Koloniekerkje fungeert als podium voor kamermuziek

Wilhelminaoord - Op een van de vele cartouches die de Grote Zaal van het Concertgebouw sieren staat tussen alle beroemde componisten de naam van Julius Röntgen. Röntgen heeft in de vorige eeuw een mooie carrière heeft gemaakt als pianist, componist en dirigent. Met twee vrienden gaf hij de aanzet tot de bouw van het Concertgebouw, geen wonder dat zijn naam daar in goud vermeld wordt.

Locatie: Wilhelminaoord, Koloniekerkje
Aantal bezoekers: 180
Waardering: *****

Het Lendvai String Trio heeft alle strijktrio's van Röntgen op cd gezet en brengt ook in concerten zijn werk onder de aandacht. Terecht, zoals bleek uit het gespeelde Trio nr.1 uit 1915. Een periode waarin men zeker in Nederland nog teruggreep naar de laat-romantiek.

In het eerste deel wordt het woord Giocoso uitgebeeld met snelle en grappige invallen, met een motiefje dat teruggrijpt naar de Barok. Bij het derde deel staat Alt- Holländisch, voor Röntgen aanleiding een wilde klompendans te schrijven. Een 18e eeuwse Passepied gebruikte hij in het laatste deel. Veel tempowisselingen en een heuse fuga-inzet refereerde aan Bach. Het Lendvai Trio speelde Röntgens werk met een forse aanpak. Mocht de indruk ontstaan dat er gemusiceerd werd met een nadrukkelijke en soms iets te scherpe toonvorming van de violiste Nadia Wijzenbeek, al snel bleek dat de altvioliste Yivali Zilliacus en de celliste Marie McLeod het volledig met haar eens waren. Hun samenspel was volmaakt, met een eenheid in klanksterkte en klankkleur.

Het openingswerk, Miniaturen van Dvorak (1887), is een liefelijk klinkend werk, met melodieën die herinneren aan zijn geboorteland. Alleen in het tweede deel, een Capriccio, was de soms iets te scherpe toonvorming even te horen. De overige drie delen zijn liefelijk van karakter en werden ook zo uitgevoerd. Zangerig de Cavatina en een romantisch gespeelde Romance. De melodie-voerende stem warmbloedig vertolkt door de eerste viool, alt en cello met een harmonische ondersteuning. De hele- en halve toonsafstanden gaven de Elégie het klagende karakter. Ook hier viel op hoe eensgezind er gemusiceerd werd. Met oog en oor voor elkaar, zonder een moment te verslappen.

Het enige Strijktrio dat Mozart schreef was het Trio in Es uit 1778. Een groots opgezet werk, met een Andante waarin zeven variaties, omlijst door Menuet en Trio. 'Bravo' werd er geroepen door iemand uit het altijd zo keurige publiek. Je moet soms als luisteraar je enthousiasme ter plekke kunnen uiten. Enthousiasme over het prachtige samenspel,de muzikaliteit, over de sfeer van de Menuetten die klonken alsof we in een danszaal in Oostenrijk waren. Over het Andante met de zeven variaties op een volkslied-achtig thema. Elke variatie met een ongekende 'drive' gespeeld, tot de Mineurvariatie, waarin een grote droefheid school. Voor het eerst hoorden we het Lendvai String Trio in deze regio, terwijl het ensemble al 15 jaar bestaat. Laat het niet de laatste keer zijn.

Marjan Doorn