‘Wat is mijn werk toch bijzonder in deze periode’ (dagboek van Margré Keizer, Noorderboog)

Inwoners van Meppel of regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week Margré Keizer.

„Ik woon samen met mijn vriend Mark Ballast en samen hebben we 2 kinderen. Roan is 10 en Noëlle is 7. Onze hond heet Bow. Ik ben 41 jaar, en werk vanaf mijn 19e in de zorg. Al 20 jaar werk ik voor mensen met dementie, een ernstige ziekte waardoor de hersenen niet goed meer functioneren. Nu ben ik leidinggevende voor Zorggroep Noorderboog in verpleeghuis de Schiphorst en in Kaailanden. Mijn hobby’s zijn leuke dingen doen met mijn gezin, naar festivals gaan en borrelen met familie of vrienden.”

Zondag 14 juni

„Mama, mag ik wakker worden?”

„Je bent al wakker.”

„Ik bedoel mogen we naar beneden?”

Zes meisjesogen kijken me aan, die van mijn dochter Noëlle (7) en haar twee nichtjes. Het is al 07.45 uur. Wow, dat is een uniek tijdstip van wakker worden met twee logees in huis.Na het ontbijt trekken Mark en ik de klus kleren aan. Onze garage ,die na 3 jaar wonen op een chaotische ontplofte kringloopwinkel leek, moet leeg en opgeruimd worden. We gaan verbouwen zodat er beneden een extra slaapkamer (lees mancave/ chillroom ) komt. Mijn vader, opzichter en uitvoerder voor dit bouwtraject, komt langs. Altijd goede ideeën en behulpzaam, 75 jaar oud, maar hij staat nog altijd met raad en daad klaar.

Als alles klaar is, is het tijd om een plons in het zwembad te nemen en een borrel te drinken op het harde werken. We richten de nieuwe kamer in gedachte al in. Hij wil een barretje, dartbord en statafel. Ik een gestylde industriële slaap-/werkkamer. Ai... Dit kan nog wel eens een bijzondere mix worden.

Maandag 15 juni

De dag begint voor mijn doen vroeg, 06.00 uur. Nog voordat de rest van mijn gezin wakker is, rijd ik naar de Schiphorst. Na de lockdown in de verpleeghuizen zijn bewoners en medewerkers van de afdeling niet meer in het hoofdgebouw geweest. Hier bevinden zich de dagbesteding, fysiotherapie en de kapsalon voor bewoners, er is een restaurant, café de Halve Stuiver, een opleidingsruimte en kantoren.

Om 07.00 beginnen de huismeester en ik aan de laatste werkzaamheden om het gebouw volgens de nieuwe richtlijnen open te kunnen laten gaan. Pinautomaat zit aan een lange stok, 1,5 meter stickers zijn geplakt, looproutes zijn aangegeven en het meubilair staat aangepast klaar. Collega’s van de dagbesteding en het restaurant hebben in een mum van tijd het hele programma aan activiteiten aangepast zodat elke bewoner, volgens de richtlijnen van het RIVM, weer een activiteit kan uitvoeren.

Om 09.30 uur wordt een bewoner naar binnen gebracht door een zorgmedewerker. Ik vind het een kippenvelmomentje. ‘s Middags zit het café weer vol bewoners, ze wonen in dezelfde woning en daardoor kunnen ze naast elkaar om de stamtafel zitten. Ik hoor muziek, gezelligheid en biljartballen ketsen. Wat heerlijk dat onze bewoners er weer op uit mogen.

Aan het eind van de ochtend staat er een overleg gepland met collega’s en mijn manager. Een van de agendapunten is het evalueren van de bezoekregeling. In de Kaailanden - waar ik ook werk - brak, twee dagen nadat de regering bezoek verboden had, corona uit. Wat was dat een vreselijke nare en zorgelijke periode. Heel veel bewoners en medewerkers werden ziek. Op 22 april waren alle bewoners 14 dagen klachtenvrij en op 25 mei kon er weer bezoek bij de bewoners komen. Wat was het heftig voor bewoners en hun naasten om van elkaar gescheiden te zijn, en voor medewerkers om dit gemis te zien en horen van hun.

Elke week mochten we de versoepelingen uitbreiden. Tijdens ons overleg bespreken we de positieve gebeurtenissen en de verbeterpunten die worden gegeven door familie en de teams.

Na het overleg open ik mijn mail, 1 is er van een partner van een bewoonster van Kaailanden. Hij schrijft hoe hij en zijn vrouw weer genieten van het samen zijn en hij eindigt met de zin, ‘wat ons betreft kan het bezoek niet vaak genoeg’. Wat fijn dat ik deze echtgenoot deze week mag vertellen dat hij elke dag weer meerdere keren van harte welkom is.

Dinsdag 16 juni

Bij de Kaailanden is het gezellig druk. De kapster is weer voor de tweede week sinds corona in huis. Zo fijn, er waren bewoners die zo’n last hadden van hun onverzorgde kapsels dat ze zelf hun haar wel wilden knippen.

Er zijn bewonersbesprekingen en voor het eerst na de lockdown is familie hier ook weer bij aanwezig. Iedereen draagt een mondkapje. Ondanks deze vreemde werkwijze is het erg waardevol om samen met familie en behandelaars woon, welzijn en zorgwensen te bespreken en af te stemmen.

