Ineke Dedden: 'NK-titel is mijn grootste overwinning ooit'

Wanneperveen - Of ze het kon geloven toen ze als eerste over de finish reed? Ineke Dedden schudt haar hoofd.

Maar toen de 23-jarige schaatsster uit Wanneperveen zondagochtend wakker werd en het rood-wit-blauwe overwinningstricot voor haar raam zag hangen, kwam het besef: ze had het open Nederlands kampioenschap op de Weissensee gewonnen. ‘Heel tof.’

Er was zaterdag een lang lijstje favorieten, voorafgaand aan het ONK op het Oostenrijkse meer. De naam van Ineke Dedden, lid van het team Palet Schilderwerken, stond er niet op. Lachend: ‘Deze titel is de enige nog ontbrekende prijs op het lijstje van mijn ploeggenote Elma de Vries. Als team wilden we daar voor rijden. Maar Elma zei zelf ook al: als je de mogelijkheid hebt, moet je haar pakken.’ En dat deed de Venigse.

Goede samenwerking

Halverwege ontstond er een kopgroep van vier vrouwen. Dedden zag de kans en reed hard naar het kwartet toe. Mede dankzij een goede samenwerking bleef de groep uit de klauwen van het jagende peloton. ‘Denk aan Jorrit’, had haar trainer haar ingefluisterd. Een avond eerder hadden de dames van Palet Schilderwerken de beelden van de wedstrijd bij de mannen van een jaar geleden nog teruggekeken. Bergsma versnelde toen kort voor het einde uit de kopgroep, om even later solo over de meet te komen.

Een jaar later kopieerde Ineke Dedden dat kunststukje. Van achteruit demarreerde ze net na de laatste bocht, juist op het moment dat de andere meiden uit de kopgroep naar elkaar begonnen te kijken en even stilvielen. ‘Dan is het een kwestie van zo hard mogelijk gaan en hopen dat niemand kan aanpikken’, wist de Venigse, die een week eerder nog als tiende was geëindigd tijdens het NK allround in Thialf. ‘En dan is het nog best een eind, 2 kilometer. Eerst heb je die vlag van 1 kilometer, dan van 500 meter en daarna kwam de finish. Gelukkig.’

Helemaal beseffen wat ze had gedaan, deed ze nog niet direct. ‘Wat ik als eerste deed? Mijn ouders bellen, ha ha. Want ik dacht dat ze in de auto hiernaartoe zouden zitten en dat ze er niets van hadden gezien. Maar gelukkig waren ze nog thuisgebleven om de wedstrijd af te kijken. Ze hadden op het puntje van hun stoel gezeten.’ ‘Thuis’ in het huisje stroomden de berichten binnen. ‘Heel leuk om mee te maken’, zegt ze grijnzend. ‘Zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt. Dit is mijn grootste overwinning ooit.’

Ploegachtervolging

Twee dagen later volgde overwinning nummer twee op de Weissensee, toen Dedden met haar team de snelste bleek bij de ploegachtervolging. Een tussendoortje, zo eerlijk moet ze wel zijn, maar ook dat kan heel lekker zijn: ‘Als je wat kunt winnen, moet je het niet laten.’ Die zege kwam minder onverwacht dan haar solozege van zaterdag: ‘Hier verdedigden we onze titel. We hadden een groot vertrouwen dat we opnieuw de snelste konden zijn.’

Met een topgevoel begint Ineke Dedden daarom aan de wedstrijd van vandaag (woensdag): de Alternatieve Elfstedentocht. Twee keer ging ze hierin van start, maar finishen bleek vooralsnog een brug te ver. ‘Uitrijden is al een doel op zich’, bekent ze. ‘Maar ik kan maar zo weer in het goede groepje terechtkomen en dan weet je het maar nooit. Als ik een goed klassement kan rijden, zal ik het niet laten. Ik verkeer in ieder geval in the winning mood.’