Arina en Marco: 'Het plezier is weer helemaal terug'

Dwingeloo - Na vijf mentaal zware jaren gloort er weer hoop. Hoop op een mooie toekomst. 'We hebben een nieuwe stip op de horizon gezet. En die stip wordt steeds helderder.' Marco Dekkers ogen twinkelen terwijl hij het zegt. Geen wonder.

Ze waren na jaren van onzekerheid ook hard toe aan hernieuwd elan, vertrouwen. ‘Voor ons is het een spannende tijd nu, maar het plezier is weer terug. En dat was nodig ook.’

Pension

Arina Boers (43) en Marco Dekker (45) vertellen hun verhaal in de sfeervolle entree van hun pension Het Rustige Heuveltje in Dwingeloo. Hun droom, hun levenswerk, dat lange tijd als een molensteen om hun nek hing. Dat hen zoveel plezier, maar ook zo veel zorgen gaf. Niet meer. Want de bakens worden verzet.

Een stap terug in de tijd. Naar 1 januari 1991. De nacht van oud op nieuw. Discotheek Number One. Daar zagen ze elkaar voor het eerst. ‘We kenden elkaar niet’, zegt Arina, die destijds in Uffelte woonde maar uitging in Dwingeloo, waar ze zo veel familie en vrienden had. Lachend: ‘Hij stapte altijd op zaterdagavond, ik op zondagmiddag. Dus we waren elkaar nog nooit eerder tegengekomen.’ Er was een klik, maar het bleef anderhalve maand stil. ‘Toen ben ik er maar eens op een zaterdagavond naartoe gegaan,’ vertelt ze, ‘heel bewust. Als een roofdier eropaf, ha ha. Ik wist het gewoon zeker. En hij ook. Dus wat zou je dan verder nog zoeken? In september woonden we al samen in Dieverbrug. En nu zijn we al bijna 25 jaar gelukkig niet getrouwd, ha ha. Want dat hoefde voor ons niet zo.’

Graag naar Dwingeloo

Marco werkte als stratenmaker, Arina was gestopt met haar opleiding tot verzorgende en had verschillende baantjes. Dat leventje beviel ze prima, maar er ontbrak één ding: ze wilden graag in Dwingeloo wonen en werken. Het was haar vader Tieme die met het idee kwam. Stond de supermarkt aan de Heuvelenweg al niet anderhalf jaar lang leeg? En te koop? En was het niet zo dat Dwingeloo een toeristische trekpleister was? Daar lagen toch mogelijkheden, met zo’n pand vlak bij de Brink? Een Bed & Breakfast, een pension misschien? Arina: ‘Dat was typisch mijn vader. Altijd ondernemend, altijd vol ideeën.’

Maar ze gingen kijken. Raakten onder de indruk van die grote lege doos, die ze helemaal naar eigen inzicht konden invullen. Geen muren, geen obstakels. ‘Jullie kunnen het helemaal zelf uitstippelen’, zei Tieme. En ze raakten enthousiast. Hapten toe, kochten het rechterdeel van het pand. Het was oktober 1995. Ze waren 23 en 24 jaar jong. ‘Als ik achteraf bedenk waar we toen zijn ingestapt,’ zegt Arina, ‘dan kan ik me nauwelijks voorstellen dat iedereen zo positief reageerde. Dat niemand bedenkingen had. Het was nogal wat, hoor. Op die leeftijd.’

Er werd maandenlang intensief gebouwd. Marco was voorman; ’s avonds en op zaterdag kwamen familieleden en vrienden helpen daar waar het maar kon. Arina: ‘Dat was echt geweldig. Soms tien, soms zelfs vijftien man. Zonder hen hadden we het nooit voor elkaar gekregen.’ Marco: ‘We hadden het geluk dat we nog zo jong waren: onze vrienden waren dat ook. Die hadden nog geen verplichtingen, vonden het gewoon leuk om te helpen. Maar het was absoluut fantastisch.’

Fantastische jaren

Ze moesten ‘de kater van de opening nog verwerken’, toen de eerste gasten – keurig doorgestuurd door de dames van de VVV – al op de stoep stonden van het pension, met tien – voor die tijd moderne – kamers.

