Oud-journalist Jaap Snijder (69) overleden

Meppel - Oud-journalist Jaap Snijder uit Meppel is vanochtend in alle vroegte op 69-jarige leeftijd in verpleeghuis De Schiphorst overleden. Hij was bijna 40 jaar werkzaam voor onder andere de Meppeler Courant van Boom regionale uitgevers.

Jaap Snijder was de beste opleider van jonge journalisten die denkbaar was. Hij was uitermate scherp op grammatica en stilistisch kon hij aankomende journalisten dankzij zijn rijke ervaring veel bijbrengen. In tegenstelling tot een van zijn naaste collega's Roelof Tienkamp die de vrije teugel ambieerde, was Jaap Snijder aanvankelijk verknocht aan zijn bureau.

In de tijd dat e-mail nog ver in de toekomst besloten lag, was hij de journalistieke waakhond van de inkomende persberichten. Gewapend met een vlotte pen werkte hij zich door de kopij heen. Met een strak handschrift corrigeerde hij secuur en vaardig. Pas als je stukje zonder correcties naar de zetterij kon worden doorgestuurd, was je voor een belangrijk tentamen geslaagd. Daaruit putten de jonge verslaggevers zelfvertrouwen, een basiselement om te kunnen doorgroeien.

Humor

Jaap Snijder was niet de man die als politieke waakhond raadszalen als zijn natuurlijke biotoop beschouwde. Daarvoor hield hij teveel van de journalistieke afstand. Hij las de verslagen van collega's en correspondenten en peurde daaruit onverwacht onderhoudende en humoristische pareltjes voor de veelgelezen rubriek Brinkproat. Met zijn onderkoeld gevoel voor humor zag hij al snel de humor in van een uit de hand gelopen debat of een politiek opzetje dat in zijn ogen moest mislukken.

Hij kende zijn eigen kwaliteiten. Dat leverde nooit een gevoel van jalousie de métier op, maar juist aanmoedigingen aan collega's om mooie verhalen te maken in de regio. Hij was een stimulator, een dukdalf op de redactie. Een vraagbaak voor nieuwkomers. Een man die het bedrijf, waarvan hij een van de gezichtsbepalende figuren was, tot in detail kende. Voor hoofdredactie en directie was Jaap een zekerheid, een man die borg stond voor de continuïteit.

Reizen

De Meppeler Courant en de Opregte Steenwijker Courant waren door de jaren heen opleidingsinstituten. Talentvolle collega's kwamen en gingen, in hun eerste schreden op het journalistieke pad losjes begeleid door Jaap.

Gaandeweg zijn loopbaan die begon bij de Zwolsche Courant die hij al snel verruilde voor de burelen van Boom, kreeg Jaap meer oog voor de wereld, met name de toeristisch-recreatieve kant ervan. Dat had ook te maken met het opgroeien van zijn kinderen. De familieman die gek was op zijn beide dochters kreeg wat meer speelruimte op het moment dat zijn meiden op eigen benen gingen staan.

Jaap, de levensgenieter die zich zichtbaar verheugde op een sigaartje en een drankje, verruilde regelmatig zijn bureau voor persontmoetingen in de toeristische wereld en begon reizen te maken. Met passie en oog voor detail beschreef hij op beeldende wijze zijn reisavonturen aangevuld met adequate informatie die het gestaag groeiende aantal toeristische wereldburgers van pas kwamen.

Vraagbaak

Zo ontstond het onverwachte beeld van een kosmopolitische journalist die zijn Meppeler bakermat als springplank gebruikte voor de ontdekking van de wereld.

Zijn paspoort stond vol stempels van exotische landen die hij met andere collega's doorkruiste. Weer terug op de basis pakte hij het handwerk als chef van de regioredactie en later als eindredacteur weer gemakkelijk op. Niet gehinderd door jetlag of misplaatste arrogantie van de man die verre landen had gezien. Jaap bleef altijd Jaap.

In de nadagen van zijn loopbaan bij Boom kwam hij terecht op de projectredactie. Een gemoedelijke club van uiteenlopend kaliber waarin Jaap vele tientallen jaren ervaring meebracht. Ervaringen die hij ook had opgedaan tijdens overgangsperiodes tussen twee hoofdredacteuren, waarbij hij met zijn collega Jan Hunfeld het redactionele schip op koers hield.

Hij was een man die geduld had met zijn collega's. Hij luisterde enthousiast naar de ervaringen van de jonge garde die de vrijheid op de redactie soms teugelloos benutte. Zijn geduld was een karaktereigenschap die hem ook van pas kwam bij zijn passie voor het maken van miniatuur-schepen en zijn postzegelverzameling.

Hij was ook de man van de anekdotische verhalen. Als geboren en getogen Meppeler kende hij de karakteristieke autochtonen, niet alleen van naam, maar ook hun achtergrond. Dat leverde op vrijdagmiddag- en avond prachtige verhalen op aan de stamtafel van Hotel Gruppen aan de Parallelweg.

Reggersoord

Met zijn pensioen in zicht begon Jaap leemten in zijn geheugen te vertonen. Het was de voorbode van de ziekte van Parkinson die hem uiteindelijk het werken onmogelijk maakte. De ziekte was zo progressief en vroeg zoveel professionele fysieke ondersteuning dat hij in Reggersoord werd opgenomen. In zijn eigen kamer creëerde hij een nieuwe wereld waar een paar trouwe collega's hem regelmatig opzochten. Zijn lieve en zielstrouwe echtgenote Riet was er iedere dag voor hem.

Hij moest inleveren. Van de sportieve man die in een regelmatige cadans en met een prachtige schaatsslag de Noordwesthoek met gemak bedwong, was nog maar een schim overgebleven. De betrouwbare en trouwe collega die in bedrijfsvoetbalteams zijn mannetje stond, was nu vooral een gerespecteerd personage in verhalen over vroeger.

Wat achterblijft in de gedachten is zijn aanstekelijke lach, zijn gevoel voor humor en zijn bemoedigend optreden als jonge honden op de redactie weer eens rare streken hadden uitgehaald. Geen kwaad woord uit zijn mond of een autoritaire correctie, laat staan dat hij iets doorgaf aan hogere echelons. Hij stond voor zijn jongens.

Voorbeeld

Zijn geboortehuis werd later verbouwd tot discotheek Lord Nelson. Daar liggen zijn wortels. Enig kind in een gezin met een hardwerkende groenteboer als vader.

Pa Snijder legde bij iedere thuiswedstrijd van zijn cluppie Alcides voor de spelers van het eerste elftal in de kleedkamer verse sinaasappels op de massagetafel. 'En twee puntjes hè,' zo verliet ome Jaap de kleedkamer. Zijn schoondochter Riet had voor het vervoer van de sinaasappels een geel-zwart leren tasje gemaakt met als stimulerend opschrift 'Hup Alcides'. Jaap kon er smakelijk om lachen.

Riet en de kinderen zijn de medewerksters van Reggersoord en De Schiphorst dankbaar voor de goede zorgen en de toewijding de afgelopen jaren voor Jaap. Het maakt het verlies wat dragelijker.

Op de redactie, met name bij de oudere garde, leeft Jaap in de herinneringen voort als een redacteur die altijd streefde naar een foutloze krant en die schitterende reisreportages schreef. De naam van Jaap wordt nog regelmatig met respect en waardering genoemd. Geen grammaticale en stilistische oneffenheid ontging hem. Tot op de dag van vandaag is hij een iconisch voorbeeld.

Door Ton Henzen

 


MEER LEZEN?
Mis niets van het nieuws uit Meppel en omgeving!