Voor bewoners rond het Groene Hart, een parkje in de Verzetsbuurt in de Oosterboer, werd een bijeenkomst gehouden.

Achtergrond: buurtsessie het Groene Hart in Meppel zit boordevol drogredeneringen en gelegenheidsargumenten

Voor bewoners rond het Groene Hart, een parkje in de Verzetsbuurt in de Oosterboer, werd een bijeenkomst gehouden. Foto: Willem Braam

Gemeente Meppel wil de komende jaren extra aandacht besteden aan de wijk Oosterboer. In het kader van die wijkaanpak Oosterboer haalt de gemeente informatie op bij de bewoners van de wijk.

Dat gebeurt door middel van een enquête, door gesprekken bij een ideeënkar en via digitale brainstormsessies. Tijdens een proef in een deel van de wijk, de Verzetsbuurt, gingen gemeente, bewoners en maatschappelijke organisaties op woensdag 3 maart digitaal met elkaar in gesprek over het Groene Hart, een parkje omsloten door de Bevrijdingslaan en de Bezettingslaan.

Deze buurtsessie is een proef om te zien en te ervaren op welke schaal brede buurtgesprekken het beste gevoerd kunnen worden. Doel van de sessie is om erachter te komen wat bewoners in deze omgeving bezighoudt en wat zij graag anders zien.

Aan de buurtsessie namen 22 personen deel. Daarvan waren er veertien daadwerkelijk inwoner van de buurt. De rest van de deelnemers werd gevormd door medewerkers van de gemeente, de wijkwethouder, de organisatie en de pers.

Klachten over het groen

De concrete aanleiding voor het gesprek zijn de vele klachten die binnenkomen over het groen. De bewoners zaten dan ook vol met ideeën en vragen over dat onderwerp. Hoewel iedereen het erover eens is dat het fijn is om in het groen te wonen, zijn er veel klachten over het onderhoud. Speelplaatsjes zijn smerig, wandelpaden zijn door de vele hobbels en bobbels slecht begaanbaar en het veiligheidsgevoel wordt aangetast door te weinig straatverlichting. Beter onderhoud wordt door iedereen gewenst, daarover is consensus.

Anders ligt het bij de wensen over diverse bomen. Enkele bewoners pleiten voor het kappen van bomen die hen in de weg staan. Een boom neemt zonlicht weg uit een achtertuin. „Daardoor kan mijn vrouw niet zonnen”, zei een buurtbewoner. „Bovendien moet ik meer stoken omdat het in huis door gebrek aan zonnewarmte te koud is en stoken kost geld.” Hieruit blijkt dat wensen van individuele bewoners lastig door de gemeente in te willigen zijn. Je kunt de argumenten namelijk ook omdraaien. De gewraakte boom geeft schaduw, zodat de vrouw lekker in de schaduw zit en minder kans heeft op het krijgen huidkanker. De boom zorgt voor natuurlijke afkoeling, waardoor in de zomer geen airco hoeft te draaien en dat bespaart juist geld. Hier ondersteunen gelegenheidsargumenten en drogredenen het strikt individuele belang. Het is maar net van welke kant je iets bekijkt.

En dat bleek ook uit de gesprekken. De ene bewoner wil de bosjes weg, de ander wil ze juist behouden om inkijk in de achtertuin te voorkomen. De een vindt de overlast door afgevallen bladeren zeer hinderlijk, een ander vindt een groene omgeving een waardevermeerdering van de woning opleveren. De een wil de auto direct bij de woning parkeren om niet te hoeven lopen en de ander wil het grasveldje behouden dat nu illegaal als parkeerplaats wordt gebruikt.

Tussengroep

Volgens een van de deelnemers aan het gesprek zijn die tegenstellingen vanzelfsprekend. „Aan dit soort gesprekken nemen altijd de uitersten deel, óf de mensen die alles willen kappen, óf de mensen die niets willen veranderen. De tussengroep doet aan de gesprekken zelden mee.” En dat brengt de gemeente in een lastige positie. De gemeente moet kijken naar het grote geheel en zich niet te veel laten beïnvloeden door elke wens van een individuele bewoner. Bewoners die soms snel weer verhuizen en dan plaatsmaken voor iemand die er mogelijk heel anders over denkt.

Een bewoner die al langdurig in de buurt woont, verbaast zich dan ook over de wensen van sommige ‘nieuwkomers’. „Je weet toch dat er grote bomen om je huis staan als je hier komt wonen.”

Verandering

Dat neemt niet weg dat alles in de buurt moet blijven zoals het is. Tijden veranderen, woonwensen veranderen en het klimaat verandert. Aanpassingen zijn dus nodig. Een oudere buurtbewoner wil graag zijn inmiddels voor hem te grote woning verlaten en beschikbaar stellen aan een jong gezin. Maar de senior wil wél in de wijk blijven wonen, op loopafstand van het winkelcentrum. Die mogelijkheid is er echter niet. Appartementen of een hofje met loopbaanbestendige woningen zijn niet voorhanden. Het idee wordt dan ook geopperd om de Oosterboerschool te slopen en daar nieuwbouw te realiseren. Is dat een goed idee met het oog op de toekomst van de wijk of is het uitsluitend eigenbelang?

De gemeenteraad moet uiteindelijk aan de hand van de uitkomsten van de gesprekken, de enquête en de brainstormsessies de kaders voor de wijkaanpak vaststellen. Tot dat moment zullen de lobby’s van ouderen, natuurvrienden, de solidaire jonge gezinnen, de voorstanders van zonnepanelen en de autobezitters de raadsleden proberen te overtuigen van hun eigen gelijk.