‘Geschiedenis is een beest dat in een steeds andere gedaante terugkeert’ (dagboek van schrijver Kees Opmeer uit Ruinen)

Inwoners van Meppel en regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week Kees Opmeer uit Ruinen. Hij is schrijver, onder andere van kinderboeken.

Zaterdag 26 september

Vanmorgen met Lieneke naar het nieuwe huis van onze dochter Marloes. Er is nog veel te doen. Naar de gemeentewerf, sjouwen, verven. Over een week gaat ze over. Gelukkig. Druk, druk, druk. Ik ben met twee boeken tegelijk bezig. Een historisch boek over vader en zoon Voerman, schilders uit Hattem. Mijn werkkamer ruikt naar het familiearchief van mijn vriend Peter Voerman, de kleinzoon van Voerman jr. Het andere is een kinderboek. Voor het eerst vind ik het niet erg dat ik weinig schoolbezoeken heb in de Kinderboekenweek. Corona en tijdgebrek. ’s Middags vind ik tijd om met Valentijn, mijn oudste kleinzoon van 8, te voetballen in de tuin. Hij leert mij schieten en ik hem koppen. Intussen honderd vragen over mijn nieuwe boek. ‘Weet je nog,’ vertel ik, ‘over die arme hond aan de ketting en de poes? Ze zat op een steen in het gras waar de hond net niet bij kon en maar pesten.’

Zondag 27 september

Ik zit vroeg achter mijn computer en duik in het Voermanarchief. Een schatkamer vol persoonlijke documenten. Bijzondere schilders met een bijzonder leven. Geschiedenis is ook het thema van de Kinderboekenweek. Geschiedenis is een beest dat in een steeds andere gedaante terugkeert. Jammer dat we zo weinig van het verleden leren. In de middag naar dochter Annelies en Martijn in Meppel. Prachtig om te zien hoe onze kleinzoon Kaz van 4 maanden blaakt van gezondheid, nadat hij een maand te vroeg was geboren. Samen met Martijn filmpjes van Freek Bonk bekeken. Martijn werkt in de kinderopvang. Hij speelt Freek die, samen met ‘moeder’, kinderen op een grappige manier wegwijs maakt in de natuur. Begonnen in de coronatijd, maar zo’n succes, dat ze een vervolg krijgen. Kinderen uit Meppel genieten via You Tube van de filmpjes en Martijn wordt regelmatig op straat herkend. Daarna met bord op schoot voetbal gekeken.

Maandag 28 september

Vandaag komt oudste dochter Marieke op bezoek met onze kleinkinderen Jelte (3) en Maartje (ruim 8 maanden). Altijd weer feest. Van schrijven komt niet veel. Wel Jelte voorgelezen uit mijn prentenboek dat een paar weken geleden is verschenen (Hoe de mug een olifant werd). Met grappige tekeningen van Myra Emmen Riedel. Jelte lijkt de tekst te begrijpen. Over juffrouw Babbel, de baas van de kinderboerderij, die door een mug werd gestoken. De dieren vertelden het aan elkaar door. Het verhaal werd steeds sterker. Juffrouw Babbel was uiteindelijk zwaar gewond. En de olifant kreeg de schuld. ’s Avonds na de persconferentie op tv verder gewerkt aan mijn nieuwe kinderboek. Ik heb al een titel: Miss Poes. Elke dag zat ze plagerig op de steen in het gras. En elke dag stormde de hond aan de ketting woedend op haar af. Maar hij kon er net niet bij. Hoe kon hij ooit die rotkat te grazen nemen?

Dinsdag 29 september

Ik had tuinplannen voor de ochtend, maar het druilige weer gooit roet in het eten. Dan maar verder met het Voermanboek. Ik ben al over de helft. ’s Middags Fleur en Valentijn uit school gehaald. Dinsdagmiddag is onze vaste oppasmiddag. We hebben een tijdje met een ballon in huis gevoetbald. Valentijn kwam niet meer bij van het lachen, aanstekelijk. Daarna nog een tijdje met allebei over mijn nieuwe kinderboek gekletst. Welke dieren konden de ketting van de hond doorknagen? Een hele rits passeert de revue; van konijn en bever tot rat en zelfs een haai, want die heeft zulke scherpe tanden. ‘Goed bedacht,’ zeg ik, ‘maar de ketting was te sterk. Wat nu?’ ’s Avonds Fleur en Valentijn een verhaaltje uit het hoofd verteld. Vaste prik. Zij geven aan waar het over moet gaan en ik mag invullen. Zo is het idee voor mijn nieuwe boek ontstaan. Op het nieuws hoorde ik dat Bette Westera de Gouden Griffel heeft gewonnen en Yvonne Jagtenberg de Gouden Penseel. Het is ze van harte gegund.

Woensdag 30 september

Mooi weer vandaag. Tijd om de laatste aardappels in de moestuin te rooien. Heerlijk om lichamelijk actief te zijn. Gezonder dan uren achter de computer. Ik realiseer me dat mijn leven wordt gevuld door de kleinkinderen, schrijven en buiten bezig zijn. Later weer verder gewerkt aan mijn kinderboek, op deze eerste dag van de Kinderboekenweek. Ik weet nu hoe het moet aflopen. Niemand kan de hond helpen, totdat een mier iets in zijn oor fluistert. ‘Ik kan je helpen. Wacht maar af.’ De volgende dag zit Miss Poes weer uitdagend op de steen. Blind van woede rent de hond op haar af. De poes glimlacht. Maar nu is de ketting net lang genoeg. De hond bijt de poes in haar nek en slingert haar in de vijver. ‘Hoe kon dat?’ vraagt de hond even later. ‘We zijn met velen,’ antwoordt de mier. ‘We hebben de steen vannacht een klein stukje naar voren geschoven.’


Gerelateerd nieuws