De buren van... Anje en Jacco de Laat zoeken dichtbij even rust. 'Hier pak je ’s avonds de laptop niet'

Anje de Laat had het al vaker gevraagd aan haar man Jacco. Waarom zullen we niet eens een keer vlakbij kamperen? Gewoon als we werken, maar dan zijn we er tóch even uit.

Anje en Jacco de Laat rusten even uit dicht bij huis.

Anje en Jacco de Laat rusten even uit dicht bij huis. Foto: Daan Prest

Thuis gaat immers het werk altijd door en voor je het weet staat de laptop weer op schoot. „Ik was vorige week heel erg verbaasd dat hij wilde”, zegt Anje. „Ik weet het niet, misschien dat het ijsconcept de doorslag heeft gegeven!”

Het zou goed kunnen dat de ijsjes van Minicamping Kolderkamp een klein beetje van invloed zijn geweest, want Jacco mag er graag één opsnoepen. Maar hoe het ook zij, sinds afgelopen vrijdag staat het echtpaar De Laat uit Meppel met hun caravan in Kolderveen. Druk is het niet, slechts één andere plek is bezet. Toevallig deze dag heeft de rest de biezen gepakt.

Jacco: „Maar dat vind ik niet erg, hoor. Ik ben een sociaal mens, maar nu ik hier dan toch ben voor mijn rust, vind ik het prima om lekker alleen te zitten. Ik hou van sociale contacten, maar je moet ook aan jezelf denken. Hier kan ik gewoon denken: nu even niet.”

Gitaarlessen

Rust is er als hij ’s avonds is neergeploft op de tuinstoel in de voortent. Overdag gaan de zaakjes gewoon door, zowel bij Jacco als bij Anje. Zojuist hebben ze zelfs nog thuis gegeten, aan het Hogestuk in de Oosterboer. Anje is er na het eten gebleven om haar gitaarlessen af te maken, morgenavond zal Jacco vanwege werk niet voor 22.00 uur op de camping verschijnen. Vooral zijn bedrijf HypoVisie Noord slokt hem steeds meer op. Terwijl zijn handel met Teamuitjesmakelaar in de coronaperiode „volledig op z’n gat lag”.

Met HypoVisie Noord ondersteunt De Laat bedrijven en hun medewerkers met organisatie-aanpassingen en loopbaanzelfsturing. „Hiermee hebben we tijdens corona keihard gewerkt en het andere verlies weten op te vangen. Dat we dat met elkaar hebben meegemaakt, is heel bijzonder. Nee, ik heb geen dag stress gehad. Dat komt vooral door het boek,” verwijst De Laat naar het eerste boek dat van zijn hand is verschenen getiteld Alles voor nummer 1! . Menigeen uit de voetbalwereld zal Jacco de Laat kennen van KeepersSchool Noord, die hij oprichtte in 2009 en waar hij nog altijd werkzaam is als keeperstrainer en opleidingscoördinator. Zijn kennis en kunde over keepen, opgedaan in bijna dertig jaar, heeft hij nu in een boek gestopt. Een wens die al een tijd op zijn lijstje stond.

„Het boek zit al tien jaar in mijn kop. Toen de coronastilte begon, dacht ik: nu gaat het gebeuren. Tachtig procent van mijn kennis heb ik weggegeven. De overige twintig procent moet eigen ontwikkeling zijn van keepers en keeperstrainers. Door ervaring moet je erachter komen wat bij je past.” Schrijven was een grote klus, het resultaat gaat op 5 juli aan het grote publiek getoond worden. „Het is iets spannends, het is levenswerk.”

Als zoete broodjes over de toonbank

Hij ziet tot zijn genoegen dat online zijn boeken al als zoetje broodjes over de toonbank gaan. „Ook uit België zijn de eerste bestellingen binnen. En er zou vraag zijn naar een Engelse en Duitse vertaling. Dat zou wat zijn zeg, ik moet er nu al hard om lachen! Wie ben ik nou eigenlijk?”

De keuze om ruim een week in Kolderveen te staan, bracht hun zoon en twee kleinzoons van 9 en 5 jaar, woonachtig in Nijeveen, nog dichterbij. Zij kwamen in het weekend graag een bezoekje brengen. Jacco lacht: „Ik ben een hele foute opa. Ze zeggen regelmatig: o, ik vraag het wel aan opa. Dan weet je het wel.” Anje past op vrijdag op. Afgelopen week waren ze naar het water van zwemplas Tussenboerslanden in Nijeveen. Anje: „Ze kregen van mij twee koekjes en later nog een koekje. Wat ben jij een slechte oma, zeiden ze. Nee, verwend zijn ze niet.”

Nieuw-Zeeland

De tweede zoon van Anje en Jacco woont in Utrecht, de derde heeft het iets verder gezocht. Nieuw-Zeeland, om precies te zijn. Eind december reizen de Meppelers voor vier à vijf weken naar het land in het zuidwesten van de Grote Oceaan. „We worden voor de derde keer opa en oma,” straalt Anje. „Onze zoon woont er inmiddels vijf jaar, hij is er getrouwd. Toen zijn we er geweest. Ja, het is een enorme reis. Destijds zijn we 38 uur onderweg geweest. Hoe goedkoper de reis, hoe langer de wachttijden. Voor de laatste drie uur vliegen, moesten we elf uur wachten.”

Maar voor niets was het niet. „Het is een hartstikke mooi land”, vertelt Jacco. „Bij de overtocht van het noordelijk naar het zuidelijk deel kom je door zulke prachtige stukken, heel indrukwekkend.” Anje vult aan: „Het is ruig. Het landschap lijkt erg op fjorden. Ja, in het begin vond ik het wel lastig dat m’n zoon zo ver weg woonde, maar we hebben veel contact.”

De techniek helpt de familie De Laat de afstand overbruggen. „Het is net of diegene aan de andere kant van de wereld naast je staat. De verbindingen zijn hier soms slechter.”

Vooralsnog moeten Anje en Jacco het doen met het uitzicht over de Kolderveense landerijen. Aankomende maandag gaan ze weer terug naar Meppel. Jacco: „Dan kijken we wel weer naar een volgende vakantie, van tien dagen ofzo. En deze keer niet in de regio!”