De buren van...: ‘Wij zijn geen pratende therapie, wij tekenen’

IJhorst - Van Apeldoorn naar IJhorst. Deze stapt maakten Kristel, Frank en hun zoon Mees twaalf jaar geleden. Een grote verandering? Ja, qua omgeving dan misschien, want de rust van het dorpje en de natuur van de omgeving was even anders.

Maar het was juist wat ze zochten en dus was er van een periode van gewenning geen sprake. Het gezin, inmiddels uitgebreid met dochter Nienke en zoon Stijn, zit hier prima op zijn plek. ‘Ik kom zelf uit een dorpje en ik wilde ook graag weer terug naar een dorpje,’ vertelt Kristel. ‘Frank komt uit Amsterdam, dus dan lijkt een stap naar IJhorst misschien heel wat. Maar Amsterdam is ook volks, daar is ook sociale controle en houden ze ook een oogje in het ziel. Net als hier.’ 

Niet dat het er voor hen ook maar enigszins toe doet, maar pas op enig moment hadden Kristel de Visser (41) en Frank Dijkema (42) door dat IJhorst tot de gemeente Staphorst hoort. ‘Niet dat dat wat uitmaakt hoor. We wonen hier heerlijk. Er wordt gevoetbald op zondag en ook de auto wordt gewassen. We waren natuurlijk wel een paar keer op zondag door het dorp gereden.’

Kristel en Frank zijn met hun gezin de tweede bewoners van het huis dat veertien jaar geleden werd gebouwd. Hun deel van de Ywehof is nu netjes bestraat, maar op een ander deel liggen de klinkers nog schots en scheef. Aan de rand van de weg ligt op het bouwterrein een stapel stenen. Een grote hoop zand maakt het beeld compleet dat dit nog een wijkje in aanbouw is. Kristel: ‘Het blijft een soort bouwstraat, maar ach, ik ben allang blij dat er weer wordt gebouwd. Zoveel is er niet voor jonge mensen in IJhorst. Ze trekken noodgedwongen naar Meppel.’ Tegenover, aan de andere kant van de speelplek, is nog een open ruimte, inmiddels weer helemaal groen van het gras. ‘Officieel nog bouwkavels, maar zie hoe we uitkijken, dit is ook wel prima,’ lacht Kristel. ‘En je kunt zeggen wat je wilt, maar zo’n hoop zand is toch heerlijk voor de kinderen om in te spelen?’

Privacy

Het is typerend dat Kristel dit aspect nog even noemt. Ze kwamen immers voor ‘buiten’. ‘De kinderen kunnen hier vrij spelen, we wandelen zo het bos in met de hond, we zijn veel in de natuur. Verder zijn we vrij op onszelf. We hebben goede buren en als er iets is, kunnen we bij hen terecht. Maar we hechten ook aan onze privacy.’

Zo is IJhorst een dorpje naar hun hart. Voor het onderwijs van de kinderen hebben ze toch een stapje verder gekeken. ‘Mees is hier wel begonnen op de basisschool hoor, maar de vrije school paste beter bij hem. Laat ik het zo zeggen: de vrije school past beter bij ons gezin. Kijk bijvoorbeeld naar topografie. Ze maken eerst de hele Rijn van papier maché, zien hoe hij loopt, hoe hij breder wordt, waar industrie ontstaat. Dat is iets heel anders dan plaatsen in je hoofd stampen. Heel veel creatieve vakken en ondertussen natuurlijk gewoon onderwijs.’ Inmiddels is Mees (13) doorgestroomd naar een vrije school voor middelbaar onderwijs in Groningen en hebben Nienke (10) en Stijn (7) hem opgevolgd op de vrije school de Toermalijn in Meppel.

Voor Kristel is het onderwijs niet vreemd. Ze heeft een 5-jarige opleiding tot tekendocent en wordt als zelfstandige regelmatig ingehuurd door scholen. Daarnaast heeft ze een praktijk voor tekentherapie aan huis met een kinderatelier. Als tekentherapeute begeleidt ze hooggevoelige en hoogbegaafde kinderen. Ook heeft ze een puberatelier en mama-atelier, zodat naast kinderen ook jongeren en ouders bij haar terecht kunnen. 

Krassen

De (individuele) therapie kan voortkomen uit een hulpvraag of een uitkomst bieden aan kinderen die op wat voor manier dan ook vastlopen. ‘Kinderen leren hun eigen kracht vinden. Ik leer kinderen die hooggevoelig zijn hoe ze stevig op de grond kunnen staan. Ik krijg kinderen die hoogbegaafd zijn, hyperactief of faalangstig. Er komen kinderen met een trauma of die een echtscheiding hebben meegemaakt. Wij zijn geen pratende therapie, wij zijn aan ‘t tekenen. Ik heb een meisje gehad dat tekende dat ze zweefde. Dan gaan we letterlijk stampen, ze moet de stevigheid voelen. We doen ook weleens een museum. Dan verwonderen we ons over alles wat we hebben getekend. Maar het kan ook heel gericht zijn. Als het hoofd van een kind propvol zit, moet ‘ie krassen. Heerlijk krassen buiten de lijnen, wat is er fijner? Alleen dan gebeurt er al wat. We hoeven niets te zeggen, we doen gewoon.’

Tekenen is haar passie, je voelt het als Kristel erover praat. ‘Tijdens het maken van een tekening gebeurt al zoveel. Ik zeg ook nooit: neem een tekening van vorige week mee, ze maken bij mij een tekening. In een tekening zie ik waar hij of zij last van heeft. Druk je hard met je potlood op het papier of niet? Ik kan het letterlijk vertalen naar het lichaam. Soms is een kind druk, maar ja, is dat het probleem van de ouders of is dat het probleem van het kind? Ik vind dat heel boeiend.’ Het hoeft niet, maar ook in het mama-atelier kan het gaan over dingen waar moeders met hun kinderen tegenaan lopen. ‘Soms heb ik een atelier waar iedereen zit te huilen, soms drinken we alleen een kopje koffie.’

Buitenaf

Voor tekendocent Kristel en communicatieadviseur Frank is IJhorst twaalf jaar na dato de juiste plek gebleken. Kristel: ‘Ik vind Meppel een leuk stadje, maar ik ben blij als ik weer terug ben. Ja, een huisje buitenaf waar je helemaal omheen kunt lopen, dat zou ook nog weleens mooi zijn. Maar voorlopig zitten we hier prima. Het is hier mooi, de lucht is goed.’