Barely Methodical Troupe spot met zwaartekracht

Meppel Ze liep nog één keer haar rondje. Checken of alles klopt. Even langs de artiesten gaan, bij de entree staan en haar bezoekers zien komen. Wybrich Kaastra was een beetje nerveus. Hoe zou het met de danseres gaan?

Locatie: Ogterop, Meppel
Aantal bezoekers: 250
Waardering: *****

KIN is een voorstelling van de Britse Barely Methodical Troupe die haar reputatie bevestigt dat ze bijzondere gezelschappen weet aan te trekken. Juweeltjes die haar programmering kleur geven. De speellijst van de Troupe zegt genoeg. De Britse groep komt even over vanuit het Verenigd Koninkrijk: Utrecht dan België met Brugge en Aalst, Meppel en Drachten. Dankzij theaterdirecteuren met een neus voor vernieuwing en kwaliteit.

Vertrouwen

Barely Methodical Troupe is fysieke poëzie. De vijf dansers en de ene danseres ontstijgen de wetten van de zwaartekracht met gemak. Ze hebben hun individuele atletische vermogens die op het toneel van Ogterop op wonderbaarlijke wijze bij elkaar komen. De voorstelling is een fantasievolle samensmelting van acrobatiek, dansstijlen én muziek. Daaraan moeten luisterrijke uren vooraf zijn gegaan: welke muziek zetten we achter onze scenes, onze dansen, onze ontmoetingen? Neem alleen al de finale. ‘Let the sunshine in’ is een uitbundige optimistische kijk op de wereld na de oorlog in Vietnam die we kennen van de musical Hair. Even daarvoor zingt Kathleen Emmery het van Richie Havens op Woodstock bekend geworden ‘Sometimes I feel like a motherless child’. En daar weer voor declameert de danseres heel romantisch ‘Vincent’ van Don McLean. De muziek versterkt de choreografische hoogtepunten. Wat een souplesse. En ook wat een lef. De uitvoering van KIN kan alleen als de leden van Barely Methodical Troupe elkaar blindelings vertrouwen.

Fysiotherapeut

En dan te bedenken dat danseres Nikki Rummer zaterdag de dienstverlening van een Meppeler fysiotherapeut én pijnstillers hard nodig had om ondanks een gemene schouderblessure toch op te kunnen treden. The show must always go on. Een paar voor haar lichaam al te ingrijpende passages werden geschrapt, maar wat er overbleef, tart nog steeds iedere beschrijving. Ze zweefde hoog boven het podium, maakte dubbele salto’s en bleef in het ensemblespel gemakkelijk overeind.

Het verhaal onder de overrompelende voorstelling gaat over een auditie die wordt beoordeeld door een strenge docente (Nikki Rummer). De dansers verlaten de verhoging waarop ze wachten om beurtelings hun niet geringe atletische kunsten te vertonen. De choreografie met gebruik van een grote hoepel is ongekend.

Geleidelijk aan ontspint zich een spel van uitdaging en verleiding, waarin danseres Nikki Rummer de centrale figuur is. Je ziet aan de verrichtingen van de dansers dat de concurrentie en de jaloezie toenemen. Uiteindelijk kiest zij voor één van de vijf dansers, maar de achterblijvers pikken dat niet. Zij herstellen op brute wijze de vermeende eenheid. De onderlinge strijd was hard, maar ze konden wel van elkaar op aan. De dansers maakten driedubbele salto’s en lieten elkaar nooit vallen. Je kunt nog zo je best doen om in de smaak te vallen van een mooie dame, maar vergeet nooit de ijzeren regels van de vriendschap, was de boodschap.

Het applaus duurde lang. Het was wellicht ook een applaus voor de attractieve keuzes van de vertrekkende schouwburgdirecteur Wybrich Kaastra. Dit was haar laatste voorstelling. Een afscheid met een theateravontuur waarvan er zovele de afgelopen acht jaar werden geprogrammeerd.

In de foyer speelde vaste pianist Frans Schulze ‘As time goes by’, het laatste muziekstuk in de klassieke film Casablanca. Humphrey Bogart neemt definitief afscheid van zijn geliefde, gespeeld door Ingrid Bergman. As time goes by. We hadden Wybrich nog wel een paar jaar willen houden. ‘Play it again, Frans’, fluisterden we, maar ook dit afscheid was definitief.

Ton Henzen