Renners doorstaan 1.400 gevarieerde kilometers naar Mont Ventoux (video)

Montbrun / Meppel - Met champagne, medailles en mooie woorden zijn de veertien renners van het team Monstertocht Meppel-Mont Ventoux dinsdag rond het middaguur op de kale berg onthaald.

De tiende etappe bracht de monsters van Vaison la Romaine via de kleine Col de la Madeleine en Bédoin naar de top. Daar werden de wielrenners onder meer door voorzitter Henk ten Hulscher van de stichting Mont Ventoux onthaald, alsmede door een groot aantal vrienden, familieleden en andere belangstellenden. De veertien kwamen gezamenlijk over de finish en maakten zo de 1.400 kilometer in tien dagen fietsen vol.

Met de tocht haalden de leden van de Monstertocht zo’n 32.000 euro op voor de kankerbestrijding. De renners kwamen opvallend fris over de streep, al waren er wel die de kilometers aardig voelden. Zo had Hans Oosterhoff uit Meppel het aardig moeilijk op de beklimming, terwijl plaatsgenoot Hilco Dekker juist wat langzaam op gang kwam, om daarna nogal wat anderen in te halen. Op de berg stonden de acht begeleiders klaar voor een warme ontvangst, zoals ze de veertien sporters gedurende elf dagen goed hebben verzorgd.

Tevreden

Voorzitter Dick Bakker van de vereniging MMVT en tevens initiatiefnemer met Jan-Willem Schuurman uit Steenwijk, keek zeer tevreden terug op de monstertocht. ‘We hebben als team een jaarlang hard getraind en gewerkt aan de acties en de organisatie van de Monstertocht. We mogen trots zijn op onszelf, op elkaar en op het team’, stelde Bakker richting zijn teamgenoten. ‘We hebben heel lang toegewerkt naar de dag van vandaag, negen dagen onze kont beurs gefietst. Het was een memorabele tocht.’

Lees verder onder de video.

Maandag fietsten de monsters nog van Épinouze naar Vaison la Romaine over 157 kilometer. Daar vond bij aankomst al een eerste ontlading plaats, toen alle harde werkers met wielerpak en al in het zwembad sprongen. Een dag later werd de kroon op al het werk gezet met de beklimming over 21 kilometer vanaf Bédoin. Vooral de kilometers door het bos waren voor de meeste MMVT’ers erg zwaar. Ze kwamen er wel bijzondere voorbijgangers tegen, zoals een galopperend paard. Henk de Jong uit Hoogeveen had er niet zo veel oog voor, want hij zwoegde in het bos. Net als een aantal anderen, maakte hij een tussenstop bij Chalet Reynard, om daarna vol gas het kale rotsachtige deel te beklimmen. Op ongeveer 800 meter van de top wachtten de fietsers op elkaar, om daarna gezamenlijk naar de top te fietsen.  

Dineke Hofman en Marnix Barelds waren er als eerste, maar vonden het geen probleem om de wat mindere klimmer Wytse Bouma ‘op te halen’ en te steunen in zijn zware beproeving. Symbolisch voor de spirit in de groep van wielrenners, die steeds meer naar elkaar toegroeide. Iedere dag was er wel weer een ander verhaal, zoals maandag dat van de wind. ‘We hadden de wind steeds mee, met de beklimmingen en met het afdalen is de wind onze grootste medewerker geweest’, concludeerde Richard Verf, die menige afdaling op hoge, maar veilige snelheid wist te nemen. Terugkijkend is Verf bijzonder positief. ‘We hebben alles meegemaakt en ik vond het geweldig. Het is waanzinnig snel gegaan.’ Daar waren de andere monsters het roerend mee eens.
mmvt.nl