Eendenkroos en kabelbreuk: Vrouwe Teuntje uit Meppel keert weerom

Problemen achtervolgen Ruud Weijnen, de schipper van de Vrouwe Teuntje, op zijn vaartocht naar Assen. Eerst moest het vertrek vanwege een defecte kopschroef een dag worden uitgesteld, nu veroorzaken eendenkroos in het water en een kapotte dompelpomp een kink in de kabel. Letterlijk: door een draadbreuk werkt de elektrische pomp niet naar behoren.

Schipper en eigenaar Ruud Weijnen van de Vrouwe Teuntje.

Schipper en eigenaar Ruud Weijnen van de Vrouwe Teuntje. Foto: Leo de Harder

Het varende monument Vrouwe Teuntje is op weg naar Dieverbrug als eendenkroos een verstopping veroorzaakt in de koelwaterbuis. „Normaal blaas ik de pijp dan schoon met een waterstraal uit de dompelpomp. Maar die haperde door de breuk in de stroomkabel”, licht Weijnen toe.

Toch weet de schipper Dieverbrug te bereiken. „Daar heb ik mijn 84ste verjaardag gevierd.” De schipper vaart alleen. „Ik ken de route en weet waar ik rekening moet houden met de wind. Met aflandige wind kun je niet gemakkelijk afmeren. Die blaast het schip van de kade af. Door dan snel het zijzwaard aan de waterkant te laten zakken, komt deze vast te zitten in de modder. Dan heb ik net tijd genoeg om een lijntje aan de wal vast te maken”, spreekt de schipper uit ervaring.

„Mijn eerste vrouw bleef tijdens het varen meestal benedendeks. Maar met een vrouw aan boord heb je een extra handje bij afmeren en in de sluis, nu moet ik alles alleen doen.”

Over het schip is weinig bekend

Over de Vrouwe Teuntje is niet zoveel bekend. Dat staat op het bordje ter hoogte van de ligplaats aan de Heerengracht in Meppel. Mogelijk werd het in 1907 gebouwd op de werf Bijlholt in het Groningse Foxholsterbosch. Maar Weijnen weet wel dat het schip eerst de Vier Gebroeders heette. „Later werd dat de Twee Gebroeders. Nadat wij het schip in 1995 hebben gekocht heb ik het schip vernoemd naar mijn vrouw, Teuntje. Vrouwe Teuntje.”

Varend erfgoed in Meppel

Alle nog behouden historische vaartuigen in de grachten van Meppel zijn in handen van particulieren, die hun schip vaak letterlijk van de sloop hebben gered. De schepen worden zonder subsidie, met veel liefde en kennis in de vaart gehouden. De Meppeler waterbewoners zijn trots op hun schip en ze zijn verknocht aan hun manier van wonen. Daarom publiceert de Meppeler Courant deze zomer een serie interviews met de schippers, over de passie voor hun schip, hun drijfveren en het wonen op het water.

Na het overlijden van zijn vrouw in 2014 bleef de schipper niet lang alleen. „In 2015 vertrok ik ook voor een tocht naar Dieversluis. Ik was gevraagd om daar met het schip de opening van de passantenhaven wat luister bij te zetten. Bij de sluis stond een vrouw naar jachtjes te kijken. ‘Wil je mijn schip eens zien?’, vroeg ik. Ze bleek 41 jaar gevaren te hebben en het klikte enorm”, lacht Ruud Weijnen. „Later kwam ze met de auto naar de Heerengracht in Meppel. En ondanks dat ik wist dat ze al 20 jaar Parkinson had, wilde ik serieus met haar verder. Op 26 juli 2019 zijn we getrouwd. Nu ben ik al anderhalf jaar alleen. In februari 2020 overleed Dievertje aan een hersenbloeding.”

Weijnen heeft uit zijn eerste huwelijk twee dochters. Die helpen hem met praktische zaken, zoals gesprekken met de werf.

Deze week verwacht Weijnen een nieuwe dompelpomp. Dan spuit hij de koelwaterleiding schoon en vaart hij terug naar Meppel. Hij wilde naar kennissen in Assen maar het kanaal ligt daar vol met kroos. „Een andere keer dan maar”, besluit de schipper.

Jammer voor Assen, maar halverwege augustus ligt de Vrouwe Teuntje weer te pronken in de Meppeler gracht.