Om 10.00 uur komt een van de medewerkers die zelf ziek is geworden van corona voor het eerst weer in de Kaailanden. Wat een prachtig moment. Het is moeilijk voor te stellen hoe het is om 2,5 maand in quarantaine thuis te zitten. We bespreken hoe het met haar gaat en ik benoem dat ze er goed uit ziet. Ze geeft aan dat ze zich voor en na haar ziek worden enorm gesteund voelt, collega’s ,leidinggevenden en het corona crisisteam stonden voor haar klaar. Natuurlijk vond ze het wel spannend vanmorgen om hier weer na maanden te komen. Met kippenvel op mijn armen geef ik aan dat ik dankbaar ben dat ze er weer is.

We bespreken dat we het jammer vinden dat de verpleeghuizen zo negatief in deze periode in het nieuws komen en je nooit de verhalen leest zoals wij het hebben ervaren. Wij hadden ondanks alle paniek en zorgen om het onbekende virus een team dat er samen voor ging staan, de goede zorg wilde geven aan de zieke bewoners, familie ondersteunde en informeerde, een crisisteam dat achter ons stond, de juiste beschermingsmiddelen en ruimte om zorgen en verdriet te delen.

Een bewoonster komt terug na een wandeling met haar echtgenoot. Stralend zwaait ze naar mij. Op deze momenten besef ik des te meer hoe bijzonder mijn werk in deze periode is. Het is vandaag drukkend warm geweest, een goede reden om samen met mijn dochter nog even een duik in het zwembad te nemen voordat ze gaat slapen. Onder het douchen zetten we haar favoriete muziek op en leert ze me tik-tokdansje.

Als ze me lachend zegt dat als ik dans mijn kont begint te blubberen, is het de hoogste tijd om de dag af te sluiten

Woensdag 17 juni

Vandaag een halve werkdag, even samen ontbijten, in discussie met de kids wie de hond uitlaat en dan op naar de Schiphorst. Na de mail lees ik de rapportages. He jakkes, 1 van de bewoners is naar komen te vallen en heeft hierdoor haar heup gebroken. Net voor middennacht is ze naar het ziekenhuis gebracht. Waarschijnlijk wordt ze vandaag nog geopereerd en komt ze donderdag terug naar huis. Ik bel naar Kaailanden om te vragen hoe het gaat en hoe de val is geweest. Ook check ik even of alle formulieren ingevuld zijn die verplicht zijn in te vullen na een val met ernstig letsel. Vandaag werken er 2 eerst verantwoordelijke van de bewoners, fijn dat je er ons aan herinnert, we maken het vandaag in orde. Nu maar hopen dat de operatie lukt en dat de bewoonster weer bij ons kan revalideren. Het is voor ons al erg moeilijk om in een ziekenhuis opgenomen te worden, kun je nagaan hoe het is voor iemand die niet beseft wat er aan de hand is en waar ze is. Zorgwekkend is een breuk en ziekenhuisopname altijd, hopelijk slaat ze zich er doorheen.

’s Middags bellen de leerkrachten voor het rapportengesprek. Vreemd om het telefonisch te voeren , en nog gekker dat de laatste periode niet door de leerkracht maar door ons de lessen zijn verzorgd. Fijn om samen te bespreken hoe het met de kinderen thuis, op school en met klasgenoten is gegaan.

We bezoeken na maanden de bibliotheek weer eens. Bij het inleveren van de boeken lachen mijn dochter en ik, de eerste keer dat we geen boete hebben omdat we de boeken te laat inleveren. Heeft corona ook nog positieve effecten.

‘s Avonds zit ik gespannen naast mijn zoon Roan (10) op de bank. De nieuw editie van Fortnite is uit op de PlayStation. Naast voetballen en trampoline springen een hobby van mijn zoon. Ik ben zelf helemaal geen gamer, maar duik bijna in de bank als er een grote haai achter het personage van mijn zoon aan zwemt. Nadat de haai geschoten is, belandt hij in een storm, goeie genade laat mij maar lekker rustig de hond uitlaten.

Oeps….ineens slaat het weer om en beland ik zelf in een gigantische onweersbui. Mijn zoon doet lachend de deur open als er een verzopen hond en moeder voor staan.

Donderdag 18 juni

De dag begint met tutten. De kinderen krijgen de fotograaf op school. Mijn dochter wil bovenop 2 vlechten die eindigen in 2 knoetjes en de rest van het haar moet krullend los...Van wie heeft ze dat toch? Mijn zoon kamt zijn eigen kuif, en de haarlak bus is leeg als ik hem nodig heb.

Ook bij mij op het werk komt de fotograaf voor de foto bij dit dagboek.

Yes, de operatie van de bewoonster met de gebroken heup is goed geslaagd. Vandaag komt ze waarschijnlijk weer thuis. Ik spreek met de fysiotherapeuten en ze gaan alvast de voorbereidingen treffen voor de thuiskomst, zorg en revalidatie. Een nieuwe stagiaire komt kennismaken, ze komt over als een leuke spontane meid. Fijn dat ze zin heeft om te komen. De informatiebrieven voor alle eerste contactadressen maak ik klaar en verzend ze. Na de lock-down berichten, alle richtlijnen, maatregelen, versoepelingen en het wel en wee van Kaailanden. Gelukkig, we gaan steeds verder terug naar normaal. Wat ‘normaal’ in deze periode dan ook mag betekenen. Ik vind dat niemand maanden van zijn geliefde of naaste gescheiden mag zijn, ook al was het dan nodig uit bescherming en was het een overheidsmaatregel.

Mooi om zo eens een week bij te houden wat ik doe, denk en voel. Besef ik me des te meer hoe gelukkig ik ben met iedereen en alles om me heen.