In memoriam: Lammita Bos (56) was recht door zee met respect voor haar omgeving

Lammita Bos was een sportvrouw in hart en nieren. Menig tegenstander heeft ze het als speelster in het eerste team van DOS’46 moeilijk gemaakt en vele teamgenoten hebben genoten van haar goede spel als vakgenoot.

Lammita Bos.

Lammita Bos. Aangeleverde foto

Ze was geliefd binnen de club, nuchter, zei altijd waar het op stond en was na haar eigen korfbalcarrière jarenlang actief voor DOS’46. Van jeugdtrainer tot trainer van de recreanten en van lid achter de jurytafel bij de selectie tot medewerkster op de rommelmarkt. Anderhalf jaar heeft ze een strijd gestreden die niet te winnen bleek. Op 24 juli is Lammita Bos op 56-jarige leeftijd in het bijzijn van haar gezin overleden.

Als geboren Assense op 28 april 1965 bleek al vroeg dat sport Lammita in het bloed zat. Op de schaats reed ze menig jeugdkampioenschap en nam het in één van deze wedstrijden zelfs op tegen latere winnares van drie Olympische gouden medailles Yvonne van Gennip. Haar korfbalcarrière startte bij Nic. in Groningen. Nadat ze een relatie kreeg met Nico Buiten uit Nijeveen maakte ze de overstap naar DOS’46. Lammita werd in de dorpse omgeving snel opgenomen en vanaf het begin wisten de Nijeveners met wie ze te maken hadden. Op de vraag van een inwoner of zij misschien de vriendin van Nico Buiten was, zei ze vol overtuiging: ‘Nee, ik ben Lammita Bos’.

Hoger doel voor ogen: samen beter worden

Het typeerde haar. Ze was recht door zee met altijd respect voor haar omgeving. Op trainingen en in wedstrijden meed ze de confrontatie niet, maar altijd met het hogere doel voor ogen. Samen beter worden. Ook hier kwam haar nuchterheid vaak bovendrijven. Soms moet je dingen ook in de sport - of misschien wel juist in de sport - niet moeilijker maken dan ze zijn. Als de tegenstander beter is, neem je je verlies. Op naar de volgende wedstrijd.

Lammita was gedreven, werkte hard en voerde zonder klagen uit wat van haar werd gevraagd. Het is niet voor niets dat meerdere spelers en speelsters bij DOS’46 haar hebben ervaren als meest ideale vakgenoot. Ze stond altijd op de goede plaats, had een neusje voor de goal op het juiste moment en maakte zelden een fout. En maakte ze die wel, was ze de eerste die haar hand opstak om haar misstap toe te geven. Als een tegenstander dacht door de verdediging van de Nijeveners te zijn heen gebroken, stond daar altijd nog Lammita Bos. Met de term ‘stille motor van het team’, zoals ook deze krant haar ooit omschreef, zouden we haar tekort doen. Ze had dan wellicht niet de flair van een topspeler, maar met haar terugkerende plek op de topscorerslijst zeker wel de klasse van een topspeler.

Sportieve reizen met gezin

Haar gezin met man Nico, dochter Milanne en zoon Koen kwam voor Lammita op de eerste plaats. De vier waren hecht en maakten met elkaar veel sportieve reizen naar het buitenland. Lammita heeft haar kinderen altijd gesteund in hun keuzes, ook toen Milanne op 18-jarige leeftijd besloot de wereld te gaan verkennen. Een bezoek van Lammita en Nico aan Milanne in Nieuw-Zeeland heeft ervoor gezorgd dat er hechte banden zijn ontstaan tussen DOS’46 en de korfballers aan de andere kant van de wereld.

Een bezoek aan de tent tijdens de feestweek in Nijeveen was aan Lammita niet besteed. Te druk, teveel lawaai en teveel drank. Deze jaarlijkse uitjes liet zij liever over aan Nico en Koen. Lammita haalde meer plezier uit een pittig rondje fietsen met een groep vriendinnen op zondagmorgen.

Grote klap

De klap voor haar, haar naasten, familie en vrienden was groot toen begin 2020 longkanker bij Lammita werd geconstateerd. Van de medici kwam direct de harde boodschap dat de vorm van kanker die haar lichaam was binnengeslopen onoverwinnelijk zou zijn. De schok in Nijeveen was groot, het ongeloof zo mogelijk nog groter. Zó topfit, actief en optimistisch in het leven en toch geveld door deze meedogenloze ziekte. Ze raakte verstrikt in een worsteling die niet te winnen viel. De coronatijd heeft het extra moeilijk gemaakt voor haar en haar naasten om om te gaan met de omstandigheden, maar ook hier wist de hechte familie een vorm in te vinden. De laatste maanden raakte ze steeds vermoeider totdat ze op 24 juli de strijd moest opgeven.

Eén van haar wensen was dat mensen haar herinneren zoals ze was voordat ze ziek werd. En dat was een unieke persoonlijkheid; krachtig, vrolijk, goedlachs, behulpzaam, recht door zee en altijd positief.