Een das schuw? Vrouw gebeten bij Dwingeloo: 'Het dier draaide z'n kop in mijn richting en zette de achtervolging in'

Het gebeurt eigenlijk nooit en toch overkwam het een jonge vrouw in de buurt van Dwingeloo: ze werd aangevallen door een das. „Het was heel angstaanjagend.’’

Het gebeurde in de buurt van Eemster, een buitendorp van Dwingeloo. Om vervelende reacties te voorkomen, wil ze niet met naam worden genoemd. „Ik was bij een vriendin geweest en reed tegen de schemer op mijn elektrische fiets naar huis. Plotseling stak een das over. Ik dacht nog bij mezelf: Wauw, een das, die zie je niet vaak.’’

‘Het dier greep me bij m’n enkel’

De ontmoeting verliep niet zonder slag of stoot. „Het dier draaide z’n kop in mijn richting en zette tot mijn grote schrik de achtervolging in. De das greep me bij m’n enkel. Ik voel nog die snuit en die haren. In een reflex gaf ik het dier een schop. Had ik later wel spijt van. Heb nog een vriend gevraagd die avond te zoeken, maar hij trof geen gewonde das in de berm aan. Ik durfde zelf niet terug te gaan, was me echt wezenloos geschrokken.’’

Maar daarmee was het avontuur nog niet ten einde. „Na die schop zette het dier weer de achtervolging in. Als ik eraan terugdenk, hoor ik weer het geluid van die nagels op het wegdek. Dat gekras, brrrr. Heb de rest van de avond achter m’n computer gezeten om alles aan de weet te komen over dassen. Ze ogen wat waggelend met die brede rug, wat dikke kont en korte poten, maar ik las dat ze een snelheid van wel 25 tot 30 kilometer per uur kunnen halen. Nou, dat klopt.’’

‘Gefilmd? Ik heb gefietst voor m’n leven’

Heeft ze nog iets van de ontmoeting met de das weten te filmen? „Gefilmd? Ik keek niet meer om en heb gefietst voor m’n leven. Of ik zeker weet dat het een das was? Die snuit, de typische witte kop met zwarte strepen en het grijze lijf zijn onmiskenbaar.’’

Op haar enkel waren vier plekjes zichtbaar, de afdruk van de beet. „De volgende ochtend ben ik voor de zekerheid even bij de huisarts geweest. Omdat de tanden niet door de huid heen waren gegaan, hoefde ik geen tetanusprik te hebben. Pijn? Nee, in de dagen erna jeukte het vooral heel erg.’’

Het incident vond twee weken geleden plaats. De schrik zit er nog altijd in, maar ze kan er inmiddels ook wel om lachen. „Misschien is de das wel net zo erg van mij geschrokken als ik van de das. Of ik trof een heel boze moeder die haar jong wilde beschermen. Hoe dan ook, dit maak ik waarschijnlijk niet nog eens mee. Hoeft ook niet, hoor. Volgens de buurman is hier vlakbij een dassenburcht. Nou, ik ga echt niet kijken of ze thuis zijn.’’

‘Zó zeldzaam, gebeurt eigenlijk nooit’

Bang voor een tweede aanval hoeft ze niet te zijn, zegt Pauline Arends, boswachter van Staatsbosbeheer. „Een das die een mens aanvalt is zó zeldzaam, gebeurt eigenlijk nooit. In de literatuur ben ik één melding tegengekomen en dat was in Engeland.’’

Arends: „Ik denk dat deze das zich is rotgeschrokken van de mevrouw op de fiets. Dat het dier haar heeft aangezien voor een ander en groter roofdier, zoals een wolf. Dassen zien namelijk slecht. En misschien was er een jong in de buurt, dat moest worden beschermd. Dan zal de aanval in een reflex zijn ingezet.’’

Boswachter Arends hoopt dat het incident niet leidt tot ‘vervolging’ van de das. „Dat is mensen eigen: zodra een dier iets doet, dat niet hoort, dan moet het dood. Beschermd of niet. En het is ook niet zo dat de dassenpopulatie in Drenthe explosief groeit. Het aantal dieren is behoorlijk stabiel. Dit is gewoon een heel, héél zeldzaam voorval geweest.’’

 

Door: Jon van Schilt