'Trainers zijn op z’n minst een beetje eigenwijs'

VOETBALKRANT 2018: vv Staphorst. Terwijl trainers elkaar opvolgen, blijven elftalleiders vaak lange tijd onlosmakelijk verbonden met het vlaggenschip van een club. Bij de vv Staphorst voert het duo Klaas Kamerling en Johan Post de regie over de organisatie van het eerste elftal. Een 24/7-job, maar dankbaarheid en plezier staan voorop.

Gangmaker Klaas en stille genieter Johan: teammanagers vanuit het hart. ‘Dit jaar hebben we de beste selectie sinds we hier zijn.’ Het is zo’n woensdagavond, waarop Staphorst vele uren later een magische klank aan het toch al zo mooie repertoire zal toevoegen: het elimineren van de oud-landskampioenen uit Haaksbergen, voor een nieuw avontuur in de strijd om de grote KNVB Beker. Ruim twee uur voor de wedstrijd zijn Klaas en Johan al druk bezig. Klaas met shirts, broekjes en sokken die klaargelegd worden. Johan staat aan de poort en drukt enkele gasten de hand. Vol bravoure. In de kleedkamer liggen de tenues in keurige stapeltjes uitgestald. Spelers komen bij Klaas langs om hem om gratis entreekaartjes te vragen. Ook dat regelt hij. Even later schuiven ze bij elkaar aan tafel. Klaas heeft de stapel tickets nog voor zich. Aanvoerder Rob Mijnheer zoekt de twee op. ‘Hier, regel jij die verdeling van die kaartjes maar’, zegt Klaas lachend. ‘Met Rob komt dat wel goed’, klinkt het met een knipoog.

Een vleugje humor

Klaas en Johan. Ondanks een tijdelijke afwezigheid van Klaas al jaren een onafscheidelijk duo. Elke dag contact via telefoon of app, favoriet in elkaars lijst. Onmisbaar ook, voor de club. ‘We vonden het dan ook hoog tijd worden dat wij eens in de krant kwamen’, zegt Johan met een serieus gezicht. Voor de goede verstaander klinkt in elke regel een vleugje humor. ‘Ik ben hier samen met Lucas Hoekman gekomen. Dat is een maatje van me’, zegt de Urker Johan Post. ‘Toen hij hier wegging, ben ik gebleven. En toen Lucas trainer werd bij Urk was ik sámen met hem niet welkom. Echt, ik vind Urk een fantastische club hoor! Ik wil alleen niet van ze verliezen.’ Klaas lacht z’n maatje uit. ‘Er wordt sowieso niet verloren van Urk. En anders blijft je maar een nachtje in Staphorst slapen.’

Ze vullen elkaar aan. Klaas is van de kleding, de maaltijden, het regelen van bussen en het praatje in de groep. Johan van de administratie en zijn kritische noten op de website. ‘Als het slecht is, dan schrijf ik dat’, klinkt het beslist. ‘Ja, die stukjes schrijven, dat kan hij beter dan ik. Ik was nogal kort van stof’, zegt Klaas lachend. Beiden zaten ze ook op de bank. Maar daar is Klaas mee gestopt. ‘Ik was weleens wat te fanatiek. Kan niet tegen onrecht hè. Dat liet ik die scheidsrechter dan even weten. Niet altijd zo handig. Of ik bemoeide mij even met de wissels. Zou je die niet eens wisselen, zei ik dan tegen de trainer. Of heb jij ook al verstand van voetbal, klonk het dan. Even later ging die speler er wel gewoon af trouwens. Heb er toch wel een beetje kijk op dus. Ik ben enorm betrokken, maar kan nu wat beter afstand nemen. Ach, trainers zijn op z’n minst een beetje eigenwijs’, zegt Klaas lachend. Johan bevestigt dat: ‘Ja, kijk maar naar mijn maatje Lucas. Die doet soms ook of-ie Louis van Gaal is. Maar ja, ze maken wel van niets iets.’