Het zou het begin zijn van een aantal fantastische jaren. Arina werkte samen met haar ouders Tieme en Jantje; het verzorgen van het ontbijt en het diner, en tussendoor het schoonhouden van de kamers. Marco droeg bij aan het onderhoud en begon na een aantal jaren een eigen klussenbedrijf. De omzet van Het Rustige Heuveltje groeide met het jaar. ‘En daar hoefden we eigenlijk helemaal niet zo heel veel voor te doen.’ Het liep zó goed dat ze twee jaar na de opening ook het linkerdeel kochten en de capaciteit uitbreidden met nog eens zeven kamers.

En toen kwam de recessie. Dat zorgde – samen met de veranderde manier van vakantievieren – voor problemen. Arina: ‘We merkten niet alleen dat mensen minder te besteden hadden, de gasten veranderden zelf ook in de loop van de jaren. De zeventigers van in het begin waren oma’s en opa’s, die kwamen voor de gezelligheid. De sfeer. Die kwamen aan het eind van de dag terug met hele verhalen over hun fietstochten. Dat is niet meer zo. Gasten zijn nu veel actiever, weten alles al. Je hoeft tegenwoordig echt niet meer met een leuke fietsroute aan te komen. Dat hebben ze allang thuis uitgezocht op internet.’ ‘En’, vult Marco aan, ‘hotels gingen stunten; het maakte ons relatief duur.’

Onder hoogspanning

Het ging, kortom, bergafwaarts. En ze slaagden er niet in het tij te keren. Arina: ‘Het was keihard werken, weinig overhouden. En voortdurend onder hoogspanning staan. Ik liep erin vast. Werd er soms wanhopig van.’ Het kostte tranen, maar in 2012 viel de beslissing. Ze zetten hun levenswerk te koop. ‘We hoopten er goed uit te komen. Om zo een nieuwe toekomst te kunnen opbouwen.’

Twee jaarlang stond Het Rustige Heuveltje in de verkoop. Vergeefs. Arina: ‘We zijn gewoon maar weer doorgegaan, ik liep zo’n beetje tegen een burn-out aan, maar je moet toch wat?’ Door de zorgen om het bedrijf hadden ze het privé ook zwaar. ‘Eerlijk is eerlijk: het is een tijdje minder gezellig geweest. Maar dat is ook niet zo vreemd als je voortdurend te maken hebt met zorgen. Als je geen uitweg meer ziet. We zaten gewoon vast, maar moesten toch door.’

Het is geen vrolijk verhaal dat ze vertellen. Toch zitten ze vol enthousiasme aan tafel. Want ze vroegen – hoe zwaar het ook voor hen was – hulp. Ze zetten hun trots opzij en schakelden het Recreatie Expertteam Drenthe in. Arina: ‘Het was best moeilijk toe te geven dat we er zelf niet meer uitkwamen. We zijn geen hoteliers, hebben op dit gebied geen opleiding gehad. Omdat de gasten in het begin vanzelf kwamen, ontwikkelden we een kokervisie, ’t is te gemakkelijk gegaan.’ Ze hebben tips gekregen het bedrijf een nieuwe impuls te geven; samen is nagedacht over een heel nieuw concept, waarmee ze binnenkort naar buiten komen. Ze worden nog steeds begeleid. Ook heel belangrijk: Marco houdt z’n klussenbedrijf aan, maar gaat meer in het pension doen dan voorheen. ‘Het wordt meer ons gezamenlijk bedrijf.’

Ze hebben het geluk hervonden. Maken meer tijd vrij om samen te delen. Quality time. ‘En’, zegt Marco, ‘wat we helemaal fantastisch vinden, is dat onze dochter Martiene van achttien er ineens zo positief in staat. Door die nieuwe plannen kijkt ze ineens heel anders tegen het bedrijf aan. Voor ons een teken dat ook jonge mensen het leuk zouden kunnen vinden.’ Hij lacht naar z’n vrouw: ‘Dat geeft veel vertrouwen, toch?’ Arina knikt instemmend.