Johan en Yfke zijn even stil na uitgebrande rietmaaier: 'Het land is ons leven, we kennen niet anders'

Vader Johan, zoon Joey en moeder Yfke bij de rietsnijmachine in het land. Foto: René Wiegmink

Afgelopen maandag stond de wereld even stil voor Yfke de Dood en haar man Johan uit de buurtschap Nederland. Tot ver in de omgeving waren rook en vlammen te zien die van hun volledig uitgebrande rietmaaimachine afkwamen. „Lichamelijk gaat het ondertussen oké, maar de klap is behoorlijk.”

De dag verloopt zoals altijd. Yfke haalt zoon Joey op in Giethoorn en Johan is op het land aan het werk. „We hebben ook wat dieren, dus die verzorgen we eerst. Dat was klaar, vervolgens was ik in Giethoorn om onze zoon Joey op te halen van de peuterspeelzaal. Johan was naar het land gegaan en had de machine gestart. Die moet altijd even warmlopen voordat we beginnen te maaien. Hij was bezig met de voorbereidingen toen hij ineens een rooklucht rook. Hij draaide zich om en toen zag hij de vlammen. Hij was daar alleen. Heeft geprobeerd te redden wat er te redden viel.”

Johan moet uiteindelijk met de ambulance worden afgevoerd. „Hij is naar het ziekenhuis gegaan en moet rustig aan doen, want hij had rook in ingeademd. Maar rustig aan doen zit er nu even niet in natuurlijk.” Yfke is emotioneel als ze vertelt over de gebeurtenis, en dat is niet verwonderlijk. „Het komt allemaal heel precies in de planning. We hebben nog tot 15 april om het riet te maaien. Daarna kan het niet meer. We weten niet wat de verzekering gaat zeggen, maar dat gaat nog wel even duren. Wat er ook uit gaat komen, het is nooit voldoende.”

Niet oogsten is geen optie

Hoe het heeft kunnen gebeuren, is nog onduidelijk. „We hebben geen idee hoe het is ontstaan, en daar komen we ook niet meer achter. Er ligt alleen nog maar een geraamte, de maaier is helemaal uitgebrand.” Feit is dat Yfke en haar man niet aan het werk kunnen. Juist nu het moet, want in deze periode moet het gebeuren. Ook kunnen ze het riet niet laten staan, want dan is de oogst van volgend jaar ook verloren. Daarnaast was de machine die ze gebruikten speciaal ontworpen voor hun land. „We doen naast het maaien ook heel veel aan natuurbeheer. Niet iedere machine kan zomaar het land op. Dan beschadig je de hele bodemstructuur en gaan we tien jaar terug in de tijd. We hebben zoveel gedaan voor het bodemleven. We hebben daar onder andere een otter wonen. De flora en de fauna. Een zware machine zou teveel schade aanbrengen.”

Terwijl ze vertelt is haar man Johan in gesprek met de verzekering, om te kijken wat er mogelijk is. „Ik kan daar niet bij zijn. Daar ben ik te emotioneel voor. De kosten gaan door, en hierdoor komen er ook weer kosten bij. Dus in eerste instantie dacht ik: dit is het dan. Afgelopen. Gelukkig heb ik een hele fijne vent naast mij. Mijn man is sterker, schouders eronder en gaan. Hij is hard opzoek naar oplossingen.”

Helpen in het land

In de zoektocht naar die oplossingen kunnen Yfke en Johan hulp verwachten van I love Giethoorn/Steenwijk. De organisatie hoorde over de gebeurtenis en zocht direct contact. „We zijn aan het kijken naar de mogelijkheden”, vertelt Angelique van het Riet. Zij wil het netwerk van haar organisatie gebruiken om hulp in te schakelen.

„We doen een oproep op onze social media en spreken ons netwerk aan. We willen de familie graag helpen om een crowdfundingactie op te zetten. We zoeken beschikbare maaiers. Ook kijken we naar mogelijkheden om motermaaiers te huren zodat vrijwilligers in het land kunnen helpen. Maar voor dit alles moet er geld komen, en dat geld is er niet. Dus zijn er mensen die willen doneren, of willen helpen om in het land met een maaier aan de slag te gaan? Meld je dan bij ons, dan doen wij de rest!” Mensen die willen helpen kunnen zich melden via contact@ilovegiethoorn.nl.

Alles voor het bedrijf

Het land dat Johan en Yfke beheren is al zeven generaties in onderhoud bij de familie. Ook Johan zijn ouders helpen nog volop mee. Het is hun leven. Geld doet er niet toe. „Wij gaan niet op vakantie, we hoeven niet de duurste merkkleding. We leven in, op en van het land. Ik loop liever op werklaarzen dan op nieuwe schoenen. Sinds ongeveer 1950 is het land naar Staatsbosbeheer gegaan en pachten we het. Daarvoor was het eigendom van de familie. Mijn man is al de zevende generatie op dit land. Het is ons bloed, het water dat daar stroomt, dat stroomt ook door onze aderen. We kennen niet anders. Het leek er nu net op dat we weer een kleine buffer konden opbouwen. En dan gebeurt dit. We balanceren constant op een financieel randje, en dat is niet erg. Alles voor het bedrijf, dat doen we gewoon. Maar dit kunnen we niet opvangen.”