Discipline

Lucas Hoekman was de eerste trainer onder wie ze gezamenlijk werkten. Met wie ook de promotie naar de hoofdklasse werd afgedwongen. Met meer eigen jongens dan nu. ‘Man van discipline. Met meer eigen kweek speelden we om te overleven. Als je bovenin wilt meedraaien, moet je meer jongens gaan halen. Soms zou ik het wel anders willen zien, maar het is de keuze die gemaakt is’, zegt Klaas. Johan: ‘Maar ik mis ook de vechtlust bij de huidige jeugd. Spelers als Martijn Brakke, Rob Mijnheer en nu onlangs Reinier Crediet. Die vochten zich in de basis. De stap is groot vanuit de jeugd naar het eerste. Die gasten investeerden in zichzelf, nu zitten ze liever op hun telefoon, enkele uitzonderingen daargelaten.’

Het zijn geen meelopers, de twee leiders van Staphorst. Ongezouten meningen klinken aan de lopende band. Klaas, lachend: ‘Zet maar niet alles in die krant wat we zeggen. Soms zijn we het ook niet eens met de trainer. Wil zo’n trainer een oefenwedstrijd, terwijl iedereen stuk zit. Of nóg harder trainen. Dat zeggen we dan ook’, vult Johan aan. ‘Noem ons trouwens maar teammanagers in de krant. Dat klinkt toch wat mooier. Ook beter voor de onderhandelingen’, zegt hij met een stalen gezicht. Glimlach, schuine blik van Klaas. ‘We maken natuurlijk nogal wat mee in zo’n groep. Samen bier drinken op Donderdag Meppeldag. Wintersport. Avondjes uit. Het is die sfeer die zo kenmerkend is voor Staphorst. Daarom komen spelers hier graag. En het is een wisselwerking met de fans. Zo’n spandoek voor de bekerfinale. Cupfighters Staphorst. Door dik en dun. Kop d’r veur. Dat is uniek.’

Dwingende adviezen

Voor beiden is het hoogtepunt van Staphorst de landelijke bekerwinst. Strijdend om voorrang met de bekerwinst op SC Genemuiden. Johan: ‘Ja, winnen in Genemuiden, vlak voor tijd, zoals Duitsers dat doen.’ Luttele uren later maakt Staphorst de faam van cupfighters weer waar. Binnen vijf dagen schakelt het twee derdedivisieclubs uit voor een ticket in de KNVB Beker. Johan rustig op de bank. Klaas langs de zijlijn. ‘Breed houden! Over de grond!’, klinken de dwingende adviezen van Klaas. Totdat hij met Mark Schra als ziekenverzorger naar het ziekenhuis moet. ‘Met een brancard sjouwen lukt nog wel, maar een hoofdwond plakken, dat hoort toch niet bij het takenpakket’, stelt een glimlachende Klaas. Met een bakkie koffie langs de lijn is hij in de verlenging net op tijd uit het ziekenhuis terug om zijn mannen te zien winnen. Terwijl spelers en fans elkaar in een gelukzalige scrum ontmoeten, is Klaas de roerganger: 

‘Staphorst is een ploegie… Overal bekend… Bij regen, storm of onweer… Is Staphorst present… Hela, hela, holalala…’

Klaas zingt voor, het publiek zingt hem na. De nieuwe trainer Dennis van Toor kijkt z’n ogen uit. Even verderop glimt Johan van oor tot oor. Met luttele minuten later alweer een nuchtere analyse paraat. ‘Niet best vanavond. Geluk gehad. Toch is dit de beste selectie van de hele periode dat ik hier ben geweest. Een veel bredere groep. We kunnen meedoen om de titel’, blikt Johan vooruit. Hij doet het papierwerk als bij Klaas het meeste werk erop zit. Samen met de jongens aan de bar achter een biertje. ‘Sommige signalen en gesprekjes maken veel duidelijk. Ik probeer dan ook tussen de spelers te staan’, zegt de elftalleider. Klaas en Johan: een mooi stel op pad met vv Staphorst. Clubmannen vanuit het hart.

Auteur: Erik Mensink