‘Loyaal doorgewerkt tot de laatste snik’

Meppel - De laatste dagen van het warenhuis V&D in Meppel maakten zij samen mee. Dinsdag lieten zij hun emoties de vrije loop, toen het definitieve bericht kwam dat voor V&D geen redding meer mogelijk was. Vier medewerkers blikken terug en vooruit.

Miranda Krikke, Marjolein Bloemendaal, Hennie Kamphuis en Vera Schoon vertellen hun verhaal.

Miranda Krikke (40) Horecamanager (12 jaar V&D / La Place)

Bijna twaalfeneenhalf jaar geleden was zij erbij toen het restaurant op de eerste verdieping geopend werd, dinsdag was zij tegen wil en dank getuige van de sluiting van La PLace in Meppel. ‘We maakten de hele horecaruimte schoon, ruimden de schappen en vitrines leeg, maakten de voorraad op. En dat was het.’ Miranda deed dinsdag letterlijk en figuurlijk het licht uit. ‘Toen ik de straat opliep en achterom keek, besefte ik dat dit de laatste keer was. Rotgevoel, vreemd idee.’

Dinsdag om kwart over vier was de allerlaatste en aan alle hoop een einde makende  conference call. ‘We wisten dat een kwartier later het nieuws naar buiten zou komen. Er was geen tijd meer om iedereen te bellen die al thuis was en plaatsten het bericht in de groepsapp van het personeel. Terwijl op de afdeling de tranen vloeiden, appte Miranda haar medewerkers: ‘Geen deal. Er komt géén doorstart van V&D.’

Jumbo kocht de inboedels van alle La Place-filialen, maar zet vooralsnog alleen de restaurants voort die buiten het V&D-warenhuis waren gevestigd. La Place in Meppel kwam voor een doorstart onder Jumbo-vlag bij voorbaat niet in aanmerking. ‘Ook het filiaal in Meppel draaide hartstikke goed, maakte winst. Dat maakt de sluiting extra zuur. Jumbo probeert zoveel mogelijk nieuwe restaurants van La Place te openen in het land. In Meppel hebben we twee Jumbo supermarkten. Laten we hopen dat het concern ook in een nieuwe La Place in Meppel wil investeren.’

De WW-uitkering is aangevraagd. ‘Dat vind ik pijnlijk. Ik heb altijd gewerkt voor mijn geld, nooit mijn hand hoeven ophouden. Gelukkig hoef je niets uit te leggen als je vertelt dat je bij V&D werkte. Het verhaal is bekend. Ik wil graag weer aan de slag. Ook als dat betekent dat ik, na jaren eigen baas geweest te zijn, weer onder iemand werk. Ik kan me aanpassen hoor. Als ik alles eerst maar even kan laten bezinken.’

Hennie Kamphuis (46) backoffice (12 jaar V&D)

‘Het voelt nog het meest als liefdesverdriet. Ik was gek op mijn werk. Als alleenstaande moeder verdiende ik mijn eigen geld. Daar was ik trots op. De vaste collega’s waar je al jaren mee werkte, voelden als familie. Juist in de laatste maanden was het saamhorigheidsgevoel overweldigend,’ blikt Hennie terug. ‘De jonge, maar ervaren bedrijfsleider Jappie Dijkstra hield met optimisme en humor de werksfeer goed en de motivatie hoog. Als je hem in zijn handen klappend en fluitend voorbij zag komen, dacht je: ‘’Ja, we gaan gewoon lekker werken vandaag.’’ '

‘Het gevoel dat je iets heel dierbaars ben kwijtgeraakt moet slijten en een plekje krijgen. Maar ik wil ook zo snel mogelijk weer aan het werk.  Al was het maar om te laten zien dat ik met 46 jaar weliswaar mijn baan ben kwijtgeraakt, maar niet ben afgeschreven. Als werkende moeder ben ik ook leuker, voel ik me beter. Binnen V&D waren we overal inzetbaar. Ik weet zeker dat een werkgever, die een ex-V&D’er een kans geeft, een flexibele, stressbestendige, loyale en hardwerkende werknemer aanneemt. We zijn echte werkpaarden.’

