‘Niet meer werken valt zwaar, alle sociale contacten zijn verdwenen’ (dagboek van Ada Roest, die in februari een herseninfarct kreeg)

Inwoners van Meppel en regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week: Ada Roest en Bert Kiers. Ada kreeg in februari een herseninfarct, waardoor hun leven ineens anders werd.

Het is nu ruim een half jaar na deze gebeurtenis. Een gebrek aan een goede directe ondersteuning vanwege de coronamaatregelen in het begin van het jaar (alles moest via de pc en videochat; ergo en fysiotherapie en verdere gesprekken) is tot op de dag van vandaag voelbaar. Worstelen met alle verdriet, frustraties en onbegrip, elke dag weer. Je baan noodgedwongen opgezegd, de gang naar het GGZ ingezet, tijd nemen voor herstel en ruimte gemaakt om alle druk van buitenaf weg te nemen. Met de wetenschap dat het nooit meer 100 procent zal worden in je achterhoofd opgeslagen.

Zaterdag 10 oktober

De wekker gaat in het weekeinde niet om 6.00 uur, dus tijd om het even rustig aan te doen. Ik blijf lekker liggen en Bert gaat even de katten voeren, want die hebben zich alweer trouw gemeld aan de slaapkamerdeur. Niet omdat ze niets te eten hebben, maar het is het dagelijkse ritueel van begroeten en ‘kom je eruit?’. Zo trouw en zo mooi toch, vinden wij allebei, elke dag. Tegen 10.00 uur word ik gebeld door mijn dochter, ze hebben sinds kort een jonge kat. Ze vertelt mij dat het jonge beest aan iets gevreten heeft, wat ze niet leuk vindt. Ik herinner mij een situatie, waarbij kleine kinderen de lippenstift van hun oma te pakken hadden gekregen en een kunstwerk hadden gemaakt op de muur in de gang...

Alles wat jong is, doet wel eens wat waar je niet blij van wordt, maar later kun je erom lachen! Na het aankleden doen we samen wat lichte huishoudelijke werkzaamheden. Wanneer ik moe ben, gaan we rustig aan doen. Dit zijn vaak de moeilijke momenten voor mij, niet lekker door doen, maar pauzes inlasten dus. We gaan ‘s middags even een stukje rondrijden richting Staphorst, Bert rijdt in onze Mini. Hiervan kan ik heerlijk genieten. ‘s Avonds nog even tv kijken en op tijd plat.

Zondag 11 oktober

Tegen 9.00 uur uit bed, dan heb ik ruimschoots de tijd om de dingen te doen die ik wil doen. Om 11.00 uur komen mijn dochter en haar vriend langs uit Zoetermeer om een kopje koffie te drinken en even bij te kletsen. Dat was wel gezellig en ik werd verrast door een mooie bos bloemen. Bert is vanochtend naar de camping in Ees gegaan. Dit ligt tussen Borger en Exloo. De stacaravan moet winterklaar gemaakt worden. Na onze vakantie in juli zijn wij er sporadisch nog geweest, omdat ik daar niet de puf toe had en heb. Om 14.00 uur is Bert terug. Verder doen we het rustig aan, kijken een documentaire op Netflix en het voetbal van het Nederlandse elftal.

Maandag 12 oktober

Vanochtend gaat de wekker om 6.00 uur. Bert maakt zich klaar om naar zijn werk te gaan. Ik feliciteer hem nog met de verjaardag van zijn dochter, die vandaag 30 jaar geworden is. Hij heeft ondertussen een kopje koffie voor mij klaar gemaakt. Eten heb ik geen trek in. Ik voel mij niet echt goed, het alleen zijn valt me eigenlijk heel zwaar. Ik had voorheen een druk leven, maar zoals eerder gezegd de keuze gemaakt niet te werken en zo verder. Dat valt zwaar, alle sociale contacten zijn verdwenen. Weinig mensen zijn echt belangstellend en dat maakt het er niet makkelijker op.

Tegen 10.00 uur bel ik Bert, het wil even niet. Zoals hij is, komt hij ook zo spoedig als het kan. Dat vind ik echt fijn. Hij zorgt dat ik koffie en twee beschuitjes krijg. Ik ga vanmiddag wat muziek luisteren en verder heb ik de aardappelen geschild en de was opgevouwen. Als Bert er weer is, gaan we een klein stukje lopen, langs de kades en via de Sluisgracht weer naar ons huis aan de Kleine Oever. Dat geeft mij echt een goed gevoel, de heerlijke zon met een lekkere frisse temperatuur.

Dinsdag 13 oktober

Tegen 10.00 uur ga ik eruit. Eerst even eten en medicijnen nemen. Na het aankleden krijg ik het gevoel iets te willen doen. Zo heb ik een klein kastje in de kamer leeggehaald en opnieuw ingericht, wat weg kon heb ik in de prullenbak gedaan. Dat geeft een beter gevoel dan gisteren. Je moet je er uiteindelijk toe zetten iets te doen, anders duurt de dag zo lang als je alleen bent.

Ik heb best wel hobby's, zoals lezen op mijn e-reader en haken, maar ik heb er tot dusverre weinig zin in gehad. Als Bert tegen 16.30 uur thuiskomt, besluiten we om weer een blokje om te gaan. Een rondje door de stad doet mij echt goed. Heerlijk zo, dat buiten zijn. Om 19.00 uur kijken we televisie. Er komen weer mededelingen over corona. Ben benieuwd welke maatregelen genomen worden. Het is een rare wereld op dit moment.

Woensdag 14 oktober

Vanochtend eerst niet veel bijzonders gedaan. Vanmiddag hebben Bert en ik kennisgemaakt met onze nieuwe huisarts. Het gesprek was bijzonder goed en gaf ons vertrouwen voor de toekomst. Na mijn herseninfarct zijn er met de vorige huisartsenpraktijk te veel negatieve impulsen ontstaan, die met de keuze van de nieuwe huisarts tot het verleden gaan behoren. Met een schone lei beginnen dus. De verdere reden dat ik deze afspraak gemaakt heb, is de pijnlijke rechterarm, die eerst gedeeltelijk verlamd was en waarin het gevoel langzamerhand weer terugkomt.

Ik ben blij, dat ik een verwijzing hebben gekregen naar een fysiotherapeut. Vanavond komt mijn vriendin tegen 19.00 uur. Elke week komt ze trouw en ik kijk daar altijd naar uit. Gewoon over alle dingen praten en natuurlijk lachen. Want het laatste is een van de belangrijkste pijlers om een moeilijke tijd door te komen en positief te zijn en blijven.


Gerelateerd nieuws