondkapjes. (KLM en trein wel, verpleeghuizen niet).