Een jaar na de dood van Fleur Bloemen

Staphorst - Vandaag precies een jaar geleden begon de ochtend voor de familie Bloemen, zoals zovele ochtenden. Fleur ontbeet met haar moeder Anneke, vader Eddy had een nachtdienst gedraaid bij de politie Zwolle en sliep nog.

Een knuffel en een groet: tot vanmiddag. Een half uur later had Fleur een einde aan haar leven gemaakt. Ze was op de spoorwegovergang niet ver van het ouderlijk huis aan de Vaartweg voor een trein gaan staan. 'We horen nu iedere trein. Je bent je er constant van bewust. Voor haar overlijden hoorden we geen enkele trein,' aldus vader Eddy.

Hij gaat nog steeds geen trein in. Anneke zegt 'dat die bewuste trein er ook niets aan kon doen'. In het eerste jaar na haar overlijden is er veel gebeurd. 'Voor het eerst de verjaardagen waar Fleur niet bij is. Wat zouden we er veel voor over hebben om één dag in het jaar even met haar te knuffelen.'

Pestincident

De middag ervoor was er op haar school AOC Terra weer een pestincident geweest, zoals ze er al vele had meegemaakt. Een medescholiere had haar mentor gewaarschuwd, maar die had door een vergadering weinig tijd om in te grijpen. De ouders van Fleur, Anneke en Eddy, bleven onwetend van het nieuwe incident.

In het latere onderzoeksrapport over de dood van Fleur en het tekortschieten van de school, wordt de conclusie getrokken dat het AOC Terra steken heeft laten vallen in het contact met de ouders en de professionele hulpverlener bij wie Fleur af en toe haar hart kon uitstorten.

Uitgelaten

Die laatste middag van haar leven was haar moeder met jongste zoon Jeffrey naar de stad om een cadeautje te kopen voor de jarige Eva, de vriendin van oudste zoon Bas. Toen Anneke thuiskwam was Fleur een en al vrolijkheid. Ook ‘s avonds tijdens de verjaardag was Fleur vrolijk, tegen het uitgelaten aan.

Vader Eddy komt tot een opmerkelijke conclusie: ‘Misschien was ze al zo opgelucht, omdat ze wist dat ze niet meer naar school hoefde.’ Het schriftje met een afscheidsbrief, een lijst van pestkoppen en de titels van muzieknummers die tijdens de afscheidsdienst moesten worden gespeeld, had ze natuurlijk al eerder geschreven, vertelt Eddy.

Gedroomd

Een jaar verder, een jaar van peilloos verdriet, van steun aan elkaar en van hun zoons en hun vriendinnen, van familie en vrienden. Steun van de stichting die naar Fleur is vernoemd. In de huiskamer staat een portret van Fleur, de bekende foto met haar innemende lach. Daarnaast de urn, een beeld keramiek van een vader-en een moederfiguur met tussen hen in een hart. In deze urn wordt de as van Fleur bewaard. ‘Ze is thuis. Dat is de beste plek om haar bij ons te hebben. Ik heb niks met de Zomerdijk,’ doelt Eddy op de daar aanwezige urnenmuur.

Fleur is de afgelopen weken dichtbij Anneke en Eddy. In hun slaap dromen ze over haar. Hele dialogen. ‘Dan zitten we op een terras in Amsterdam en zie ik een meisje lopen die sprekend op Fleur lijkt. Dan spreek ik haar aan en voeren we lange gesprekken. Ik vind het dan zo jammer dat ik wakker word. Dan denk ik direct: shit, ik heb gedroomd.’

Bekijk het dossier over Fleur Bloemen via deze link.