Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… een nieuwe modetrend

Ik was vier jaar oud toen ik op ballet ging. Bloedfanatiek was ik. Nou ja, binnen de proporties van mijn postuur en sportiviteit dan.

Maar voor minder dan de beste van de groep ging ik zeker niet. En ik weet nog goed dat mijn balletjuf Carla me bij haar riep en zei dat ik op spitzen mocht. 

Ik was euforisch. Hier had ik tien jaar lang naar uitgekeken. Hiervoor had ik de wreef van mijn voet opgewerkt naar ongekende hoogte. Dit was het momentum. Enfin, twee jaar later ging ik voor een jaar naar het buitenland en kwam met schier andere ambities weer terug (iets met stappen en jongens. Studeren heette dat). 

Maar dat op mijn tenen lopen – figuurlijk dan – dat bleef. Stappen (eh… studeren) deed ik op hoge hakken. Familiefeestjes en -uitjes deed ik op hoge hakken. Boodschappen doen deed ik op hoge hakken. Er ging geen dag voorbij of er zat geen kittig hakje onder mijn hiel. 

Pas toen ik écht ging sporten, namelijk achter mijn kinderen aanrennen omdat ze nog in de fase zaten dat ze nergens gevaar in zagen en hun moeder beschouwden als een stel benen dat immer in de buurt is, schafte ik een paar gympen aan.

En hoewel ik me een poosje heb gevoeld alsof ik de straat op ging zonder make-up, was het in feite een verademing, geen hakken. Want eerlijk is eerlijk, ik zou nog net zo goed een marathon kunnen lopen op hakken als op gympen (namelijk niet), echt comfortabel zijn ze niet. 

Ja, in het begin, als je nog voor de spiegel staat, op weg naar een spetterend feest waar je de tegels uit de dansvloer gaat swingen. Als je je niet meer kunt herinneren waarom je dat ene paar vet gave, eyecatching hakken zo weinig draagt. Totdat je uit de auto stapt (altijd fashioably late dus vet ver weg van de ingang) en je jezelf op je hoge hakken via het drassige gras van de parkeerplaats over de cultuurhistorische, pittoreske, authentieke kinderkoppies probeert voort te bewegen. Pas dan weet je weer: hoge hakken zijn de martelwerktuigen van de 21e eeuw. Geen vrouw verlaat het pand zonder het gevoel van een afstervende teen, oververhitte hielen en heupen die je terugbrengen naar de gloriedagen van bekkeninstabiliteit. 

Ik juich dan ook een nieuwe modetrend toe. Eentje die alles oplost. Alle mannen ook op hoge hakken.