Jan Feenstra uit Meppel: 'De Voorstraat was jarenlang een belangrijke straat' | Meppelerdiep

In de serie Meppelerdiep speelt nostalgie een prominente rol. Actuele gebeurtenissen worden geplaatst tegen het decor van het verleden. Met foto’s van toen en nu. Vandaag: de Voorstraat.

De Voorstraat in 1960 tijdens de wateroverlast in de binnenstad.

De Voorstraat in 1960 tijdens de wateroverlast in de binnenstad. Foto: Stichting Oud Meppel

Bewoners van de Voorstraat ervaren overlast door de aanwezigheid van enkele seksbedrijven. De overlast komt niet per se voort uit het sekswerk, maar door de randzaken. Er vindt vermoedelijk drugshandel plaats, terwijl illegaal parkeren en herrie van uitgaanspubliek regelmatig voorkomen.

In het verleden had de Voorstraat een totaal ander karakter. Jan Feenstra is er geboren en getogen. Hij kan zich de bewoners, de huizen, de winkels en de middenstanders haarscherp voor de geest halen. Herinneringen uit zijn jeugd die werd gekenmerkt door een visuele handicap. Deze verslechterde en leidde uiteindelijk tot blindheid. Een terugblik.

Nijver

Hoewel je het niet zou zeggen, is de Voorstraat jarenlang een belangrijke straat in het centrum van Meppel geweest, aldus Jan Feenstra. „Nijver” is misschien een betere kwalificatie. In 1946 werd hij geboren op nummer 9, waar nu Club Cilver is gevestigd. Zijn vader en moeder waren in dit pand na de oorlog een brood- en banketbakkerij begonnen. Voor de oorlog was het eigendom van de familie Schaap, een Joodse familie, die net als heel veel andere Joden uit Meppel naar de vernietigingskampen van Nazi-Duitsland werd gedeporteerd en nooit meer is teruggekomen. „Gelukkig heeft de betrokken stichting ervoor gezorgd dat ter nagedachtenis aan deze familie gedenkstenen in het trottoir zijn gelegd. Hulde aan deze stichting”, aldus Feenstra.

„Tegenover onze bakkerij was een stukadoorsbedrijf gehuisvest van een zekere meneer De Boer. De grondstoffen voor het pleisterwerk werden er in grote tonnen gemengd en geroerd, wat allemaal met de hand gebeurde. Naast dit stukadoorsbedrijf stond een houten schuur, waarin timmermansbedrijf Leestemaker was gevestigd. Achter de meestal gesloten deur werden daar vaak planken en balken gezaagd. Ook dit was allemaal handwerk.”

Rouw en trouw

„Naast dit bedrijfje stond de garage van de familie Prins, waarin later ook taxibedrijf Arends z’n auto’s stalde. Het garagebedrijf van Prins had uitsluitend grote spiegelglad gepoetste zwarte auto’s die werden ingezet bij rouw en trouw. De garagedeuren stonden bijna altijd open, zodat je de prachtige auto’s in alle glorie kon zien staan. Naast de garage stond het winkelpand van melkboer Kamies. Mevrouw Kamies bediende in de winkel en meneer trok met z’n bakfiets, volgeladen met kratten flessenmelk en pappen, de buurt in om de producten uit te venten. Hij verkocht in die tijd ook nog losse melk, die hij uit een grote melkbus tapte en bij de klanten in de meegebrachte pannen deponeerde. Later kreeg hij de beschikking over een platte kar met een motorblokje ervoor.”

Houten kruk

„In de Voorstraat waren twee sigaren- en sigarettenzaken. Die van meneer Westenberg, die naast ons woonde op nummer 11 en die van oude mevrouw Mulder, die domicilie hield op het hoekje van de Voorstraat en de Lombokstraat. Meneer Westenberg had één gewoon been en één heel kort beentje. Daarom liep hij altijd met een houten kruk waarop hij zijn korte beentje liet steunen en op die manier redelijk goed kon lopen. Tegenover de oude mevrouw Mulder op de andere hoek van de Voorstraat en de Lombokstraat woonde de familie Strik die een elektriciteitsbedrijf had. Later gingen ze vanuit een open raam in de zijgevel ook ijs verkopen en nog later verdween de elektriciteitszaak helemaal en kwam er een cafetaria voor in de plaats. Hier kon je voor een dubbeltje een zakje patat kopen, de goedkoopste patat van heel Meppel. Piet van Lingen in de Hoofdstraat rekende namelijk een kwartje voor een zakje patat.”

„Schuin tegenover de familie Strik woonde Haxe de groenteboer. In die tijd werd hier alle groente nog los verkocht. Zo kon je een kilo bruine bonen kopen die mevrouw Haxe in een papieren zak deed, wat ook gold voor de losse zuurkool, die ze uit een houten vat haalde. De kroppen sla en andere groenten kreeg je mee in een oude krant.”


Volgende week meer.