Tandartsen Mondzorg Meppel dragen praktijk over

Meppel - Twee tandartsen, Saathof en Van de Wetering, droegen op 1 december 2015 hun praktijken in Mondzorg Meppel over aan RDW Tandartsen.

Tandarts Hans Saathof (55) moet als gevolg van gezondheidsproblemen zijn werkzaamheden volledig staken. Door de sterk toegenomen drukte ziet ook bedrijfspartner, vakbroeder en studiekameraad Wim van de Wetering zich genoodzaakt zich als praktijkeigenaar terug te trekken. Als ZZP-er stelt tandarts Van de Wetering zijn vakkennis en ervaring voortaan in dienst van praktijken in en rond zijn woonplaats Groningen.

Saathof vertelt: ‘Na bijna dertig jaar hebben mensen het over "onze tandarts". De vele persoonlijke reacties, kaartjes en brieven die ik mocht ontvangen tijdens mijn ziekte bevestigden dat vertrouwde gevoel. Dat je zoveel mensen kent, maakte het ook wel eens moeilijk om mensen te ontmoeten. Ik had niet altijd antwoord op: "hoe gaat het" en "wanneer ga je weer aan het werk"? Dat wordt makkelijker. Ik heb meer rust nu de overdracht van de tandartspraktijk een feit is.’

Wat veranderde er sinds 1 december voor uw patiënten?
‘Gelukkig hoefde ik hen niet naar een andere praktijk te sturen. Voor hen verandert er bij Mondzorg Meppel aan de Werkhorst niet zoveel, behalve dat er een aantal nieuwe tandartsen aan de stoel staat. Tandartsen Armanda Boonstra en Annemiek Linde werken samen met het vertrouwde team van Mondzorg Meppel aan een gezonde toekomst van de praktijk. RDW Tandartsen zijn van plan de openingstijden uit te breiden en zijn ook alle schoolvakanties geopend.

De komende tijd worden daarom tandartsen aan het team toegevoegd. Ik ben blij dat de continuïteit blijft en er groei zit in onze praktijken, die we in dertig jaar met al onze energie opbouwden. De afgelopen jaren zijn cliënten wel gewend dat er binnen een praktijk zich meerdere tandartsen en gespecialiseerde assistenten over hun gebit bekommeren.

De mondhygiënisten en preventie-assistenten hebben tegenwoordig zelfstandige taken binnen het team. Van de Wetering en ik kozen in 2010, met de opening van Mondzorg Meppel, nadrukkelijk voor het werken in teamverband, een grotere praktijkruimte, met meerdere tandartsstoelen. Ons gezamenlijke praktijkgebouw aan de Grote Oever was te klein om die nieuwe koers goed in te zetten.’

Bracht de nieuwe praktijk wat u ervan verwachtte?
‘Aan de Werkhorst vonden we een zeer geschikte ruimte voor de nieuwe praktijk. We verzamelden geïnteresseerde collega’s om ons heen. Werken op een andere schaal ging prima. We konden het aantal cliënten laten groeien en ons beter specialiseren. Maar de druk op de eigenaar-tandarts werd ook een stuk groter. Want ook al delegeer je taken, je blijft verantwoordelijk voor alles wat er gebeurt in de tandartspraktijk.

Bovendien blijven de tandheelkunde en de gezondheidszorg in ontwikkeling. Dus je moet zorgen voor voldoende nascholing, contracten met verzekeraars aangaan, hygiëneprotocollen scherp houden en aan alle andere regelgeving voldoen. Alle handelingen, elke verdoving, moet een tandarts uitvoerig documenteren. Dat stuk ondernemerschap deed ik naast mijn werk als tandarts. Vierenhalve dag per week stond ik zelf aan de stoel. Zestig uur per week; daar klaagde ik niet over.’

U had ook kunnen besluiten om minder tandartswerk te verrichten.
‘Nee, ik ben tandarts, een ambachtsman. Ik vind het een ontzettend leuk, boeiend en veelzijdig vak. Zoveel verschillende patiënten met hun eigenaardigheden en bijzonderheden. In dertig jaar bouw je een vertrouwensband op. Je behandelt niet één individu, maar vaak hele gezinnen en meerdere generaties. Ook bij twee à drie keer afspraken per jaar leer je elkaar kennen. We deelden voorvallen en herinneringen. Ik groeide op in Nijeveen en ging in Meppel naar school. De mentaliteit van de mensen was me bekend. Elke dag heb ik hier met veel plezier gewerkt. Dat ik zo nu en dan een familielid of een oud-leraar in mijn tandartsstoel zag, versterkte dat thuisgevoel alleen maar.’

In oktober 2014 werd u geopereerd. Hoe gaat het nu met uw gezondheid?
‘Een tumor werd van mijn alvleesklier verwijderd. Zes weken herstellen en dan weer aan het werk, dacht ik. Maar dat was helemaal niet aan de orde. Na mijn fysieke herstel, begon de mentale verwerking. Je stort een beetje in als je beseft wat je overkomen is. De complicaties zijn nog zo lastig, dat ik onder ogen moest zien dat ook mijn loopbaan als tandarts er waarschijnlijk op zit. Gelukkig dat de praktijk tijdens mijn herstel gewoon doordraaide, omdat mijn vrouw Caroline een groot deel van de ondernemerstaken van mij overnam.’

Maakt u weer toekomstplannen?
‘Natuurlijk heb ik me afgevraagd: wat nu? Eerst heb ik vooral behoefte aan rust, maar ik ga straks zeker onderzoeken waar mijn mogelijkheden liggen en wat ik nog kan doen. Ik ben immers pas halverwege de vijftig. Dat kan wat mij betreft alle richtingen op gaan. Ik ben bovenal dolblij dat ik door de ziekte heen gekomen ben. Nu moet de knop nog om: aanvaarden dat je niet meer kunt doen wat je zo lang met hart en ziel gedaan hebt. Het contact met mensen zal ik zeker missen.’