Johan Goossens verlegt schaamteloos grenzen

Meppel - Daar staat hij dan in een ouderwetse witte onderbroek. Het oudere publiek kent het merk Jansen en Tilanus. Dat zegt de jongere bezoekers niets. Johan Goossens, in een recent vorig leven docent, had zijn twee vorige programma’s gewijd aan het onderwijs. In zijn nieuwe programma Vlam staat het onderlichaam centraal.

Locatie: Ogterop (Engelenbak), Meppel
Aantal bezoekers: 80
Waardering: ****

Jongeheer Goossens gaat één van de laatste maatschappelijke taboes te lijf. Althans een onderwerp waarover in de jaren zestig van de vorige eeuw vrijmoediger werd gesproken dan heden ten dage. Alsof de truttigheid, de schaamte, de angst voor openhartigheid over intimiteit een bedekkende sluier legt over onze amoureuze avonturen.

Doorbreken

Dat wil Johan Goossens graag doorbreken. Hij vertelt zonder enige rem of begrenzing over zijn homoseksuele avonturen. Hij praat onderhoudend en hilarisch over de verschillen in de beleving van seks tussen mannen en vrouwen en geeft plastische voorbeelden van wat hij op zijn ontdekkingstochten meemaakt. Op enig moment is er sprake van een overkill aan gedetailleerde informatie. Dan komt hij in de buurt van eendimensionale diepgang en verdwaalt zelfs richting platvloersheid. Gelukkig geeft hij daaraan steeds op tijd een draai met prachtige melodieuze liedjes, waarbij hij wordt begeleid door pianist Eelco Menkveld. Deze liefhebber van vrouwelijk schoon wordt af en toe terloops tegen wil en dank bij de conferences van Goossens betrokken. Wat is deze cabaretier taalvaardig. Hij weet te raken en te ontroeren met ballades als ‘Soms denk ik even niet aan jou’ en ‘Hou me vast tot alles weer goed is.’ Hij is een scherp observeerder. In een ander lied ziet hij in een echtpaar op leeftijd grote overeenkomsten met zijn ouders. Hij neemt zijn bezoekers mee naar familietaferelen, reconstrueert een fietstocht met zijn vader en doet heerlijk eerlijke dialogen herleven.

Avonturen

Wat was Johan Goossens bleu toen hij ging studeren in Amsterdam en naar iedere passerende tram zwaaide, zo vertelt hij smakelijk. Verhalen vertellen kan hij. Over zijn avonturen in de sauna, schaamteloos verkennend. Daar staat hij dan in de Engelenbak in zijn uitgaanstenue: een onderbroek en een zwart tuigje om de schouders. Moedig en vrijmoedig. Hij staat zelfs even piemelnaakt en laat met een knipoog naar Bert Visscher zijn blote kont zien. In kostuum ziet Goossens eruit als een sympathieke en doorgewinterde cabaretier die met zijn verhalen niets te verbergen heeft. Hij tuurt gedurende de voorstelling op zijn mobiel en bestudeert de app grindr op jacht naar nieuwe prooien. Hij leidt zijn bezoekers een wereld binnen die voor menigeen onbekend terrein is. Goossens vraagt zich af of hij met zijn openheid ooit nog kan terugkeren naar het onderwijs. Kan hij leerlingen die passages uit zijn programma hebben gedownload nog onder de duim houden?

Evergreens

Het decor waarin hij speelt, lijkt op een nachtclub met pianist Eelco Menkveld die ter introductie evergreens speelt. Goossens stapt met enige regelmaat naar een lichte verhoging om zijn liedjes te vertolken. Met prachtige stem, goed articulerend, inhoudsvol, ontroerend en betrokken.

Het wordt een hele klus in een volgend programma even grensverleggend boeiend te zijn. Misschien moet hij het zoeken in een groot contrast. Johan Goossens is wellicht ooit bij de padvinderij geweest, of koorknaap, en kan hij die werelden voor zijn trouwe bezoekers bloot leggen.

Ton Henzen