Niemand kon supervrijwilliger Jaap van Beek weerstaan

VOETBALKRANT 2018: vv Scheerwolde. Zijn rouwplechtigheid werd 4 januari gehouden in de bomvolle kantine van vv Scheerwolde. Natuurlijk werd de uitvaart dáár gehouden. Waar anders? Waar anders zou men zich Jaap van Beek (73) beter kunnen herinneren dan in de kantine van vv Scheerwolde, de club die hij zo lief had. Na de tijd geen koffie en cake, maar bier en broodjes kroket.

‘Zo was Jaap. Geen stijf gedoe. Gezelligheid, dat vond-ie belangrijk’, vertelt zijn vrouw Gerda (66). Jaap van Beek was het geweten van vv Scheerwolde. Hij opende de kantine, sloot de kantine, liet de koffie doorlopen, hing de netten op, trok de lijnen, schilderde de deuren, boende de toiletten, pompte de ballen op, plaatste de cornervlaggen, ging met de pet rond bij sponsors. ‘Ik zou zo niet weten wat hij eigenlijk niet deed’, zegt Gerda. Jaap kon bovendien ‘lullen als Brugman’. Bier op? Jaap regelde op eigen houtje een nieuwe pallet. Onterechte gele kaart? Jaap erbij. Gehaktballetje uit het jusbad, biertje op tafel. Praatte hij net zo lang met de scheidsrechter tot de gele prent toch nog werd kwijtgescholden.

Onafscheidelijk

Niemand kon Jaap weerstaan. Ook niet de meest pietluttig fluitende arbiter in de regio. Gerda is trots op haar man. Samen waren ze onafscheidelijk. Beiden met een bijna grenzeloze voorliefde voor vv Scheerwolde. Als Jaap op de club was, dan kon je er donder op zeggen dat Gerda ook ergens te vinden was. Ze lacht. Kan zich de talloze avonturen nog helder voor de geest halen. Jaap had een vaste stek aan de bar. Als de boel na een lange voetbaldag aan kant was, moest er nog één biertje gedronken worden. Nootjes op tafel. Sigaartje erbij. Gerda: ‘Ging-ie ducken. Dan moest je bij hem op de rug en dan deed-ie een eend na.’

Op 27 december 2017 overleed hij na een kort, maar toch wel hevig ziekbed. Halverwege die maand kreeg rugpijn de overhand. ‘Hij verging van de pijn. En hij was écht wel een harde’, vertelt Gerda. Later bleek wel waarom. Zijn aorta lekte. Dat was niet het enige. Zijn hele lichaam stond zowat in brand. Uitzaaiingen in de longen, botten, lymfeklieren, bijnieren, zelfs zijn hoofd. Euthanasie werd besproken. Maar ook al verging hij van de pijn, hij moest en zou de laatste wedstrijd voor de winterstop zien. Hij smeekte net zo lang tot de zusters in Zwolle hem met tegenzin audiëntie verleenden.

Ook al voerde zijn lichaam op dat moment een verwoede doodsstrijd, Jaap stond 17 december ‘gewoon’ langs de lijn. De wedstrijd tegen FC Ulu Spor werd dan wel op het laatste moment afgelast, het biertje en het potje klaverjassen in de kantine maakten die ijskoude dag toch nog helemaal goed. Het was de laatste keer dat Jaap in ‘zijn’ kantine was. Zijn gezondheid holde vanaf dat moment in rap tempo achteruit. Hij kwam thuis te liggen, binnen bereik van Gerda’s liefdevolle en verplegende handen. De hoeveelheid morfine werd op het laatste moment zó hoog opgevoerd dat Jaap nauwelijks nog bij kennis was. Waar zal hij aan gedacht hebben? Natuurlijk aan Gerda. En vermoedelijk vv Scheerwolde.

Steunbetuigingen

Daags na kerst overleed hij. ‘Het gekke was dat drie weken daarvoor Henk Timmerman overleed. Ook al zo’n echte supervrijwilliger’, zegt Gerda. In de dagen na Jaaps overlijden klepperde de brievenbus van Gerda bijna onophoudelijk. Tientallen steunbetuigingen en kaartjes met bemoedigende woorden vielen op de deurmat. ‘Jaap was bekend in de regio’, zegt ze. Dat bleek ook tijdens de uitvaart in de kantine. Gerda rekende op goed vijftig man, het werden er ruim honderd. De club wilde een laatste eer brengen aan Jaap, de drijvende kracht van vv Scheerwolde. Talloze voetballers hadden persoonlijke boodschappen. Ieder met z’n eigen herinnering aan Jaap. Tot lang na de uitvaart bleef zijn barkruk onbezet.

‘Jaap wilde het zo’, zegt Gerda. Ze mist hem nog iedere dag. De foto van een stralende Jaap heeft een prominente plek in de woonkamer. Zelf deed ze het afgelopen jaar tijdelijk bewust een stapje terug bij de club. Even tijd om de gedachten te ordenen, emoties te verwerken. ‘Maar dat komt wel weer. Ik ben inmiddels alweer druk met het regelen van sponsors.’ Lang twijfelde of ze wilde meewerken aan een verhaal voor in de Voetbalkrant. Toch deed ze het. ‘Jaap verdient een eerbetoon. Zulke vrijwilligers zijn zeldzaam. Wees er maar zuinig op.’ Ze staart even naar de foto. Het is net alsof Jaap op dat moment even knipoogt.