Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus... schuld

Laten we hem voor het verhaal even Gerrit noemen. Gerrit is, volgens de theorieën van Insights Discovery, hoogstwaarschijnlijk overwegend blauw. Of misschien zelfs wel uitsluitend blauw.

Gerrit was namelijk nogal aan de taakgerichte kant toen meneer Boonzaayer en ik onlangs bij hem de – even voor het verhaal – garage in stapten. Daar kan Gerrit natuurlijk helemaal niets aan doen, dat hij zo is. Waarschijnlijk was zijn vader ook al tamelijk precies. Bovendien was het hem door zijn moeder met de paplepel ingegoten. Dus dat Gerrit zich uitsluitend en alleen aan de feiten kan houden, en niets anders dan de feiten, dat is toch echt de schuld van zijn ouders.

Hoe dan ook; wij kwamen dus de – voor het verhaal – camper ophalen, waar de mensen van Gerrit behoorlijk werk aan hadden gehad. Wij zien de factuur wel verschijnen, dachten we, maar dat hadden we echt veel en veel te groen ingeschat. Dat ging dus zomaar niet. Facturen stuurden ze vroeger wel, maar toen is dat één keer niet helemaal lekker gegaan en sindsdien doen ze daar dus niet meer aan. En als Gerrit zegt dat ze er niet meer aan doen, dan doen ze er dus niet aan. Want ja, regels zijn regels.

‘Ja maar’, sputterde ik nog. Ik kende deze regels niet. Dat had Gerrit wel eens even mogen uitleggen. Maar daar was Gerrit niet gevoelig voor. De regels waren nou eenmaal zo en dat was dus de schuld van die mensen die een keer niet betaald hadden en zeker niet de zijne.

Of hij dat dan niet even had kunnen zeggen, vroeg ik me hardop af. Maar nee, zo zat de wereld niet in elkaar, aldus Gerrit. Als ik wilde weten wat zijn betaalregels zijn, dan had ik daar zelf even naar moeten vragen en het was zeker niet zijn schuld dat ik dat niet wist.

En toen zei Gerrit terloops: als we nou een getekende klantorder hadden gehad... ‘Die hebben we!’, riepen meneer Boonzaayer en ik in koor. Zonder de getekende klantorder mochten we überhaupt onze camper niet naar zijn garage brengen.

Nou, die had Gerrit dus even gemist. Dat was geenszins zijn schuld, want hij was met vakantie geweest en zijn collega’s hadden dat dus niet goed gedaan. Daar kon Gerrit natuurlijk niets aan doen. Ik heb een beetje te doen met de collega’s van Gerrit. Want dat Gerrit daar werkt, dat is natuurlijk alles behalve hun schuld.