Marjolein Bloemendaal (42) Damesmode (24 jaar V&D)

‘We hoorden dat alle V&D-winkels maandag en dinsdag dicht bleven. Maar wie op die dagen zou gaan werken, ging ook volgens het normale rooster aan de slag.  Retouropdrachten afwerken, kassa’s en voorraad tellen. Rekken en schappen leegmaken, opruimen. Heel triest werk. Alleen met het verstand op nul kwamen we de dag door.’
Marjolein voelde een raar soort opluchting, die zij onder woorden probeert te brengen. ‘We vertrekken met z’n allen. Er is wel vaker sprake geweest van een reorganisatie en dan voelde ik de angst: V&D gaat straks toch niet verder zonder mij? Want ik ben V&D. Zo voelt het als je 24 jaar ononderbroken in dienst bent van hetzelfde bedrijf.’
Marjolein begon 24 jaar geleden in het filiaal in Apeldoorn, hielp in Ede een nieuw V&D warenhuis op poten zetten en keerde even terug naar Apeldoorn. Toen in 2003 het splinternieuwe filiaal aan de Kruisstraat feestelijk werd geopend, was zij een van de glunderende personeelsleden die de eerste bezoekers verwelkomden. Trappelend van ongeduld om er een prachtige winkel van te maken. ‘Dat is ons ook gelukt. Bij V&D Meppel kwamen de mensen graag. Tot de laatste dag werkten we met liefde bij V&D en zag de winkel eruit alsof hij nog jaren open zou zijn.’ Het steekt Marjolein dat ‘onze collectie’ naar opkopers gaat die die liefde en aandacht voor damesmode waarschijnlijk ontberen.

‘Verdriet en ook boosheid voel ik. Voor een doorstart is echt wel alles uit de kast gehaald. Maar op bijeenkomsten werden ons wel eens verontrustende cijfers getoond. Van tien jaar geleden. Hoe heeft men het zover kunnen laten komen? Een warenhuis dat 129 jaar bestaat naar de knoppen laten gaan.’
‘Als er een nieuwe baan op mijn pad komt, grijp ik die met beide handen aan. Ik heb ook al gesolliciteerd. Die baas van CoolCat zei dat de beste mensen het zinkend schip al hadden verlaten. Onzin, de besten werkten met hart en ziel door tot de laatste snik.’

Vera Schoon (39) Huishouden/wonen (10 jaar V&D) 

‘De omgang met mijn collega’s mis ik nu al. Juist deze week heb je behoefte om je verdriet en zorgen te delen met mensen die hetzelfde doormaken. Thuis zit je maar op je telefoon te kijken of er nog iemand iets te melden heeft. Het is een heel zwaar en donker gevoel. Klanten vroegen de laatste maanden: ‘’Heb je er nog wel zin in?’’ Waarom niet. Zo lang het duurde ging ik met plezier naar mijn werk. Dan kon je het nog even over de situatie hebben.   Met collega’s van alle leeftijden was er een klik. Dat vond ik bijzonder.’  ‘Dat de vestiging in Meppel dicht zou gaan, leek de afgelopen maanden steeds waarschijnlijker. Maar nu is er nergens in Nederland meer een V&D. Het is zo onwerkelijk. Nooit meer even in een vreemde stad de vertrouwde V&D binnenwippen om te zien hoe ze het daar deden.’

Waar nog hoop was op een doorstart, kwam de klap nog harder aan. Vera solliciteerde al op enkele vacatures. ‘Je kijkt eerst naar de banen die je het leukst lijken. Kieskeurig kun je niet zijn. Ik wil vooral niet te lang thuis zitten, anders blijft het malen. In je ritme blijven, want je wereld wordt snel kleiner, zonder werk.’  Ondanks alle onzekerheid en verdriet laat Vera er geen twijfel over bestaan: ‘Als ik tien jaar geleden wist dat dit allemaal zou gebeuren, dan was ik toch begonnen. V&D heeft mij ook gemaakt wie ik ben.’