Bien Blogt
Door Jacobien de Haan

Groei

Over het leven met kanker, het moederschap en andere dingen die ik tegenkom op mijn weg van hier naar daar.

‘Zou een boblijn mij leuk staan mam?’ Ze vouwt haar lange blonde haren op, om zo een soort van boblijn te creëren.

Regelmatig laat ze me foto’s zien van kortere kapsels en vraagt dan naar mijn mening. Ik ben op de helft van mijn chemobehandelingen en ik ben kaal. Opgeblazen, rood en kaal.

Dat ik kaal zou worden, stond vast. Hoe dat zou zijn, niet.

Het was spannend voor ons allemaal, dat kaal zijn. Ik wist gelijk dat ik geen pruik zou gaan dragen. Ik zag het al helemaal voor me, ben ik ergens, hangt die pruik scheef en uit beleefdheid is er niemand die er iets van zegt. Ik weet niet wat erger is, dat iemand zegt dat je haar scheef hangt of dat niemand zegt dat je haar scheef hangt.

Of, floep, daar gaat ie, met de wind mee. Net iets voor mij. Nee, voor mij geen pruik. Ik zoek het in de acceptatie. Het is wat het is.

Mijn moeder haakt bij elk tenue een bijpassend mutsje. Hip en warm. Voor elke dag een andere. Ook draag ik de donker blauwe Stetson van mijn vader. Hier voel ik me goed bij en daar gaat het om. Ik blij en m'n moeder voldaan. Win-win.

'Hoe lang zou het duren voordat ik het weer zo lang heb denk je?’ Zij is van de voorzetjes, ik van het schot. Ik maak de afspraak bij de kapper en de lange, blonde vlechten gaan in een enveloppe naar KIKA. Dáár was het mijn dochter om te doen. Het liefst wilde ze dat ik haar haren kon dragen, de schat, maar hé, ik wilde geen pruik.

Nu staat ze weer voor me, haar haren los over haar schouders. De krullen dansen op mijn hoofd. Het is alweer een jaar geleden dat ze het liet knippen en een jaar geleden dat ik kaal was, flits het door mijn hoofd. ‘Ik denk dat ik het ongeveer tot hier laat groeien’ ze wijst een plek aan op haar rug.

We pakken een liniaal en meten dat haar haren het afgelopen jaar 14 cm zijn gegroeid.

14 cm in 12 maanden.

12 bewogen maanden, waarin niet alleen ons haar gegroeid is.

Reageren? www.by-bien.nl