'De jongens doen het goed'

VOETBALKRANT 2018: vv Uffelte. Hij was er nog zo graag zélf verantwoordelijk voor geweest, maar dat zit er helaas niet meer in. Mannes Hagedoorn (65) kijkt al ruim twee jaar noodgedwongen vanaf de zijlijn toe hoe andere vrijwilligers de accommodatie van de voetbalvereniging Uffelte onderhouden.

Wie de vv Uffelte noemt, noemt in één adem ook Mannes Hagedoorn. Jarenlang was hij betrokken bij de vereniging in ‘zijn’ dorp. Niet alleen als jeugdcommissielid en bestuurder, maar ook als jeugdleider bij het team van zoon Freddie en als grensrechter bij de veteranen. ‘Er zijn maar weinig functies die ik niet heb bekleed’, zo stelt Mannes lachend. Hij is al sinds 1977 bij de vereniging betrokken. ‘Direct na mijn verhuizing vanuit Pesse ben ik bij de club gekomen. Knieproblemen zorgden er al snel voor dat ik mijn eigen actieve voetbalcarrière moest opgeven. Maar als leider en grensrechter van het derde elftal en later het veteranenteam bleef ik wel betrokken bij het spelletje.’

‘Eigen baas’

Door gezondheidsproblemen kwam Hagedoorn halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw thuis te zitten. Maar dat weerhield hem er niet van om actief te blijven voor zijn voetbalvereniging. ‘Ik was ‘eigen baas’ en bepaalde mijn eigen tempo’, zo vertelt hij. Mannes was dag en nacht te vinden op sportpark De Krollenkamp. ‘Hij had er nog net geen bed staan’, zo zegt zijn echtgenote Hillie lachend. Zij is zelf trouwens ook erg actief geweest bij de vv Uffelte.

Vrijwilliger in de kantine, verantwoordelijk voor de inkoop. Kleedkamers schoonmaken, het onderhoud van het trainingsveld. Mannes deed het allemaal. Terreinknecht, klusjesman, actief vrijwilliger. Totdat het noodlot toesloeg en hij bijna drie jaar geleden door een bloedvergiftiging ineens de dood recht in de ogen keek. ‘Daar heb ik een enorme opdonder van gehad. Zó erg dat ik alle werkzaamheden bij de vv Uffelte heb moeten neerleggen.’

Tegenwoordig is een club vrijwilligers verantwoordelijk voor het onderhoud. Hoe graag Mannes ook wil, het lukt hem gewoon niet meer om te helpen. Zondags gaat hij nog wel naar het sportpark om de wedstrijden van het eerste elftal te bekijken. ‘Trainer Aaldert Hendriks heeft een mooi ploegje. Afgelopen seizoen op een haar na promotie naar de vierde klasse gemist, maar dat vind ik niet erg. Uffelte speelt ook dit jaar in de vijfde klasse. Een mooie klasse, met allemaal streekderby’s. Geweldig toch. Dat is goed voor de club.’

Meerwaarde

Het onderhoud van het sportpark gaat ook zonder Mannes gewoon door. ‘De jongens doen het goed’, zo zegt hij. ‘Het sportpark ligt er mooi bij en het overdekte Tinus Hendriks-plein voor de kantine is echt een meerwaarde.’ Ook de velden van Uffelte hebben het de afgelopen zomer zwaar gehad. Sproeien was de enige remedie om het gras groen te houden. ‘Gelukkig is dat ook gebeurd, want anders was het echt misgegaan. We hebben ‘rood zand’ op het hoofdveld met weinig voeding. Let je drie dagen niet op, dan verbrandt het gras zo. Nee, de mannen hebben het goed gedaan. Het veld ligt er als een plaatje bij. Daar mogen ze trots op zijn. Dat was ik ook altijd wanneer ik een compliment kreeg van bijvoorbeeld de scheidsrechter over de kwaliteit van het veld en dat de lijnen er zo mooi op stonden.’