Ondertoon
Door Ton Henzen

Droog T-shirt

Dat was even schrikken. Maar het daaropvolgende moment vroeg ik me af waarom het simpele feit dat precies veertig jaar geleden de lp Sgt. Peppers Loneley Hearts Club Band van The Beatles uitkwam me een beetje in de war had gebracht.

Okay, we zijn veertig jaar verder. De meeste collega`s hebben het uitbrengen van deze muziekhistorisch belangwekkende elpee niet meegemaakt, hoewel de meesten de muziek wel kennen. Veertig jaar geleden. In betrekkelijk goede gezondheid kan ik nog steeds van muziek genieten. Ik kijk uit naar de Daverdagen in Ruinerwold en met name de zaterdag als The Animals optreden. Een roemruchte band uit de tijd van The Beatles. Ik neem niet aan dat Eric Burdon er nog deel van uitmaakt, ik weet zelfs niet zeker of hij nog leeft. Ik ga nu even googelen.

The Animals beschouwden zichzelf als een rhythm and bluesgroep. Hun eerste single, Baby let me take you home, kwam op 16 april 1964 uit. Twee maanden later volgde hun bewerking van de traditional House of the rising sun en daarmee stootten ze direct door naar de eerste plaats, ook in de Verenigde Staten. Een van de volgende hits was het Nina Simone-nummer Don`t let me be misunderstood en Sam Cookes Bring it on home to me. De groep uit Newcastle had definitief haar naam gevestigd.
We brulden in die dagen de teksten van a tot en met z mee. Baby, do you understand me now... Veel later kwam er een pure dansversie van Don`t let me be misunderstood van Santa Esmeralda. Sindsdien neem ik naar feestjes altijd een reserve T-shirt mee. Mocht ik onverhoopt in de swingende klauwen van de bevallige Santa Esmeralda terechtkomen dan ben ik verkocht en na tien minuten bewegen in de voor deze vijftiger hoogst denkbare versnelling druip ik af in een drijfnat overhemd of T-shirt. (Dan loop je even naar de keuken of badkamer, je pakt een handdoek, droogt je hoofd en haren af, rolt de handdoek op en schuift ermee achter je rug langs, zodat ook dit deel van je bezwete lichaam een beetje droger wordt, je trekt het verse T-shirt aan en je kunt opnieuw de dansvloer bestijgen).
i
De zanger van The Animals was Eric Burdon, een tanige vent van klein postuur, maar begiftigd met een stem als een kerkklok. Het muzikale genie achter de groep was evenwel Alan Price. Price vormde in 1961 samen met bassist Chas Chandler, drummer John Steel en gitarist Hilton Valentine The Alan Price Rhythm and Blues Combo. Toen een jaar later Eric Burdon er als zanger bijkwam, veranderde men de naam in The Animals. De uitzonderlijke stem van Burdon plaatste hem al snel op de voorgrond en mede daarom verliet Price in de zomer van 1965 de groep. Met zijn nieuwe formatie, The Alan Price Set, scoorde hij grote hits als I Put A Spell on You en Don`t Stop The Carnival.

Met deze kennis van Google achter de hand en met tal van beelden in mijn hoofd, herinneringen aan een ver verleden, kijk en luister ik zaterdagavond tijdens de Daverdagen naar The Animals. De bezetting is me nu nog volkomen vreemd. De bandleden zijn ongetwijfeld Engelse mannen (of Ieren of Schotten, dat doet er niet toe). Ze spelen de oude vertrouwde hits. De leadzanger zal proberen de rauwe stem van Eric Burdon een beetje proberen te imiteren, zoals Abba later op de avond het authentieke Zweedse kwartet op meeslepende en sfeervolle wijze zal plagiëren. Het houdt de herinneringen aan hoogtepunten in de muziekhistorie levend.
Het is onmogelijk Sgt. Peppers tijdens een concert na te spelen. Dat was muziek die niet voor live-optredens was gemaakt. The Beatles leken in 1967 over hun hoogtepunt heen, ze waren gestopt met touren. Paul McCartney had naar verluidt voorgesteld een plaat te maken waarbij elke Beatle een verzonnen naam en karakter zou aannemen, en dat de elpee dus in feite afkomstig zou zijn van een fictieve band. De overal door gillende meiden achterna gezeten Beatles zagen daar wel wat in.
Toen het album uitkwam, was er vrijwel meteen sprake van een hype. Er werd gesproken over nieuwe opnametechnieken, The Beatles waren de weg van nieuwe muziekstijlen ingeslagen, er werden exotische instrumenten zoals de sitar gebruikt onder invloed van een Indiase goeroe tot wie met name George Harrison zich aangetrokken voelde. Hij kreeg de drie andere Beatles mee naar India.

Ik herinner me nog de eerste keer dat ik met licht-trillende handen de naald op het zwarte vinyl van Sgt. Peppers zette met rondom het draaigaatje de afbeelding van een appel, het logo van de muziekuitgeverij Apple. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. We bleven de plaat draaien. A day in the life maakte een verpletterende indruk. He blew his mind out in a car, he didn`t notice that the lights had changed, a crowd of people stood and stared, they`d seen his face before. Nobody was really sure of he was from the House of Lords. Of zoiets. Ik kon de teksten zonder haperen zingen. Er zijn nu zwarte vlekken. Maar wat wil je ook na veertig jaar.
Ik ben benieuwd in hoeverre ik de teksten van The Animals nog mee kan dreunen. Don`t let me be misunderstood... Een droog T-shirt gaat in ieder geval in de fietstas mee.