De buren van... José, Martijn en Kyana Dekker aan de Kluft in Meppel. ‘Maak het elkaar niet zo moeilijk’

De deur zwaait open en een vrolijke jongeman met kortgeknipt haar stapt de huiskamer binnen. Een stralende blik. „Schud je handen? Ik heb me aangeleerd het gewoon te vragen, dat is wel zo duidelijk.”

Martijn, José en Kyana Dekker (en hondje Leica).

Martijn, José en Kyana Dekker (en hondje Leica). Foto: Wim Goedhart

De energie straalt van Martijn Dekker (38) af. De wekker stond om 5.30 uur en sindsdien zijn al de nodige sportieve handelingen verricht. „Hij is een spring in het veld. Dat strookt niet altijd met mijn hooggevoeligheid,” lacht José. „Toen we net bij elkaar woonden, wilde hij om de twee maanden de kamer veranderen. Ik zei: dat gaan we dus niet doen.”

Het stel kijkt elkaar lachend aan. Na achttien jaar kennen ze elkaars tegenstrijdigheden en gelijkenissen. Nuchterheid, het feit dat mensen het elkaar vaak veel te moeilijk maken en de overtuiging dat angst voor het onbekende veel mensen een nieuwe stap in het leven in de weg staat, zijn dingen waarin ze elkaar goed kunnen vinden.

„We blijven met elkaar maar pleisters plakken”, beschrijft Martijn, werkzaam op de afdeling HR-administratie op het ministerie van Binnenlandse Zaken, zijn kijk op de samenleving. „We zijn iets gewend, omdat we het al jaren doen, maar eigenlijk zijn we er niet blij mee. Toch zegt men: laten we het maar zo houden. Een tijdje geleden gingen we met mijn werk verhuizen van het ene naar het andere pand. Iedereen in de stress. En nu is het helemaal goed. We zitten vaak vast in een systeem dat zo diep geworteld zit dat verandering niet mogelijk is. Feel the fear and do it anyway . Dat vind ik een mooie uitspraak. Vind je de kleur op de muur niet mooi? Schilder hem dan over. Hou je niet van je werk? Zoek dan een andere baan.”

Een simpel briefje

Trots is Martijn dan ook zeker op José (38), die haar praktijk voor PSYCH-K, sensi-therapie en ontspanningsmassage verhuisde van een ruimte bij hun woning aan de Kluft in Meppel, naar een prachtige locatie in Ruinerwold. Een simpel briefje in de Albert Heijn in de Oosterboer met de boodschap dat ze op zoek was naar een nieuwe ruimte, bracht haar in contact met bewoners van een woonboerderij aan Boerpad. Zij wilden het achterste deel van hun woning wel verhuren. Het contact was direct goed. Woensdag was haar eerste werkdag in de nieuwe praktijk.

„Thuis werd echt te klein. Ik wil doorgroeien met Lotus-Care. In de ruimte hier bij huis stonden een tafel en stoelen. Als ik iets wilde doen, moest ik de boel verbouwen. Als mensen naar de wc moesten, moesten ze bij ons in huis naar het toilet. Onze dochter Kyana is nu 7 en wordt ook groter.”

In hun beider carrière is niets meer terug te vinden van de toeristische opleiding die ze genoten in Zwolle, waar ze elkaar leerden kennen. José, geboren in Vroomshoop, en geboren Meppeler Martijn kozen er aanvankelijk voor te gaan samenwonen in Ommen. „Netjes tussenin”, lacht José. „Maar we wilden toch wel graag oma in de buurt hebben en omdat mijn schoonmoeder geen rijbewijs heeft, had ik het idee dat ik alleen maar aan het heen en weer rijden was. Dus is het voorstel van mij gekomen om in Meppel te gaan wonen. Wat er zo leuk is aan deze plek? De Oosterboer is een dorp op zich. Met tien minuutjes fietsen ben je in de stad en als je hier vlakbij door het tunneltje gaat, ben je in het Meppeler bos. Met ook nog eens de zwemplas van Blijdenstein vlakbij.”

Hooggevoelig

De denkwijze dingen te veranderen als je gevoel daarom vraagt, blijkt bij José wel uit het feit dat ze jaren geleden geen genoegen nam met enkel haar baan bij een energiemaatschappij. Toen ze ruim twintig jaar was, kwam ze erachter dat ze hooggevoelig was. „Aanvankelijk wilde ik het niet weten, ik vond mezelf niet anders dan anderen. Maar na een aantal jaren heb ik het geaccepteerd. Mijn prikkelgevoeligheid is hoog, ik doe er langer over om dingen te verwerken. Toen ik tijdens mijn werk iets anders wilde, heb ik gegoogeld op hooggevoeligheid en mensen helpen. Daaruit rolde sensi-therapie. Ik ben naar een open dag gegaan en het voelde goed. Ik heb de opleiding gedaan en ook nog vervolgopleidingen en cursussen. In 2017 heb ik mijn praktijk Lotus-Care ingeschreven.”

'Een flink aantal mensen zou het eens helemaal anders moeten doen'

Ze treft vooral veel klanten met stressklachten en burn-outs. „Als ik jouw lichaam aanraak, kan ik voelen waar de stress zit. Ik krijg spanning in mijn buik. Wat de oorzaak van die stress is, weet ik dan nog niet.” José ziet dat er in de huidige samenleving steeds meer mensen rondlopen met stress. „Mensen denken er soms te makkelijk over. Slaap maar een middagje bij of ga maar twee weken op vakantie, wordt er dan gezegd. Maar als je lichaam een grens overgaat, is een nacht slapen niet genoeg om weer op te laden. We leven in een maatschappij waarin de druk zó hoog is. Een flink aantal mensen zou het eens helemaal anders moeten doen.”

Martijn geeft haar gelijk. „Ik heb zeven jaar voor de klas gestaan. Tachtig procent van mijn tijd was ik bezig mij te verantwoorden tegenover de Inspectie. Die tijd moet je in de kinderen steken. In het onderwijs kijken we niet naar de emoties van kinderen, maar wat hun Cito-score is. Ik was een Excel-manager geworden. Alles is gebaseerd op angst. Vertrouw je mensen. Maak het elkaar niet zo moeilijk en houd het simpel. De zorg- en onderwijssystemen zijn door de jaren heen niets veranderd en houden zichzelf in stand. En dat zal zo blijven, als we teveel in ons denken blijven vastzitten.”