Logees blijven welkom op De Kolderberg

Kolderveen – Logeerhuis De Kolderberg van Marty en Milko van den Berg gaat per 1 januari over naar de Stichting Voorzieningen voor Gehandicapten en Meervoudig Gehandicapten Zwolle e.o.

In zeventien jaren groeide het kleinschalige logeerproject voor kinderen met een verstandelijke beperking uit tot een zeer gewaardeerde en onontbeerlijke voorziening in Kolderveen en wijde omgeving.

Gezondheid

De door gezondheidsredenen gedwongen verkoop van het logeerhuis gaat het echtpaar Van den Berg aan het hart. ‘Wij sluiten een heel lang en mooi hoofdstuk af, maar het boek De Kolderberg gaat gelukkig niet dicht. De nieuwe exploitant benut de boerderij straks optimaal als logeervoorziening.’  
Een meisje - dat Marty kende van haar werk op kindcentrum ’t Boemeltje - kon wegens zwangerschap van de gastmoeder niet terecht in haar logeergezin.

‘Dan kom je toch gewoon één keer in de maand bij ons’, droeg het echtpaar spontaan als oplossing aan. Van lieverlee gaven Marty en Milko vaker een logeerplek aan meerdere kinderen met een verstandelijke beperking. Jongens en meisjes, midden in week of in het weekend. Milko en Marty vonden altijd wel een plekje in de logeerkamer of in een slaapkamer ‘achter de schuifkasten’.

Nadat Marty haar baan op een laag pitje had gezet en zich volledig richtte op de opvoeding van haar twee jonge kinderen en een pleegzoon ging zij weer aan de slag. Als spelbegeleidster bij ’t Boemeltje kon zij haar draai toch niet helemaal vinden. ‘Door dat ene logeerkind ontstonden andere plannen in mijn hoofd: ‘Hier kan ik veel meer mee doen. Een logeerhuis, dat is echt iets voor mij.’ 

Chef onderhoud

Binnen veertien dagen hadden ze de leegstaande boerderij in Kolderveen gekocht. ‘We begonnen in 1998 toen de het achterdeel nog gewoon een stal was’, herinnert Milko zich. ‘Met een fantastische gift van honderdduizend euro konden we het hele achterhuis verbouwen. Vanaf het moment dat de logees hun intrek in De Kolderberg namen, hielden we vast aan ons beginsel om het logeerhuis kleinschalig en laagdrempelig te houden.’ Het gezin Van den Berg verhuisde uit Meppel naar het woonhuis van de Kolderveense boerderij. De Kolderberg zou zeventien jaar lang alleen gesloten zijn met Kerstmis en oud en nieuw.

‘De logeerkinderen in de leeftijd tot dertien jaar leerden bij ons los te komen van hun vertrouwde omgeving. Tevens konden we ouders konden een weekend ontlasten van de intensieve zorg voor hun gehandicapte kind’, verklaart Marty van den Berg de groeiende behoefte aan tijdelijke opvang door deskundige en liefdevolle gastouders. Marty nam de begeleiding van de logeerkinderen en de organisatie van De Kolderberg op zich. Zij was de enige contactpersoon voor alle ouders. Milko van den Berg stond zeventien jaar lang paraat als aanvullend begeleider en chef onderhoud.

Elke week maaide Milko het gras van de formidabele speelweide achter de boerderij. Dat ging met de hand, want het terrein is vanwege de vele bobbels en speelheuveltjes niet geschikt voor een maaimachine. Dan weer klaarde hij een andere onderhoudsklus in en rond de logeerboerderij. ‘Ons privéleven in het voorhuis en de logeervoorziening in het achterhuis liepen behoorlijk door elkaar. Maar een paar deuren in het huis gingen op slot. In De Kolderberg bootsten we zoveel mogelijk de gezinssituatie na.’ Het logeerhuis draaide op volle toeren en raakte steeds beter afgestemd op de wensen en behoeften van de logees en hun ouders. Zo hadden Marty en Milko hun Kolderberg nog graag jaren voortgezet. 

Revalidatie

Twee jaar geleden werd Marty echter getroffen door een herseninfarct. Toen werd alles anders. Na zes weken revalideren in het Zwolse centrum De Vogellanden, kon de vastberaden Kolderveense weer lopen. ‘Maar het werk in De Kolderberg bleek na mijn herstel toch te zwaar.’ Zorginstelling Promens Care, waarvan veruit de meeste logees afkomstig waren, toonde zich bereid het achterhuis van het echtpaar Van den Berg te huren. De logeervoorziening zette Promens Care met eigen personeel voort. ‘Ik moest mijn droom opgeven. Zolang we nog in de boerderij woonden’, besefte de initiatiefneemster van De Kolderberg, ‘kwam ik niet los van het logeerhuis.’

De boerderij op Kolderveen werd door de makelaar in de verkoop gedaan. Het kavel werd ongeveer tegelijkertijd opgemerkt door de Nijeveense Joan Albrecht - directeur van de Zwolse zorgstichting en een plaatselijke vastgoedondernemer. Omdat de twee inwoners van Nijeveen elkaar goed kenden, konden zij snel spijkers met koppen slaan: de investeerder kocht de boerderij en verhuurt het pand met bijbehorende grond vanaf 1 januari aan Stichting Voorzieningen voor Gehandicapten en Meervoudig Gehandicapten Zwolle e.o. Milko van den Berg beseft: ‘Een nieuwe eigenaar had de boerderij ook kunnen verbouwen tot kantoren. Nu blijft de waardevolle zorgfunctie gelukkig in Kolderveen.’ Het echtpaar Van den Berg verhuist binnenkort terug naar Meppel.

Kleinschalig

Directeur Joan Albrecht en haar professionele team zijn van plan om De Kolderberg (‘de naam houden we in ere’) in zijn kleinschalige vorm voort te zetten. De nieuwe exploitant gaat wel de ruimte in de hele boerderij (inclusief woning) benutten. ‘Het logeren is niet meer gebonden aan leeftijd’, geeft Joan Albrecht aan. De Kolderberg is in het nieuwe jaar berekend op crisisopvang en voorziet in buitenschoolse- en weekendopvang. Bovendien biedt de huiselijke voorziening aan één of twee mensen een tijdelijke woning.’ Na het succesvolle logeerproject in de Havelter bossen, is de Kolderberg het tweede logeerhuis dat de Zwolse stichting in Drenthe opent.

De huidige keuken van de familie Van den Berg wordt ‘leefkeuken’ waar de logees en begeleiders samen koken en eten. ‘Het liefst gaan we naar het dorp om boodschappen te doen. We willen immers graag een stichting midden in de samenleving zijn. De start is al veelbelovend’,  vindt directeur Joan Albrecht. ‘Nijeveen leeft echt mee met het wel en wee van De Kolderberg. Er meldden zich al dames uit het dorp bij mij, mochten we nog kookmoeders en fietsvrijwilligsters nodig hebben. Plaatselijke ondernemers bieden hulp aan. Geweldig toch?’  

Diezelfde hartverwarmende belangstelling uit de regionale samenleving ontmoetten Mary en Milko zeventien jaren lang. ‘Zonder de vele giften en hulp, hadden we De Kolderberg nooit kunnen beginnen of voortzetten. Serviceclubs, sportverenigingen, kerken en bedrijven doneerden actiegeld aan het logeerhuis of staken een zaterdag lang de handen uit de mouwen. De glijbaan, het hekwerk, de bus met tillift, de paden en de verbouwing van het complete achterhuis, zijn met donaties mogelijk gemaakt. We zijn al deze mensen enorm dankbaar.’