Bien Blogt
Door Jacobien de Haan

Onrust

Over leven met kanker, het moederschap en andere dingen die ik tegenkom op mijn weg van hier naar daar.

Er is weer onrust.

Voor mijn ‘geval’ bestaat geen protocol, we mogen zelf beslissen wat voor mij het beste is.

Wel of geen scan ter controle, PET of CT? Dit geeft ruimte voor eigen initiatief, maar ook voor onzekerheid.

Nu ziekenhuisbezoeken weer in het verschiet liggen, gaan mijn gedachten terug naar Hoogeveen, 13 oktober 2017, 11.00 uur.

Ik lig op de onderzoekstafel klaar voor de echo. Theo zit naast me. We kletsen ontspannen met de verpleegkundige.

We weten nog van niets, behalve dat we samen oud worden.

Misschien wel eerder gaan stoppen met werken, huis verkopen en dan in zo’n Tiny house gaan wonen. Zelfvoorzienend, klimaatneutraal, op plekken waar je de zon ziet opkomen en ondergaan. Liefst bij zee. Ik hou zo van de zee. Als ik bij de zee ben maakt mijn hart altijd een sprongetje.

Ik woon prachtig hoor, midden in de natuur, tussen twee nationaal parken in en ik ben er dankbaar voor. Maar mijn hart ligt bij de zee.

Misschien was ik in een vorig leven wel een zeeheld; varend op mijn schip beleefde ik de spannendste avonturen.

Of was ik de dochter van een visser die iedere zaterdag op de dijk naar haar vader en broers uitkeek. Dat laatste past meer bij mij aangezien ik al misselijk wordt bij het kijken naar een schommel.

Met mijn dochter ga ik een prachtige trouwjurk uitzoeken, die we geheim houden tot haar grote dag. En wij worden misschien wel opa en oma.

Wij jagen geen grote zaken na.

Wij zijn hier gewoon even voor de zekerheid, ‘protocol,’ zoals de huisarts zei. Hij had niets bijzonders kunnen ontdekken in mijn borst en ook de oncologisch chirurg voelde bij het lichamelijke onderzoek niets verontrustends. Ze vroeg me zelfs aan te wijzen wat ik voelde. Op de brief voor de radioloog schreef ze ‘geen bijzonderheden’. Verontschuldigend had ik voorgesteld om de mammogram en echo dan maar af te zeggen. Er is immers niets aan de hand?

Wordt vervolgd.

LEES OOK: Hoe borstkanker van Jacobien de Haan een ander mens heeft gemaakt